Steun Palestijns geweldloos verzet

munayyer.jpg

Zo vaak wordt me gevraagd waar de Palestijnse Gandhi blijft, schrijft Yousef Munayyer in de Guardian. Die vraag wordt vooral vaak gesteld door mensen die in principe achter de Palestijnse zaak staan, maar zich ongemakkelijk voelen bij het Palestijnse verzet dat niet geweldloos is, verzet dat ze zien als gewelddadig of zelfs terroristisch.

De werkelijkheid is dat er een lange geschiedenis is van Palestijns geweldloos verzet. De enige echte vraag is waarom we daar zo weinig over horen. Zoals bij zo vele volken die zich verzetten tegen onderdrukking zitten de meeste Gandhi’s in de gevangenis, vaak na door politie of leger of zelfs in het ziekenhuis mishandeld te zijn.

Terwijl in de afgelopen jaren het geweldloze verzet van Palestijnen is gegroeid, wordt Israël steeds meer een politiestaat. Zelfs Israëlische staatsburgers, zowel Palestijnse als Ameer Makhoul, als joodse moeten steeds vaker vrezen opgepakt of geïntimideerd te worden wanneer ze zich kritisch uiten over Israël. Zie de repressie van mensenrechtenorganisaties, zie het feit dat een kritische intellectueel als Noam Chomsky Israël niet in mocht reizen om een lezing te geven aan de Bir Zeit Universiteit in Ramallah, nadat ook Norman Finkelstein de toegang werd geweigerd. Zie de toenemende neiging om de persvrijheid aan banden te leggen.

Misschien, schrijft Munayyer, is het vooral omdat Israël’s imago er niet op vooruit gegaan is na de laatste aanval op Gaza. Misschien dat Israël om die reden niet wil dat teveel beelden over het groeiende geweldloze verzet van Palestijnen tegen de bezetting en tegen de muur naar buiten komen. Beelden zoals uit Bil’in, en uit Sheikh Jarrah in Oost-Jeruzalem waar wekelijks demonstranten, zowel Palestijnen, joden als internationale sympathisanten het gevaar lopen in elkaar geslagen, met traangas bestookt of zelfs beschoten te worden.

Voor degenen die de zaken volgen zijn de namen van geweldloze verzetsmensen als Jumal Juma, Muhammad Othman en Abdallah Abu Rahman al bekend. Net als Gandhi en Mandela zijn ze consequent in hun verzet en in hun geweldloosheid, en net als Gandhi en Mandela betalen ze daar een hoge prijs voor in persoonlijke onveiligheid. Alle vreedzame leiders zijn meerdere keren gearresteerd en gevangen gezet. En nu lopen ook mensenrechtenactivisten, joods of Palestijns, steeds meer risico op nachtelijke razzia’s, beschuldigingen die vervolgens niet waar gemaakt kunnen worden – maar dat blijkt pas wanneer ze al een tijd hebben gezeten.

Er is een lange Palestijnse geschiedenis van geweldloos verzet, (waarover Mazin Qumsijeh een boek aan het schrijven is), verzet dat al in de jaren dertig opkwam tegen de eerste zionistische kolonisten – toen waren er al de eerste Palestijnse massastakingen. Palestijnen hebben werkelijk alle geweldloze manieren geprobeerd, pleidooien bij internationale organisaties en regeringen, diplomatie, demonstraties. Zeker: in vele gevallen is dat verzet omgeslagen in gewapend verzet, nadat de internationale gemeenschap niets deed, elk verzet met groot geweld werd neergeslagen, en de Palestijnen het gevoel kregen dat ze nergens hun recht konden halen, en dat geen westerse staat voor ze opkwam ook al was het nog zo duidelijk dat het internationaal recht en de VN resoluties met de voeten werden getreden. Desondanks gaat ook de geweldloze stroming van het Palestijnse verzet door, en is breder en sterker dan ooit tevoren.

Dus wacht vooral niet tot er een Palestijnse Gandhi opstaat, zegt Munayyer, of er een Mandela uit de gevangenis wordt vrijgelaten. Waar ik aan toe kan voegen dat we al bijna vergeten zijn dat we Mandela nu kennen als vredesengel nadat De Klerk hem heeft vrijgelaten en het de vraag is of we zonder De Klerk nu nog wisten wie Mandela was. Zolang de apartheid niet was afgeschaft was Mandela niet bereid om het gewapende verzet af te zweren. Je kunt de vraag ook anders stellen: waar blijft de Israëlische De Klerk?

Wacht niet op een Gandhi, maar ondersteun het verzet, schrijft Munayyer. De internationale gemeenschap heeft een plicht: en dat is dat je niet van de Palestijnen kunt eisen dat ze het gewapende verzet laten schieten als er stilte heerst over de Israëlische onderdrukking, stilte wanneer Palestijnse leiders worden opgepakt en gevangen gezet. Wie daarover zwijgt schaart zich aan de kant van de Israëlische onderdrukking. Wie wil dat het Palestijnse verzet geweldloos blijft mag niet zwijgen.

Engelse tekst: hier.
Meer over Munayyer: hier.

5 gedachten over “Steun Palestijns geweldloos verzet

  1. Goed artikel, met de Israëlische acties op vredesactivisten vandaag, (20 doden) kun je zien wie de echte (staats)agressors zijn.Wat een arrogantie.
    Hoor trouwens weinig van de lezers van Piet Reckman, over geweldloos verzet in de jaren zestig.Zeker selectief vergeten.
    Gr Wim.

  2. !940-1945 Oorlog tegen Joden wegens Joden. Duur 5 jaar.
    1947-2010 Oorlog tegen Palestijnen door Joden. Duur 63 jaar.
    Verschil, géén.
    Palestijnen worden systematisch ausradiert en door de Joden gezien als Untermensch.
    Hoe is het mogelijk dat er een wereld bestaat die dit billijkt. Een wereld die niet een Israel lam legt. Wel vindt men het nu nog nodig om oud SS ers te vervolgen, maar voor deze misdaad tegen de mensheid doet men niets. Dit wordt blijkbaar stilzwijgend goedbevonden. Hier spreekt men over geweldloos verzet. Sorry, de grootste onzin die er bestaat. Ieder land wat niet tot definitieve gewapende aktie tegen deze massamoord en ausradierung van het Palestijnse volk ingaat is in mijn ogen net zo erg als de toenmalige Naties. Ik schaam mij diep dat ik een mens op deze misselijkmakende aarde ben waar een volk dat zelf ausradiert werd hetzelfde openlijk kan en mag doen zonder dat hier ingegrepen wordt. Waar mensen worden gestenigd, geslagen en vermoord worden onder toeziend oog van de wereld.

  3. Je doet de zaak geen goed door wat de Palestijnen wordt aangedaan op één lijn te stellen met de holocaust, Rob. Er is héél erg veel mis, maar er is geen kwestie van een industriële uitroeiing van miljoenen mensen. Door die twee vormen van groot onrecht zo gelijk te schakelen verlies je het zicht op wat er echt gebeurt, en wat je Israël absoluut kwalijk moet nemen. En daarmee maak je het de verdedigers van Israel wel heel gemakkelijk om te roepen dat je verschrikkelijk overdrijft. Het is volgens mij belangrijk om heel zuiver te blijven in de termen die je gebruikt, er is sprake van een (illegale) bezetting, van etnische zuivering, van burgerdoden, van collectieve straffen en nog veel meer, je kunt het apartheid noemen en dat ook nog inhoudelijk verdedigen, maar noem het geen systematische ausradierung, want dat kun je niet feitelijk verdedigen.
    Verder deel ik je verontwaardiging, en ook ik vind het meer dan schandelijk dat we het gewoon laten gebeuren.

  4. Beste Anja.

    Op het moment dat ik persoonlijk joden letterlijk hoor roepen dat Palestijnen untermenschen zijn (alleen al het gebruik van dit naziwoord)en tevens door de joden letterlijk gezegd wordt dat deze soort geen bestaansrecht heeft maar auseadiert dient te worden zie ik geen verschil meer. Dit zijn letterlijk geplaatste uitspraken van joden. Zowel oudere die de 2e WO hebben meegemaakt alsook jongeren. Als je daarnaast bedenkt dat deze mensen waar mogelijk verdreven en indien ze niet gaan domweg vermoord worden zie ik wederom geen verschil. Reis maar eens naar de betreffende gebieden en kijk maar eens naar de leuzen als Palestijnen naar de gaskamer en nog erger. Zie je dan nog verschil? Iedereen die zich hiermee bezighoud kent en weet dit. Hoe denkt een verdediger van dit Joodse regime dit goed te praten? Het gaat niet om de aantallen die vermoord worden het gaat om de daad en de weg ernaartoe. De reden en de manier. Er worden ook oud SS ers vervolgt die de dood van 11 joden op hun geweten hebben (lees het nieuws maar). Hoezo worden de Joden die Palestijnen verjagen vermoorden en stenigen (ook kleine kinderen horen tot hun slachtoffers) niet wereldwijd vervolgt?
    Sorry maar dat kan er bij mij niet in en zolang men dezelfde manieren bezigt en woordelijk dezelfde gedachtegangen uit en wellicht ook uitvoerd zie ik geen verschil met wat 60 jaar geleden plaats vond. Of dat nu op grote schaal wereldwijd of kleinschaliger gebeurd. Het blijft eender.
    Men durft eenvoudig niet.

  5. Ja, Rob, ik hecht aan het onderscheid tussen een racistische spreuk op een muur en het bestaan van gaskamers. Dat je dat verschil niet wenst te zien spijt me dan, maar ik heb al uitgelegd waarom ik het belangrijk om heel zorgvuldig te blijven in de woorden die we gebruiken. Ondanks, of juist wegens je diepe en terechte verontwaardiging.
    Maar ik ga dat niet nog eens uitleggen, we zijn het oneens.

Reacties zijn gesloten.