\n
\nIk was als Eerste Kamerlid betrokken bij de voorzichtige en zorgvuldige toenadering tussen de Antillen en Nederland als het gaat om de gemeenschappelijke aanpak van problemen als drugscriminaliteit. Premier Ys, die zich niet door woede liet leiden, maar een helder en verstandig betoog hield, wees er nog eens op hoe die criminaliteit op de Antillen was ontstaan. Toen daar onder de afbouw van de vroegere subsidies, zoals voor elctriciteit en water, de armoede steeg onder de bevolking hadden de eilanden het geluk of de pech aan de ene kant dicht bij Zuid Amerika te liggen en tegelijk uitstekende directe verbindingen te hebben met Europa – via Nederland. Sluipenderwijs werd de drugscriminaliteit het tweede economische stelsel op de Antillen waar een flink deel van de bevolking zich mee kon bedruipen. Dat kon alleen maar aangepakt worden door samenwerken en dat gebeurt nu ook enigszins. De bolletjesslikkers worden al voor 90% op de Antillen zelf gepakt, en nog eens 10% op Schiphol. Wat wel tot gevolg heeft dat de armoede op de Antillen weer is gestegen, en er nu meer roofovervallen plaats vinden. De Antilliaanse regering is bezig om het probleem van rondhangende en werkloze jongeren aan te pakken door een experiment met verplichte sociale vorming. Iedereen tussen 16 en 24 moet iets te doen hebben, een opleiding, of in een internaat. Maar het probleem blijft dat de werkloosheid op de Antillen groter is dan in Nederland. Wat doe je dus als je lastige jongeren terugstuurt naar de Antillen? Wordt er dan iets opgelost? In het geheel niet. Er zijn trouwens kanalen genoeg om illegaal terug te keren.<\/p>\n