Mohammed Omer uit Rafah

060622Gaza 239.jpg

(Huda Ghalia)

Een tijd geleden was Mohammed Omer in Nederland. Een Palestijn uit Rafah, een stadje in het zuiden van de Gazastrook, tegen de grens met Egypte aan. Ik ben er vaak geweest. In Gazastad kun je vaak nog het gevoel hebben dat er niet zoveel aan de hand is, Rafah is erger.

De mensen zijn er armer. Een groot deel van Rafah is verwoest door het Israelische leger. Een paar van de mensen die bij het NCCR werken (de organisatie voor gehandicapten waar ik ook voor werk) wonen er. Of woonden er, kun je beter zeggen, want ook hun huizen werden met de grond gelijk gemaakt. De vrouw van een van de mannen, een chauffeur, werd vanaf een Israelische uitkijktoren in haar buik geschoten terwijl ze brood zat te bakken. Zij overleefde het, de baby in haar buik niet. Behalve dat ze hun huis kwijt waren werd het enige andere bezit van de familie, de auto waarmee hij de kost verdiende, door een tank platgewalst. Het zijn in Rafah hele gewone, dagelijkse verhalen. Ze tellen hun zegeningen, de families die we kennen. Ze leven allemaal nog. De meeste andere families hebben doden te betreuren, gevallen in het verzet tegen de bulldozers en de tanks, onder het puin terecht gekomen toen de bulldozers zonder waarschuwing midden in de nacht hun huis kwam vernielen. Doodgeschoten tijdens een vreedzame, ongewapende demonstratie.

Als veel mensen die in Palestina komen en weer terug gaan naar het westen voel ik me soms wanhopig inadequaat om de mensen hier te vertellen wat er daar gebeurt. Ik ben gaan fotograferen omdat ik dacht dat ik het met woorden niet zou redden. Nu weer, terwijl er al weken lang duizenden Palestijnen bij Rafah wachten tot ze naar huis mogen, en de grens nog steeds wordt dichtgehouden, er gaan mensen dood, veel van hen zijn patienten die in Egypte waren voor een operatie of een medische behandeling – hebben mensen hier enig idee hoe het is om daar te leven?

Mohammed Omer weet het. Hij is gaan fotograferen om vast te leggen wat er gebeurt, en hij gaat door ook als westerse verslaggevers niet meer durven – met redenen. Er zijn al meerdere journalisten dood geschoten. Hier een paar filmpjes. De lezing van Omer die hij hier hield. De videofilm die hij maakte van een demonstratie, waarbij er op de kinderen en jongeren werd geschoten en er doden vielen. De kwaliteit is slecht, want het is een film van een film. Toch.

En meer. Een amateurfilmpje van die familie op het strand die vanuit de zee werd afgeslacht. Dat schreeuwende hollende meisje dat niet kan geloven dat haar vader daar dood ligt, de meeste van haar familie stierven die dag, is Huda Ghalia. Ik ging haar een week later opzoeken. Zie haar foto hierboven.

Die andere keer dat er vanuit de zee granaat na granaat werden afgeschoten op een paar huizen in Beit Hanoun waar de mensen nog sliepen. Een grote familie, ik weet niet meer hoeveel doden. En, waar we het meestal niet over hebben, een flink aantal mensen die het hadden overleefd maar voor de rest van hun leven gehandicapt zouden blijven. Zie mijn reportage van het bezoek aan die familie, ook hieronder.

De lezing van Omer. Hier.

De film van de demonstratie. Hier

De aanval op de familie op het strand. Hier

Een reportage van Al Jazeera. Hier

Bezoek aan Gaza. Hier.

6 gedachten over “Mohammed Omer uit Rafah

  1. Anja, wordt het Godverdomme (sorry) eens geen tijd dat Nederlandse T.V.crews gaan kijken wat er voor tragedies gebeuren aan de Egyptische grens van Gaza?! In plaats van te zeuren over onnozele zaken.
    Anneke Jos

  2. De werkelijkheid daar heeft een radicaliserende werking, Hendrik Jan. Voor iedereen die er geweest is. En die het aandurft om de beelden tot zich door te laten dringen. Het is zo onverdragelijk, en ook ik word er zo woest van, en hou me dan in, want het helpt hier in Nederland niet om te gaan schreeuwen van verontwaardiging, je bent hier toch al zo snel ‘fanatiek’ en ‘eenzijdig’. Maar met Anneke vind ik het ook: het is meer dan tijd dat de Nederlandse media de moeite nemen om aan de andere kant van Rafah te gaan kijken.

  3. Sorry hoor, maar na het lezen van de boeken van Joris Luyendijk over manipulatie door media en het laten zien van alleen 1 kant van de zaak ben ik nog kritischer op zulke beelden…Ik ontken niet dat er door Israelische troepen misdaden begaan worden, maar weet ook, via Amnesty, hoe vreselijk Palestijnse autoriteiten omgaan met bijvoorbeeld homo’s. Daarom sorry, maar op grond van deze beelden alleen kan ik niet met je comment meegaan.

  4. Alsof Israel de bezetting zou kunnen verantwoorden door de manier waarop Palestijnen met homo’s om zouden gaan. Leuk bedacht, A. maar waar het op neer komt is dat iedereen die niet wil zien wat er gebeurt zelf wel een smoes kan bedenken om het niet tot zich door te laten dringen. Blijf dan maar doof en blind.

Reacties zijn gesloten.