{"id":10138,"date":"2008-07-24T10:45:11","date_gmt":"2008-07-24T08:45:11","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/24\/in-gent\/"},"modified":"2011-10-20T10:51:10","modified_gmt":"2011-10-20T08:51:10","slug":"in-gent","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2008\/07\/24\/in-gent\/","title":{"rendered":"In Gent"},"content":{"rendered":"

gent-429.jpg<\/a><\/p>\n

Ik was uitgenodigd om tijdens de Gentse Feesten, waar ik al eerder te gast was, zitting te komen nemen in een paneldiscussie: “60 jaar Israel, 40 jaar bezetting van de Palestijnse gebieden” en de aftrap te geven voor een debat. Er waren vier Belgen in het forum: Brigitte Herremans van Pax Christi, Leen Laenens van het Vlaams Actie Komitee Palestina, Ludo Abicht, filosoof, emeritus hoogleraar en schrijver van onder andere ‘De joden van Antwerpen’, en tot mijn plezier ook Sus van Elzen die ik nog niet eerder had ontmoet, de schijver van ‘Palestijnen, de toekomst van een droom’, een boek dat ik aan een paar vrienden cadeau heb gedaan en zeer kan aanbevelen. En dan Robert Soeterik, antropoloog verbonden aan MERA (Middle East Research Associates) die pas de lijvige bundel ‘De verwoesting van Palestina’ redigeerde, en Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid. Mooie zaal vol, 250 stoelen bezet, opmerkelijk voor een zware discussie tijdens de Gentse feestdagen. Ik heb wel eens voor kleinere zaaltjes gestaan.
\n
\ngent-440.jpg<\/a><\/p>\n

(Ludo Abicht)<\/p>\n

gent-441.jpg<\/a><\/p>\n

(Eric Goeman)<\/p>\n

gent-442.jpg<\/a><\/p>\n

(Brigitte Herremans)<\/p>\n

gent-443.jpg<\/a><\/p>\n

(Sus van Elzen)<\/p>\n

gent-439.jpg<\/a><\/p>\n

(Robert Soeterik)<\/p>\n

gent-432.jpg<\/a><\/p>\n

(Leen Laenens)<\/p>\n

gent-420.jpg<\/a><\/p>\n

(Jaap Hamburger)<\/p>\n

Het panel had nog groter kunnen zijn, want zoals Eric Goeman, de drijvende kracht achter de debatten, in zijn openingswoord vertelde, had hij nog een aantal mensen van ‘de andere kant’ de mogelijkheid gegeven om aan het panel deel te nemen, maar die hadden de uitnodiging niet aangenomen. Dit is interessant: al jaren zijn er in Vlaanderen debatten over Palestina en Israel, ook al eerder op de Gentse feesten, en niet eerder waren er moeilijkheden, maar dit keer hadden de Vlaamse Israel-apologeten, waaronder die van Joods Actueel, op oorlogssterkte geprobeerd het debat te torpederen. Ze dreigden de sponsors te benaderen dat hier een anti-semitische gebeurtenis plaats zou vinden, er waren alleen geen sponsors, ze schreven de burgemeester aan, dat die zaal niet zou mogen worden verhuurd, en Eric werd bedolven onder de hatemail. Ik heb er een paar van gezien: niet fris hoe hij wordt vergeleken met een nazi. Zeker niet als je weet dat hij met de joodse gemeenschap samen heeft gedemonstreerd tegen fascisme, met een gele ster op zijn jasje, gaat het wel erg ver als je wordt vergeleken met de Gestapo.<\/p>\n

Eric had de vertegenwoordigers van Joods Actueel aangeboden om met twee mensen te komen, en net als ik, twintig minuten te mogen spreken als inleiding. Dat wilden ze niet. Ze eisten een uur, aan het eind van het debat, waarna niemand meer zou mogen reageren, en ze wilden betaald worden. Terwijl niemand wordt betaald voor deelname aan het debat. Dus dat ging niet door. De Israel-apologeten ageerden liever vanuit de zaal, ook nog met een pamflet na afloop bij de deur, en door het verspreiden van verdachtmakingen en geruchten op het web – de grootste grap is dat ze beweren dat ik tijdens de bijeenkomst een invalide vrouw zou hebben geslagen. Gestapo methoden, noemen ze dat. De interessante vraag is: waarom nu. En mijn subjectieve inschatting is dat de Israel-apologeten, die eens konden rekenen op vanzelfsprekende sympathie van veel slecht geinformeerde burgers ernstig terrein aan het verliezen zijn, en in hun methoden dus ook steeds agressiever worden. Tevergeefs. Het debat kon gewoon doorgang vinden, en ik was er niet rouwig om dat er geen Israel-apologeten in het forum zaten, want dat legt een werkelijk debat geheel lam. Ik geloof ook helemaal niet meer dat ze discussie willen, ze willen die vooral verhinderen. <\/p>\n

Want daar begon ik mee, toen ik het inleidende praatje hield, met de paradigma’s, (Zie hier<\/a> en hier<\/a>) met het gegeven dat er nauwelijks gesprek mogelijk is tussen de aanhangers van Israel, die de Palestijnen, of liever nog alle Arabieren als de vijand zien, en er alles aandoen om te ontkennen dat Israel zelf de grootste verantwoordelijkheid heeft voor de ellende van nu. Paradigma 1, ik herhaalde het nog eens, bestaat voor het grootste deel uit ontkenning van feiten die allang zijn geboekstaafd. <\/p>\n

gent-431.jpg<\/a><\/p>\n

gent-430.jpg<\/a><\/p>\n

gent-428.jpg<\/a><\/p>\n

gent-427.jpg<\/a><\/p>\n

gent-426.jpg<\/a><\/p>\n

gent-425.jpg<\/a><\/p>\n

Over een aantal zaken was het panel het dus eens, want dit is het feitelijk aantoonbare, onmiskenbare gegeven: Israel is een bezettende macht. Er is geen sprake twee gelijke partijen. Er is sprake van aantoonbare overheersing, van onrecht. Dat was het uitgangspunt, en van daaruit was er nog genoeg om over van mening te verschillen. Brigitte nam het van mij over, en liet met de kaarten van de Westoever nog eens zien hoe die bezetting er uit ziet: de muur, de checkpoints, de nederzettingen, het onteigende land. <\/p>\n

Robert wilde verder dan dat: het is niet pas met de bezetting begonnen, het begon met het zionisme, met het stichten van een etnische staat, die een scheidslijn aanlegt tussen joden en niet-joden. Ludo: een etnische staat kan niet meer. Vind ik ook. En natuurlijk kwam het gesprek over de vraag wat er nog mogelijk is, twee staten naast elkaar, of een binationale staat. Hier waren we het wel over eens: Israel heeft er tot op heden alles aan gedaan om een leefbare Palestijnse staat onmogelijk te maken. Sus: ik hou me niet bezig met wat het geval zou moeten zijn, maar met wat het geval is. De grootste meerderheid van de joodse Israeli’s willen geen gedeelde staat en het merendeel van de Palestijnen ook niet, zei hij. En ik vond dat het prima is dat we de situatie onderzoeken en nadenken wat er nog mogelijk is, maar dat het uiteraard niet aan ons in een zaaltje in Gent is, met niet een Palestijn in het panel, om te beslissen wat er moet gebeuren. Uiteindelijk beslissen de Palestijnen zelf.<\/p>\n

gent-424.jpg<\/a><\/p>\n

gent-423.jpg<\/a><\/p>\n

gent-411.jpg<\/a><\/p>\n

gent-433.jpg<\/a><\/p>\n

En daar hadden we het ook nog over: als we het over ‘de Palestijnen’ hebben denken we aan die van de Westoever en Gaza, maar de helft van hen leeft of in Israel als tweederangsburgers, of in de diaspora. Het is niet niks om een dergelijk verspreid volk, met zulke verschillende posities, bij elkaar te krijgen op \u00e9\u00e9n lijn voor de toekomst. <\/p>\n

Ik had in mijn inleiding voorgesteld om voor de verandering eens te kijken hoe de situatie er vanuit Israel uitziet: het dilemma als je enerzijds zo min mogelijk land wil opgeven, en daarmee feitelijk de Palestijnen opsluit binnen ‘Groot-Israel’, en een Palestijnse staat onmogelijk maakt, en je wil die Palestijnen tegelijk niet als burgers erkennen, omdat je daarmee de joodse meerderheid onderuithaalt, terwijl je ook nog tegelijkertijd, in ieder geval naar buiten toe, wilt doen alsof je een democratie bent naar westers voorbeeld. Onmogelijk, dus. Leen zei ook hoe belangrijk het was dat Israel eindelijk eens de Nakba zou erkennen, de verantwoordelijkheid die zij hebben voor het verdrijven van de Palestijnen rondom 1948. Sus: de joodse staat die de zionisten voor ogen stond is dan ook nooit uit de verf gekomen, maar is een verhaal geworden van bezetting en interne verloedering. En dit is nodig: dat we erkennen dat er sprake is van een geweldig overwicht van Israel: militair, economisch en politiek, vooral te zien in de internationale betrekkingen. <\/p>\n

Discussie over de verantwoordelijkheid. We mogen niet onderschatten in welke mate de Israelische bevolking wordt gegijzeld door hun regering. De segregatie is bijna compleet, de Israeli’s weten heel weinig en zijn onverschillig voor dat wat zich aan de andere kant van de muur afspeelt. Als ik vertel dat ik naar Gaza ga zijn ze ontsteld.
\nMaar wacht even, zegt Jaap: als de Israeli’s niet weten wat zich afspeelt aan de ‘andere kant’ dan is dat toch verwijtbaar? Het is bovendien maar ten dele waar: hoeveel Israeli’s zijn niet in het leger geweest en moesten zelf de Palestijnen er onder houden bij de checkpoints? Luister naar Breaking the Silence, de voormalige soldaten die de moed hebben om te vertellen wat zij hebben moeten doen? Neem de autosleuteltjes, die op hun tentoonstelling te zien waren, die ze bij de checkpoints in beslag hadden genomen van Palestijnse burgers, zodat die hun auto kwijt waren. En weet je wat er gebeurde toen de tentoonstelling plaats vond in Israel? Toen werden die autosleuteltjes in beslag genomen door de politie omdat het illegaal was om autosleuteltjes van Palestijnen te ontvreemden!<\/p>\n

We hebben het over het ‘andere Israel’, over de rapporten, over B’Tselem, over de actie ‘Shooting back’, is het nog mogelijk voor Israeli’s om te ontkennen dat ze het weten en komt ons dat ‘we hebben het niet geweten’ ons niet bekend voor?<\/p>\n

gent-437.jpg<\/a><\/p>\n

gent-436.jpg<\/a><\/p>\n

gent-434.jpg<\/a><\/p>\n

De rol van de EU. Onenigheid. Ja, kritiek. Terwijl Israel probeert de Palestijnen de afgrond in te douwen houden wij ze op de been met noodhulp. Een ambivalente rol: repareren wat Israel stuk maakt. Toch, zegt Jaap, wil ik er een pleidooi voor houden om de EU niet dood te kritiseren. Maar ook Robert heeft gelijk: de EU wendt zijn invloed niet politiek aan om Israel echt aan mensenrechten en internationaal recht te houden, waar we ons wel aan hebben verplicht. <\/p>\n

Er waren nog meer onderwerpen die langs kwamen, en waar vooral verschil in bleek hoe ver je wilt gaan, en wat je strategie is. Ik ga ver in mijn analyse wat er mis is, en dat is duidelijk: dat is meer dan de bezetting alleen, maar ik vind ook dat we rekening moeten houden met het gegeven dat wanneer je bondgenoten zoekt en de publieke opinie mee wilt krijgen je er niet vanuit kunt gaan dat iedereen in een keer de stap maakt naar de totale analyse. Ik bedoel maar: ook ik heb daar jaren over gedaan. Dus ben ik er geen tegenstander van als Brigitte vindt dat je je beter kunt richten op de bezetting, en mensen verliest als je je richt op het totale zionisme.<\/p>\n

Tijd voor discussie met de zaal. Ik schoot even in de lach toen een mevrouw van de Israel-lobby opstond en met voorbijgaan van alles wat er werd gezegd opnieuw het zionistisch canon af begon te werken. (Voor wie dat nog niet gevolgd heeft, ik som dat op in de inleiding van mijn dossier-in-wording, hier<\/a>) Jawel, het genereuze aanbod van Barak, dat de Palestijnen hadden afgewezen, het verdelingsplan dat de Palestijnen hadden afgewezen, zes Arabische legers, er zijn niet alleen Palestijnse vluchtelingen maar ook joodse uit Arabische landen. de Palestijnen zaaien haat, natuurlijk, het is allemaal de schuld van de Arabieren. Robert kon het niet nalaten om daar op in te gaan. Ik kon de mevrouw vooral bedanken voor de illustratie die ze gaf van paradigma 1: dat kleine dappere land Israel dat zich moet verdedigen tegen die zee van agressieve Arabieren. En hoe ze opnieuw duidelijk maakte dat er met de aanhangers van paradigma 1 geen gesprek te voeren valt. Want die beginnen gewoon elke keer weer helemaal opnieuw, alsof er in de tussentijd niet een karrevracht aan onderzoek en ooggetuigen verslagen zouden zijn die de canon tot op de bodem hebben afgebrand als propaganda. <\/p>\n

Het lukte nog een klein beetje om een discussie te voeren over de strategie. Helpt een boycot van Israselische producten? Jaap vond dat je je moest beperken tot de producten uit de bezette gebieden die illegaal als Israelisch werden verhandeld. Een Iasrael aanhanger vond dat je helemaal niet mocht boycotten, want dat kwam neer op ‘kauft nicht bei Juden’. En we constateerden dat we het nog te weinig hadden gehad over de grotere context, de rol van de VS. We hadden het ook nog over de rol van de Palestijnen zelf, Sus vond dat we ook onze kritiek op de Palestijnen moeten laten horen – mee eens, zei ik. Hoewel we ook, met feiten in de hand, moeten erkennen dat Israel zich nooit iets heeft aangetrokken van hoe de Palestijnen zich gedroegen, ook als ze geen geweld gebruikten, ook toen ze aangaven bereid te zijn om 78% van Palestina af te staan – de historische concessie die Arafat deed – Israel is geen moment gestopt met de nederzettingenbouw. En don’t blame the victim<\/em>, zei Jaap. <\/p>\n

Ik werd nog even belaagd door een mevrouw die me kwam vertellen dat Palestijnen niet bestaan, en dat Israel toch aan de joden is gegeven en dat de Arabieren daar helemaal niet horen – ik had er genoeg van en ik neem aan dat ik niet vriendelijk heb gereageerd. Maar geslagen, nou nee. We zetten het gesprek voort aan een Belgische maaltijd. Met garnalenkroketjes. <\/p>\n

En Jaap en ik gingen nog even Gent in. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik was uitgenodigd om tijdens de Gentse Feesten, waar ik al eerder te gast was, zitting te komen nemen in een paneldiscussie: “60 jaar Israel, 40 jaar bezetting van de Palestijnse gebieden” en de aftrap te geven voor een debat. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[94],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10138"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10138"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10138\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":64858,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10138\/revisions\/64858"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10138"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10138"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10138"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}