<\/p>\n <\/p>\n
Op het scherm in Nieuwspoort:
\nDemocratie is niet alleen stemmen en een parlement hebben
\nDemocratie betekent:
\ngeen armoede
\ngeen werkloosheid
\ngeen onrecht
\ngeen gevangenissen
\ngeen discriminatie op grond van sekse, etniciteit, kleur, klasse en religie.
\n
\nMooi gezegd, al denk ik dat geen democratie het zonder gevangenissen kan, helaas. Maar misschien een beetje minder gevangenissen en een beetje humaner.<\/p>\n
Gisteren werd door Gender Concerns International een nieuwe campagne gelanceerd met een persconferentie, Say Yes Now (SYN), Democracy not without women<\/em>. De bedoeling is om internationaal de participatie van vrouwen in de democratische bewegingen in het Midden-Oosten en de Arabische landen te ondersteunen. <\/p>\n Samira Abbos introduceerde de gasten, Sabra Bano, de ‘spokesperson<\/em>‘ van de campagne, en het boegbeeld, dr. Nawal el Saadawi, voor oude feministes een bekende naam. Ze heeft zich kandidaat gesteld voor de Egyptische presidentsverkiezing die plaats vindt in september. Een formidabele vrouw.<\/p>\n Gaat ze winnen? Nee, natuurlijk niet, zei ze in haar speech en in de vragen daarna. I’m a loser<\/em>, ik heb altijd verloren. Ik ben mijn baan kwijt geraakt. In Egypte zeggen ze: that crazy woman<\/em>. Maar we hebben al gewonnen door een taboe te doorbreken. De maanden campagne die we voeren zetten mensen aan het denken. Op het hoogste niveau vindt er een heftige discussie plaats tussen een scheich en een moefti, of vrouwen wel verkiesbaar mogen zijn als president. Zegt de ene: vrouwen mogen dat niet want die menstrueren. Dat zeggen ze in een wereld waarin ze wel willen praten met Condoleeza Rice. Die is veertig. Die menstrueert nog. Ik niet meer. Maar het goede is dat iedereen er over spreekt. En dat een van die belangrijke mannen heeft gezegd: het kan wel in de islam, een vrouw als president.<\/p>\n In een speech waarin ze vrolijk van de hak op de tak springt heeft ze het over al het samenhangende onrecht. Je kunt de positie van vrouwen niet verbeteren zonder het over armoede te hebben, het is een oud thema van haar. En in Egypte leeft het grootste deel van de bevolking in armoede. Het is ook niet genoeg om meer vrouwen in de politiek te hebben, het hangt er van af wat die vrouwen doen. Hebben we wat gehad aan Margaret Thatcher en Madeleine Allbright en nu aan Condoleeza Rice, nee toch? Het gaat ook om de strijd tegen imperialisme, kolonialisme en kapitalisme. En tegen de westerse neiging om nu de islam als vijand te zien. En niet alleen het islamitisch extremisme. Bin Laden is een uitvinding van Bush, zegt ze, Bin Laden werd eerst door hem ondersteund, ze spreken dezelfde taal, ze zijn tweelingen. Het imperialisme en kapitalisme had een nieuwe vijand nodig en gebruikt de islam. Maar de islam is als elke andere godsdienst, het kan heel goed zijn en heel slecht. Mijn islam is een religie van vrijheid, rechtvaardigheid, en gelijkheid. Maar er moet een scheiding zijn tussen staat en religie. Ga naar huis en bidt daar, tot je god of godin. <\/p>\n Maar nee, ze is niet tegen islamitisch feminisme, hoe komt de vrager daar nou bij? Er zijn zoveel verschillende soorten feminisme, er zijn ook vrouwen die in Christus geloven en die feministe zijn. Dus natuurlijk werkt ze samen met religieuze en niet-religieuze vrouwen, zolang ze maar voor gelijke rechten zijn.<\/p>\n Maar we moeten ook erkennen dat de problemen voor vrouwen niet overal hetzelfde zijn, stelt ze. Hier in Nederland kun je als moeder in je eentje je kind opvoeden. Het kind krijgt de naam van de moeder en dat is geen schande. In andere landen kunnen vrouwen die ongetrouwd een kind krijgen vermoord worden, of sociaal vermoord – ik zeg dat elk kind het recht heeft om eervol te leven, met de naam van zijn moeder. Op dit punt hebben jullie het gevecht al gewonnen, wij nog niet. Dus wordt van mij gezegd dat ik vrouwen corrumpeer, de zeden aantast. Armoede is nog zo’n punt. Armoede hier is niet te vergelijken met armoede bij ons. En dat heeft absolute topprioriteit. Zolang ook vrouwen in armoede moeten leven bereiken ze heel weinig. Dus moeten we af van zogenaamde ontwikkelingshulp waarvan het geld toch weer verdwijnt naar het land dat het heeft gegeven. We moeten naar eerlijke handel. <\/p>\n En dat moet weer hand in hand gaan met het verzet tegen buitenlandse overheersing. We zijn tegen Mubarak, dat is een diktator. Maar dat betekent nog niet dat we willen dat Bush ons komt bombarderen en ons komt vermoorden om bij ons ‘democratie’ te brengen. Als we een andere regering willen moeten we dat zelf doen. <\/p>\n En als ze toch president word? Ze moet er erg om lachen. Nou, dan gaat ze eens orde op zaken stellen. Het meten met twee maten moet weg, de achterlijke noties over eer moeten verdwijnen, de armoede moet opgelost, we moeten niet meer aan de leiband van Amerika lopen, meer vrouwen in de politiek – ze wordt er zelf een beetje kortademig van. Maar ik word het niet hoor, zegt ze. <\/p>\n
\n(Samira Abbos)<\/p>\n
\n(Sabra Bano)<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n