\n(Yeter en Seren)<\/p>\n
\n(Yeter en Seren)<\/p>\n
Georganiseerd door een nieuwe groep actieve en voortvarende jongeren, verdwaalde gezichten. Gemengd. Willen niet alleen praten maar ook wat doen. Doel, zei Anouk Adang, is om alle jongeren, ongeacht etniciteit of culturele achtergrond, meer te laten participeren. Een groep waarin onder andere aanwezig: Turks, Koerdisch, Alevitisch, Soennitisch, en Brabants. Ze kregen in korte tijd een ambitieus programma voor elkaar, in het KIT. Voor zo’n hete zondagmiddag zat de zaal goed vol.
\n
\n
\n(Anouk)<\/p>\n
<\/p>\n
Prachtige Turkse muziek. Drie vrouwen in het forum. Emine Bozkurt, PvdA, Europees Parlement, Ceylan Pektas-Weber, voorzitter van Al Nisa, en Nazmiye Oral, publiciste en actrice. Onderwerp was, naar aanleiding van het rapport dat Eminze Bozkurt schreef over de stand van de emancipatie van vrouwen in Turkije, vooral ‘eergerelateerd geweld’. <\/p>\n
Aangrijpend filmpje van Yeter Akin en Seren Dalkiran die naar Turkije gingen, op bezoek bij een moeder van wie de dochter vermoord was door haar zoon. Ze bleek zwanger te zijn, moeder had nog geprobeerd haar te verstoppen, maar niemand hielp en uiteindelijk werd ze gedood. Discussie, wie is hier het slachtoffer? De jonge vrouw die vermoord werd, uiteraard. Maar wat moet er met een moeder die haar dochter zo verloor, haar niet kon beschermen, wat moet ze met haar zoon die nu in de gevangenis zit en weer vrijkomt? Wat gaat er in zo’n jongen om die zijn zusje heeft vermoord? Wat moet zo’n hele gemeenschap?<\/p>\n
Er wordt in Turkije meer aan gedaan, zei Ermine. De straffen voor een dergelijke moord zijn heel erg verhoogd. Maar wat je nu ziet is dat zulke meisjes zwaar onder druk worden gezet om zelfmoord te plegen. Er moet nog heel wat gebeuren voordat er een werkelijke mentaliteitsverandering heeft plaatsgevonden.<\/p>\n
Het gaat ook om meer, zei Nazmiye, het gaat niet alleen om de excessen, maar wat er aan vooraf ging. In Turkije zelf evolueert de samenleving, langzaam maar zeker. Maar hier in Nederland kampen mensen met migratieproblemen, identiteitsproblemen, en neigen er juist naar om krampachtig vast te houden wat ze als hun cultuur zien. Ze had het over de tv, zoals daar vroeger naar gekeken werd in haar familie. Dan zag je een vrouw met een decollet\u00e9, en dan zei een broer: hoer! Darr begint het mee. <\/p>\n
\n(Ceylan, Emine, Nazmiye)<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Discussie over de vraag of traditie kan veranderen. Geen punt: het verandert, maar langzaam. Opvattingen kun je veranderen, maar wat dieper zit gaat langzamer, zei Ceylan en noemde het voorbeeld van haar eigen Turkse man waar ze zestien jaar mee getrouwd is, afkomstig van het Anatoli\u00eb waarvan net geconstateerd is dat dat moelijk bereikbaar is voor verandering. Haar man is zover dat hij echt van mening is dat mannen en vrouwen gelijk zijn in de islam, maar kan vijf minuten later toch opeens terugvallen in mannengedrag. Kortom: verandering van oude verhoudingen, daar moet je hard aan werken en er is tijd voor nodig. <\/p>\n
Wat maak je mee, met jonge mensen die nu opeens heel recht in de islamitische leer willen zijn. Dan zit je in een vliegtuig en een man beweegt hemel en aarde omdat hij niet wil dat zijn vrouw naast een man komt te zitten, en na veel gedoe wordt alles zo veranderd dat ze een andere plaats krijgt. Waar gaat dit over? Heeft dit nog iets met geloof te maken? Denkt er echt iemand dat die vrouw tussen Istanboel en Amsterdam in dat vliegtuig verkracht gaat worden terwijl haar man naast haar zit? <\/p>\n
Nazmiye vindt dat er meer aandacht moet komen voor de mannen, omdat die het in wezen moeilijker hebben in Nederland dan de vrouwen, en er komt ook een nieuwe voorstelling in navolging van de Gesluierde Monologen, maar nu vanuit mannen, van de man die eerwraak heeft gepleegd tot de moslimhomo. Mijn broertje van 21, zegt Nazmiye, heeft op straat al het tienvoudige meegemaakt van wat ik heb beleefd. <\/p>\n
Emine leest voor over haar rapport. Een hele lijst van wat er in Turkije nog moet gebeuren voor vrouwen. De vraag is wel waarom het Europees Parlement haar de opdracht heeft gegeven om zo’n evaluatierapport te schrijven over Turkije, en er niet is gekeken naar de Oosteuropese landen die nu bij Europa zijn aangesloten, is het echt zoveel beter daar? Een ander punt is dat Emine in haar rapport niet op wilde nemen dat veel vrouwen het als discriminerend ervaren dat ze in openbare instituties geen hoofddoek mogen dragen. Emine verdedigt zich: dat is geen vrouwenkwestie maar een kwestie van religie en daar gaat haar rapport niet over. Daar zijn een aantal vrouwen het niet mee eens. Tenslotte betekent het verbod op de hoofddoek aan universiteiten dat hoofddoekdragende vrouwen sterk belemmerd worden om een hogere opleiding te volgen en dat is toch essentieel voor de emancipatie. We kennen inmiddels heel wat vrouwen die om die reden uitgeweken zijn naar – jawel, uitgerekend Nederland, hoewel sommige daarvan zich inmiddels afvragen of dat wel de juiste keuze is geweest.<\/p>\n
Emine heeft het nog over het gebrek aan solidariteit van vrouwen onderling, en citeert Madeline Allbright: er is een speciaal hoekje in de hel voor vrouwen die andere vrouwen hebben gesaboteerd. <\/p>\n
<\/p>\n
\n(Famile Arslan)<\/p>\n
Famile Arslan staat op in de zaal. Een hartverscheurend verhaal. In Bangladesh werd een meisje vermoord, om de eer. Haar lichaam werd zonder ritueel buitengelegd, om opgegeten te worden door de roofvogels. Toen hebben de vrouwen, tegen de wil van de mannen in, haar lichaam meegenomen om haar te begraven, en voor haar gebeden. Het zou nog een stap verder moeten gaan, dat de vrouwen verhinderen dat ze wordt vermoord. Er is een speciaal plekje in de hemel voor vrouwen die voor elkaar opkomen, zei ze. <\/p>\n
Er was nog muziek, een column van Mohammed Benzakour (kom ik nog op terug als hij me de tekst stuurt), een toneelstukje met een typische op zijn vrouw kankerende Turkse man, gespeeld door een vrouw. Er waren nog gedichten, naast een levende tulp. Esma Choho sloot de discussie af die makkelijk nog uren door had kunnen gaanGepraat met Nezmiye. Solidariteit tussen vrouwen is niet vanzelfsprekend, zei ze, daar moet nog zoveel aan gedaan worden. Luister, zei ik, in mijn tijd hadden we een slogan: sisterhood is powerful – it can kill you. Alles herhaalt zich weer in een wat andere vorm. Het is waar, daar moet aan gewerkt worden, we krijgen niets cadeau.<\/p>\n
\n(Nazmiye Oral)<\/p>\n
Ik belandde bij de Turk, met Ceylan, Famile, en Ibrahim die ik ken van de SP en die onder andere werkt voor meer mogelijkheden in Nederland voor een islamitische begrafenis. Heftige discussies. Wou iemand nog beweren dat allochtonen geen zelfkritiek kennen? Ik ga niet herhalen wat er allemaal werd gezegd. Ik voelde me als een vis in het water. Ik vergeet soms dat jij geen moslim bent, zei Ceylan.
\nIk beschouw dat als een compliment. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(Yeter en Seren) Georganiseerd door een nieuwe groep actieve en voortvarende jongeren, verdwaalde gezichten. Gemengd. Willen niet alleen praten maar ook wat doen. Doel, zei Anouk Adang, is om alle jongeren, ongeacht etniciteit of culturele achtergrond, meer te laten participeren. … Lees verder