<\/p>\n <\/p>\n
“Activisten moeten niets te verbergen hebben” zegt oude-SP-rot Remy Poppe, hier<\/a>, en daar ben ik het helemaal mee eens. Er zijn genoeg voorbeelden van acties waarbij mensen op de rand van de wet balanceerden, over hekken klommen, verkeer belemmerden, ergens naar binnen stapten waar ze eigenlijk niet mochten zijn, en dat ook achteraf geheel terecht deden – Remy geeft daar in zijn verhaal een paar goede voorbeelden van – maar als je iets doet dat strafbaar is, dan openlijk en je draagt er de consequenties van. Bedreigen van mensen, inclusief het publiceren van adressen, of die nu van rechts of van links komen, altijd verkeerd. Intussen is Nederland al ruim vijf jaar verwikkeld in een oorlog waarvan inmiddels uit en te na is vastgesteld dat die onder valse voorwendselen is gestart. Een oorlog die een hele regio instabiel heeft gemaakt, die tienduizenden doden heeft veroorzaakt en ook Nederlandse slachtoffers heeft gemaakt. Onder ‘onze’ deelname aan die oorlog staat Balkenendes handtekening. Me dunkt dat die<\/em>handtekening meer discussie verlangt dan de krabbel van Cramer.<\/p><\/blockquote>\n Maar op zich is er niks tegen om terug te kijken en te evalueren: wat zou ik nu net zo doen en wat niet?<\/p>\n Mijn activistenbestaan speelde zich voornamelijk af in de vrouwenbeweging. Op wat kleine groepjes na was die niet zo militant. Jawel, er werden huizen gekraakt. Ik was er de volgende dag bij toen een leegstaand schoolgebouw aan de Nieuwe Herengracht in Amsterdam werd gekraakt en daar het Vrouwenhuis werd gevestigd. De gemeente dacht nog leuk te zijn door een groep Antilliaanse junks op ons af te sturen met wie we het pand dan maar moesten delen – die zijn toch ook onderdrukt, of niet? maar die verdwenen weer spoedig, en het Vrouwenhuis mochten we houden, later kwam er zelfs subsidie. De eerste Blijf van m’n Lijf huizen werden ook gekraakt. Een hele goede actie, achteraf gezien, want niemand wilde geloven hoeveel geweld er tegen vrouwen werd gepleegd tot die eerste Blijf huizen permanent vol bleken te zitten. Toen pas kwam er serieuze overheidsbemoeienis, werden onderzoeken gedaan waaruit bleek dat de situatie nog veel erger was dan zelfs de radicaalste feministes hadden vermoed, en nu horen de opvanghuizen gewoon bij de verzorgingsstaat – of wat daar nog van over is. Zonder die burgerlijke ongehoorzaamheid van toen was het de vraag hoeveel langer het nog had moeten duren voordat het doordrong dat wat zo huiselijk ‘huiselijk geweld’ heet een groot maatschappelijk probleem is.<\/p>\n Een andere actie waar niemand spijt van hoeft te hebben was de bezetting van de Bloemenhove kliniek. Het was de opmaat van de liberalisering van de abortuswetgeving. Daarbij werd de wet overtreden: het groepje actoevoersters dat over de radio hoorden dat de Bloemenhovekliniek gesloten zouden worden reden er heen, knipten de zegels door, en belden hun vriendinnen dat iedereen moest komen. Ik was er bij toen de kliniek omsingeld werd door politie en het de vraag was of die ons er allemaal uit zou komen slepen. Van Agt, toen minister van Justitie, besloot uiteindelijk om dat niet te doen – later zou hij verklaren dat het hem geen aardig beeld leek, politieagenten die vrouwen naar buiten zouden moeten dragen en dat ook nog een beetje netjes – en de kliniek bleef open. De actievoersters verborgen geen moment dat ze de wet hadden overtreden, integendeel. Tijdens de behandeling van de abortuswet werd de minister een envelop overhandigd. De tv cameraman – die was ingelicht wat er ging gebeuren – filmde de handen van de minister toen die de envelop openmaakte en daar de doorgeknipte zegels uit rolden – met de groeten van de dames activist. Ze zijn er nooit om vervolgd. Ook hier was het de burgerlijke ongehoorzaamheid die de opmaat was voor een verandering die toch plaats moest gaan vinden. <\/p>\n Ik was geen erg militante activiste, ook toen niet. Kraken, huizen bezetten, ik was er onder omstandigheden niet op tegen, maar ik had een kind, en ook tijdens de Bloemenhove bezetting ging ik ’s avonds braaf weer naar huis, want ik moest ’s ochtends vroeg op en hij naar school. Ik heb wel eens een sticker op de bil van een politiepaard geplakt, ik heb vaak gedemonstreerd, maar mijn voornaamste wapen in de strijd was toch wat ik schreef, wat we organiseerden, wat we opbouwden: een feministische uitgeverij, een nieuwe opleiding voor vrouwenhulpverlening, een beweging tegen geweld, vrouwengroepen in partijen, de eerste vrouwencongressen. <\/p>\n Er is maar \u00e9\u00e9n actie waar ik achteraf gezien spijt van heb. We hadden ruzie met uitgeverij Van Gennep, die mijn boek De schaamte voorbij<\/em> had uitgegeven. We vonden dat ze een werkneemster slecht behandelen (later, toen ze bij uitgeverij Sara werkte bleek ze tamelijk onmogelijk en kregen ook wij ruzie met haar), we vonden dat Van Gennep wel van de vrouwenboeken profiteerde maar er niets voor deed. En inderdaad, Rob van Gennep had met zijn geweldige neus voor (linkse) commercie mijn boek uitgegeven dat de besteller van het jaar werd, maar vond die vrouwenboeken verder maar niks: “het ene jaar zijn het negers, dan zijn het weer indianen, nou zijn het vrouwen, volgend jaar is dat over en dan zit ik met die rommel” zei hij, of iets in die trant. Daar had hij vreselijk ongelijk in, want toen ik woedend bij de uitgeverij wegliep en met een paar andere vrouwen voor mezelf begon hadden we toch een jaar of acht een bloeiende uitgeverij met oplages waar een linkse uitgeverij alleen maar van kon dromen. Voordat uitgeverij Sara instortte – ik was toen al weer terug bij Van Gennep.<\/p>\n De actie waar ik spijt van had, dus: onder de noemer ‘vrouwenbevrijdingsfront’, overal voor te gebruiken, trokken we ’s nachts naar de Nes en bekladden de pui van de winkel met paarse en roze verf. Bij het Kolkje schreef ik nog met grote letters Van Gennep is een s…. op de brug, en maakte het woord: seksist, niet af want toen kwam de politie, en was ik weg. De woorden hebben er nog een hele tijd gestaan. Rob van Gennep zelf stond de volgende ochtend met een emmertje sop zijn pui schoon te boenen en wij maakten daar nog foto’s van, leuk, zo’n man met een spons in zijn hand, precies wat de bedoeling was.<\/p>\n Van die verf heb ik ook geen spijt, wel dat die actie tegen een linkse uitgeverij zo succesvol bleek dat ze er behoorlijk door inboetten aan omzet. Enigszins goedgemaakt doordat ze nog lang konden teren op de door mij geleverde bestseller, dat wel. Toch, het was meer succes dan we wilden hebben. Ik heb daar later mijn excuses voor aangeboden. <\/p>\n Verder is er in mijn linkse verleden niets waar ik spijt van heb of waar ik me nu voor zou willen excuseren, ook al niet omdat ik over alles wat ik deed al breeduit schreef en publiceerde. Toen ik mijn gesprekken voerde met de SP voor ik Eerste Kamerlid werd kon ik naar eer en geweten verklaren: nee, geen lijken in de kast. <\/p>\n (Ik schreef al eerder: mijn jaren zeventig, hier<\/a>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" “Activisten moeten niets te verbergen hebben” zegt oude-SP-rot Remy Poppe, hier, en daar ben ik het helemaal mee eens. Er zijn genoeg voorbeelden van acties waarbij mensen op de rand van de wet balanceerden, over hekken klommen, verkeer belemmerden, ergens … Lees verder
\n
\nIk zou er geen enkele moeite mee hebben om nog eens terug te kijken naar toen, jaren zestig, zeventig, tachtig, de balans opmaken, als er niet zo’n hetzerige sfeer was ontstaan: welke (linkse) koppen kunnen we nog laten rollen. Alsof rechts niks te verantwoorden zou hebben. Ik ben het dus erg eens met Karin Spaink, die verontwaardigd in het Parool schreef (toen er zo’n gedoe was over de handtekening van minister Cramer):<\/p>\n