Het wordt weer eens anders

Ik ben weer eens in een fase van mijn leven waarin ik orde op zaken stel. Opnieuw bedenk wat belangrijk is en wat niet. Waar ik mijn tijd en energie aan wil besteden, zeker nu die energie niet meer zo oneindig lijkt als in mijn jonge jaren. Wat ik in mijn laatste werkzame levensfase (die wat mij betreft nog heel lang mag duren) wil doen – en wat ik daarvoor laat schieten.

Dat betekent, bijvoorbeeld, dat ik werk aan een betere balans tussen geven en nemen, tussen binnen en buiten, tussen er zijn voor de wereld en voor mijn nabijen en mijzelf. Dat vereist, onder andere, opruimen, zowel in het echt als mentaal. Wat kan er weg, wat mag blijven? Wat, van al mijn activiteiten, is nuttig, inspirerend ook voor mij, en leuk om te doen?

Mijn weblog blijft. Daarnaast zit ik tegenwoordig ook op feestboek (facebook). En om het een beetje overzichtelijk te houden is dit zoals het de komende tijd zal gaan: op mijn weblog ga ik door met het doorgeven van materiaal dat me voor de bezoekers interessant lijkt. Mijn bekende thema’s: onder andere Palestina/Israël. Dus dit blijft: artikelen en commentaren, soms van mij, soms van anderen, reportages van waar ik bij was, lezingen maar ook bezoeken aan Gaza, het doorgeven van wat ik las en mij inspireerde. Maar dit gaat op dit weblog veranderen: de mogelijkheid om te reageren gaat uit. Het kost me te veel tijd, en het levert (in verhouding) te weinig op, het komt te vaak neer op meer van hetzelfde. Dat die mogelijkheid verdwijnt is ook wel een beetje spijtig, want er waren ook reacties die echt wat bijdroegen, aanvulden, een enkele keer zelfs een interessante kritische conversatie – maar laten we eerlijk zijn, in deze zwaar gepolariseerde tijden zijn werkelijk zinnige uitwisselingen op het net zeldzaam. En in de vinnige kiftgesprekken – ik kan het wel, zoals de vaste bezoekers zullen weten – die tegenwoordig doorgaan voor debat heb ik gewoon geen zin meer. Te veel beweging achterwaarts, te weinig beweging vooruit.

Op elkaar reageren, ook over alledaagse zaken als onze poezen en de kleine waarnemingen over wat we meemaken, het doorgeven van nieuws, de grappen die er ook bijhoren, daar is feestboek meer voor geschikt dan een weblog. Maar feestboek is tegelijk vluchtiger, wat naar beneden is gezakt op de tijdlijn is praktisch weg. Het is geen plek voor artikelen die langer mee moeten. En daarvoor houd ik mijn weblog aan, want dat is tegelijkertijd een tijdsarchief, waar ik steeds weer naar terug kan verwijzen naar wat ik al heb geschreven. Ook ben ik eens begonnen aan een overzichtelijke cursus Palestina/Israël, bijvoorbeeld, die nooit af is gekomen, en ik neem me voor (een koninkrijk voor meer tijd) om daar nog eens een week voor te gaan zitten.

Zo gaat het worden, de komende tijd, tot een nieuwe evaluatie.

En hierbij, de laatste kans om te kunnen reageren, voor ik die functie de nek omdraai. Met een laatste keer de vaste waarschuwing: geleuter over ‘censuur’ meestal vergezeld gaand van verwijzingen naar Mao en Stalin komen er ook nu niet op. Ook voor deze laatste gelegenheid gelden nog even mijn spelregels die daarna ook uit kunnen.

15 gedachten over “Het wordt weer eens anders

  1. Heel verstandig. Ik kan me voorstellen dat er heel veel tijd gaat zitten in het beantwoorden van al die reakties. En ergernis om steeds weer diezelfde domme opmerkingen, beledigingen en valse beschuldigingen. Zonde van je tijd en je humeur!
    Dat je nog maar héél lang door mag gaan met je blog!

  2. Dank je Gerrie, en Heleen, ja ik denk dat jullie voorlopig op me kunnen rekenen wat betreft de inhoud die je van me gewend bent. Zolang het nog zo behelpen is met onze media vind ik mijn blog en dat van Maarten Jan Hijmans echt nodig. En het schrijven doe ik nog steeds met plezier.

  3. Ik ben erg blij dat het weblog blijft. Ik doe niets met facebook en wil dat ook niet, dus dan kan ik geukkig hier terecht!
    Dat je al die reakties zat bent kan ik me leeeeeevendig voorstellen. Ik werd ze ook vaker zat. Maar ja, als ik dan jouw reakties erop las vond ik dat ook wel weer “leuk”.
    Maar er zijn veel dingen die leuker zijn en die moet je er zeker inhouden! Succes!

  4. Ik zal er voor zorgen dat het niet alleen op faceboek maar hier ook interessant blijft, Ina. Ik heb trouwens ook lang weerstand geboden tegen weer een nieuw ding, maar ik moet zeggen dat ik via facebook ook heel veel interessante dingen binnenkrijg, juist van de Palestina kant. Veel mensen die ik ken uit het buitenland zitten er op, en ik heb veel aan hun berichten. Maar als die belangrijk of interessant zijn komen die ook wel weer op mijn weblog terecht.

  5. Ben blij dat de weblog blijft en snap volledig dat de reacties uitgezet gaan worden. Maar vind het wel een klein beetje jammer, ik lag regelmatig in een deuk hoe sommige reacties woordelijk gefileerd werden. Misschien wordt het bij ‘abu’ nu wel drukker qua reacties. Ik blijf je weblog volgen net als die van Maarten Jan Hijmans.

  6. En nog een Ina, ik kan me ook goed voorstellen dat je die beslissing neemt. En reageren kan idd altijd nog op fb. ben benieuwd wat je allemaal nog voor ons in petto hebt. Succes!

  7. (6) Nou fijn, Wim. Er waren wel meer mensen die het leuk vonden om mee te maken hoe ik de een of de ander aan zijn virtuele oor in de hoek zette, ik geef zo toe dat ik ook mijn vileine kantjes heb, maar wat leverde dat nou uiteindelijk op? Niks, behalve dat jij af en toe in een deuk lag. Misschien drie keer per jaar iets dat op een echte discussie leek. Ik doe het er niet meer voor. Maar de stukken blijf ik schrijven, en ik wens Abu sterkte – kijken hoe lang hij er nog zin in heeft. Ik heb het tenslotte zo’n jaar als zeven a acht volgehouden.

  8. Beste Anja,

    Kan me goed voorstellen dat je met tijdrovende reacties wil stoppen.
    Ben blij dat deze website blijft en niet uit mijn favorieten hoef te verwijderen.

  9. Hoi Anja,

    duidelijke keuzes. Ik zal zeker de wel inhoudelijke bijdragen missen… maar genoot eigenlijk nog het meest van je overheerlijke kattige, Pats, PATS, PATSSSSS commentaren van je op de halve zolen die weer met een totaal ongefundeerd verhaal aan komen zeulen…
    Kon daar echt enorm van genieten en gniffelen… Maar ik zal het weblog uiteraard blijven volgen. Veel succes met de volgende fase!

  10. Volkomen begrijpelijk maar wel jammer; inderdaad waren de “pats pats” commentaren een fijne aanvulling op de teksten. Maar heel goed om je tijd aan echt belangrijke zaken te wijden. Als het blog maar gewoon blijft! 🙂

  11. Zo. Klaar. Nieuwe fase. Dank jullie voor de aanmoedigende opmerkingen. Ook al zal ik jullie stemmen op dit weblog niet horen, ik weet dat jullie er zijn. En ik kom jullie elders weer tegen.
    Aan het werk.

Reacties zijn gesloten.