{"id":10049,"date":"2008-07-17T11:37:26","date_gmt":"2008-07-17T09:37:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/17\/tranen-van-pijn-tranen-van-blijdschap\/"},"modified":"2008-07-17T11:50:49","modified_gmt":"2008-07-17T09:50:49","slug":"tranen-van-pijn-tranen-van-blijdschap","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/17\/tranen-van-pijn-tranen-van-blijdschap\/","title":{"rendered":"Tranen van pijn, tranen van blijdschap"},"content":{"rendered":"<p>De uitruil: twee dode lichamen van Israelische soldaten tegen vijf Libanese gevangenen waaronder de beruchte Samir Koentar die in 1979 een vader en zijn vierjarig dochtertje vermoordde. De Israeli&#8217;s treuren om hun doden, Libanon viert de terugkeer van hun helden. Het is verleidelijk voor veel media om er meteen een wedstrijd van te maken over goed en kwaad, tussen barbarij en beschaving. Hoe kan Hezbollah juichen bij de terugkomst van een kindermoordenaar terwijl de ouders van Ehoud Goldwasser en Eldad Regev huilen om hun dode zoons?<br \/>\n<!--more--><br \/>\nHet zal niemand zijn ontgaan: de strijd wordt op twee fronten tegelijk gevoerd, en dit is de paradox: militair wint degene die de meeste slachtoffers weet te maken aan de andere kant, maar de strijd om de beeldvorming in de media en in de publieke opinie wordt gewonnen door degene die zichzelf als slachtoffer van die andere kant weet te presenteren. Met de beeldvorming van Israel gaat het de laatste tijd niet goed: teveel beelden zijn er naar buiten gekomen over het kolonistengeweld, over het alledaagse geweld van het leger tegen Palestijnse burgers. (Zie ook mijn reactie bij de posting <a href=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/16\/meer-palestinaisrael\/\">hieronder<\/a>, met nog wat voorbeelden) Dit is een uitgelezen moment om Israel weer even aan de beschaafde slachtofferkant neer te zetten, en de andere kant als juichende en barbaarse kindermoordenaars. <\/p>\n<p>Ten overvloede dit nog een keer: ik heb geen enkele sympathie voor aanvallen op burgers. Ik ben er <em>altijd<\/em> tegen. Maar dat gezegd zijnde is dit wat we niet lezen en zien, of alleen ergens verstopt achterin de artikelen: er wacht nog de overdracht van de stoffelijke overschotten van zo&#8217;n tweehonderd door Israel gedode Libanese en Palestijnse strijders. Zouden die ouders niet huilen van pijn? Kinderen die worden gedood, het is altijd vreselijk. Maar wacht even: hoeveel Palestijnse kinderen waren er ook weer gedood? Vanaf september 2000 zijn dat er 1047. En 123 Israelische kinderen. In 2008: 4 Israelische kinderen, 69 Palestijnse. Voor die kinderen maakt het niet uit of ze Palestijns of Israelisch waren, ze zijn dood, ze zijn schuldeloze slachtoffers, ze hadden niets te maken met de oorlog die Israel voert tegen de Palestijnen, en tegen Libanon. En hun ouders rouwen zoals ouders overal. <\/p>\n<p>Koentar heeft bloed aan zijn handen. Net als het Israelische leger en hun bevelhebbers. Zijn we dit al vergeten? Vlak voor Israel de laatste oorlog tegen Libanon beeindigde bombardeerden ze nog met een massa clusterbommen, waar ook na hun aftocht nog vele Libanese kinderen door zijn omgekomen. Ook die ouders rouwen. <\/p>\n<p>Remember these children,<a href=\"http:\/\/www.rememberthesechildren.org\/remember2000.html\"> hier.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>De uitruil: twee dode lichamen van Israelische soldaten tegen vijf Libanese gevangenen waaronder de beruchte Samir Koentar die in 1979 een vader en zijn vierjarig dochtertje vermoordde. De Israeli&#8217;s treuren om hun doden, Libanon viert de terugkeer van hun helden. &hellip; <a href=\"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/17\/tranen-van-pijn-tranen-van-blijdschap\/\">Lees verder <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10049"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10049"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10049\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10049"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10049"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10049"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}