SPELREGELS
Dit is geen open forum, waar iedereen reacties kan plaatsen. Het is mijn persoonlijke weblog, en ik behoud me het recht voor om te selecteren. Om het interessant te houden, om niet in eeuwige herhalingen terecht te komen, om niet te verzanden in gekift en gesteggel.
In het kort, voor de nieuwe bezoekers, hoe het toegaat op dit weblog:
1. Bijdragen worden niet automatisch geplaatst. Ik bepaal op mijn weblog de onderwerpen en de agenda, en daarin ben ik zonder meer partijdig. Ik selecteer de bijdragen, of ik ze interessant en de moeite waard vind. Of ze aansluiten bij het onderwerp. Het criterium is niet of ik het er mee eens ben, wel of ik vind dat de discussie er mee gediend is. Dit onder andere om eindeloze herhalingen te voorkomen.
2. Probeer je aan een maximum van 250 woorden te houden. Alleen als er echt een goede reden voor is neem ik bijdragen op die daar bovenuit gaan. Stuur geen links naar artikelen van derden zonder aan te geven waar die over gaan en waarom je die belangrijk of interessant vindt.
3. In het algemeen sta ik gescheld, geschamper en aanvallen op de persoon niet toe. Verdachtmakingen, verdraaiingen van wat iemand gezegd zou hebben, beweringen zonder bronvermelding, die dus niet waar gemaakt kunnen worden dienen de discussie niet. Ook de geijkte aanvallen op de islam als geheel, op migranten als groep en dergelijke maken weinig kans. Blijven doordrammen als je je punt al gescoord hebt maakt je ook niet geliefder.
4. Hou dus rekening met het feit dat sommige discussies al uitgebreid hebben plaatsgevonden. We beginnen niet elke discussie steeds opnieuw. Ga in op wat voorgangers hebben gezegd, haak aan, hou je aan het onderwerp en laat mensen met andere meningen in hun waarde. Praat anderen niet na, bedenk of je waar kunt maken wat je zegt.
5. Ik verwacht dat mensen die iets te zeggen hebben dat doen onder hun eigen naam, en zich niet verschuilen achter een nickname of een organisatie. Ook bijdragen zonder geldig e-mailadres kunnen zonder meer geweigerd worden. Je e-mailadres is alleen voor mij en de webmaster leesbaar. Kies je ervoor om je e-mailadres of website openbaar te maken, hou er dan rekening mee dat er websitestalkers aan het werk zijn.
6. Ook bij verwijzingen naar andere sites hanteer ik de bovenstaande criteria: zijn ze on-topic, voegen ze iets toe, zijn ze interessant, vind ik ze betrouwbaar als informatiebron. Zonder toelichting naar een site verwijzen heeft geen nut.
7. Veelplegers van gescheld en trucs (het onder een andere naam nog eens proberen, hetzelfde bericht twintig keer plaatsen) hoeven niet meer terug te komen.
Over de technische kant: je commentaar komt altijd eerst in de wachtstand. Tot ik beslist heb of het er op komt of niet is je reactie alleen leesbaar voor jezelf en voor mij. Je kunt dat zelf controleren: jouw commentaar verandert niet het aantal opgenomen reacties, wat je kunt zien aan het nummer onderaan bij “comments”, tot het is opgenomen en ook leesbaar is voor anderen. Minimaal twee keer per dag scan ik de bijdragen.
Ondanks deze strenge voorwaarden, wie zich aan de spelregels houdt is welkom, bijdragen worden zeer gewaardeerd.
Achtergrond: Iedereen kan zelf constateren dat er veel verschillende modellen zijn om weblogs of -sites te beheren. Je hebt weblogs geheel zonder mogelijkheid om te reageren – dat is op het internet niet verplicht al kan het wel – je hebt fora waar in principe zowat alles wordt toegelaten. En er zijn weblogs, waaronder de mijne, waarop je in principe wel kunt reageren, maar waar wordt gemodereerd en geselecteerd. En waar dus zeker niet alles kan.
Je kunt ook zien wat de verschillen zijn: op websites waar praktisch alles kan zie je rijp en rot door elkaar, zie je dat er van alles wordt beweerd waarvan je niet weet of het waar is, zie je dat er naar hartelust op de persoon wordt gespeeld – liefst anoniem – en er is niemand die werkelijk de moeite neemt om dat te corrigeren. Opmerkingen als ‘zure stinkkut’ en ‘zeik niet zo, teef’ als reactie op iemand met wie je het niet eens bent zijn kennelijk al heel gewoon, en niemand zegt er wat van. Degene die het stukje heeft geschreven bemoeit zich er zelden meer mee – daar zou ook geen beginnen aan zijn.
Nou, wie dat leuk vindt kan bij zo’n website terecht, daar zijn er veel van. Maar niet bij mij. Op een persoonlijk weblog is de keuze van onderwerpen beperkt en ze worden door mij uitgezocht. Je kunt er op mijn weblog redelijkerwijze op rekenen dat ik reageer waneer een reactie daar om vraagt, en zeker als er serieuze vragen worden gesteld. Dat houdt ook in dat ik geen eindeloze herhalingen van meer van hetzelfde nodig vind, dat ik van je vraag om je aan het onderwerp te houden, rekening te houden met wat er al is gezegd, en het zou helpen als je daarbij mijn motto in de oren knoopt:
iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar niet op zijn eigen feiten.
Kom hier niet aanzetten met de mededeling dat Palestijnen niet bestaan, bijvoorbeeld. Want toevallig ken ik die persoonlijk en ik kan iedereen verzekeren dat ze gewoon rondlopen.
Ben ik partijdig? You bet. Zo zijn er zaken waar je op mijn weblog echt niet meer mee aan hoef te komen zetten: onzindelijke opmerkingen over moslims in het algemeen accepteer ik net zo min als antisemitisme, om maar een veel voorkomend voorbeeld te noemen. Wil je toch nog een keer, heel origineel, uitleggen waarom het allemaal islamfascisten zijn – doe dat elders. Er zijn helaas nog voldoende sites te vinden waar je zulke bagger makkelijk kwijt kunt.
Zeker: de vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Maar die geldt ook voor mij. Net als de redactie van een krant zelf mag bepalen wat ze wel of niet plaatsen, net zoals elk tv-programma keuzes maakt, zo maak ik die voor mijn weblog. Al tien keer een dergelijke mening langs geweest? Doe maar niet. Dringend moeten schelden op iemand? Laat maar zitten. Hoe je over mij persoonlijk denkt? Zelden interessant. Absoluut het laatste woord willen hebben, dus maar door blijven gaan? Sorry.
En voor wie het nodig vindt om nog eens de bekende frase te herhalen dat ik alleen maar reacties opneem die mij ‘welgevallig’ zijn, doe de moeite en kijk zelf, ik plaats vaak reacties van mensen met wie ik het niet eens ben. Ik geloof eerlijk gezegd niet dat je een persoonlijk weblog kunt noemen waarin vaker van mening wordt verschild als op het mijne. Maar ik plaats zeker niet steeds maar opnieuw dezelfde meningen, en al helemaal niet als duidelijk is dat diegene niet werkelijk geïnteresseerd is in een weerwoord.
Veelplegers, doorzeikers en lui die duidelijk te kwader trouw zijn gaan dus in de ban – die hoeven niet meer terug te komen.
En zo is het mij al vele jaren gelukt om een weblog te handhaven dat door veel mensen de moeite waard wordt gevonden en waar ik zelf nog steeds met plezier aan werk. En dat wil ik ook graag zo houden.