<\/a>\n<\/p>\n
Vier onderwerpen worden er in met elkaar in verband gebracht: dat we in Nederland veel vroeger dan wordt aangenomen wisten dat tijdens WOII de gedeporteerde joden vermoord zouden worden – koningin Wilhelmina had het expliciet over ‘uitroeiing’ – en vervolgens niets deden. Over de ‘politionele acties’ in Indonesie, een eufemisme voor een moorddadige poging om de kolonie voor Nederland te behouden, nooit werkelijk onder ogen gezien, laat staan dat er een poging is gedaan om dat te erkennen en op zijn minst te bedenken wat er nog goed gemaakt kan worden. En dan Srebrenica. Weer ontkent Nederland schuld. En dan Irak, de oorlog waar we onder valse voorwendselen ingerommeld zijn, en waarvan de regering weigert om de doofpot open te doen. Hedda van Gennep maakt met haar film waar dat er een nare rode lijn zit in deze ontkenning. En dat we daarmee medeplichtig zijn aan de dood van velen – en dat zo weer kunnen worden. <\/p>\n
Nog te zien in het Ketelhuis in Amsterdam, hier<\/a>.<\/p>\n