\n
\nEentje dan. Beach camp, gisterenmiddag.
\nHet lukt even, geloof ik. En de electriciteit gaat aan!<\/p>\n
Lieve iedereen. Ik ben er. Geen problemen behalve dat de electriciteit het niet doet en ik moet internetten op een telefoonlijntje dat voortdurend uitvalt. Dus het verhaal – en de foto’s – komen, insha”Allah morgen.<\/p>\n
\n
\nEentje dan. Beach camp, gisterenmiddag.
\nHet lukt even, geloof ik. En de electriciteit gaat aan!<\/p>\n
Onderweg in de taxi van Tel Aviv naar Erez auto\u2019s met oranje lintjes aan de antenne, oranje lintjes aan de hekken naast de weg. De aanhangers van de kolonisten. Mijn Arabische chauffeur zwijgt en kijkt een beetje grimmig.<\/p>\n
Makkelijke toegang bij grenspost Erez. De moeilijkheden worden niet hier verwacht want dit is de grenspost voor buitenlanders en diplomaten (rechts) en Palestijnen (links) De kolonisten en hun aanhang hebben hun eigen grensposten waar ze normaal zo door kunnen rijden alleen nu even niet. Als ik (rechts) door de formaliteiten heen ben moet ik daarna toch met de stroom arbeiders mee door de lange Palerstijnengang waar aan de andere kant weer een taxi op me wacht. <\/p>\n
Andere flat, op de negende verdieping. Fatma met twee dochters, Fida en Nida, Mohammed (de dunne) en Abu Mohammed. Nootjes. Fruit. Cola en Fanta. Ik hoor meteen een verschil, op de oude compound van Arafat die er al jaren verlaten bijlag wordt het leger gedrild. Het leger dat geen leger mag heten.<\/p>\n
Met Fatma en de meiden naar het strand, waar de zon net onder is en het koel is. Daar zit half Gaza nu aan zee. Letterlijk half Gaza, want de families in het zuiden, van Khan Younis en Rafah kunnen nog steeds niet naar hun eigen strand omdat dat bezaet wordt door de kolonisten. Nog even, augustus, dan kunnen ze eindelijk feest vieren en dan kunnen de kinderen die de zee nog nooit van deichtbij hebben gezien eindelijk pootjebaaien. We gaan naar een strandtent en huren een tafel. Fatma vertelt dat Abu Mazen flink de bezem heeft gehaald door het illegaal gebruik maken van het strand. Er waren zoveel strandtentjes gekomen die hun eigen stuk van het strand in beslag hadden genomen dat er voor gewone mensen die niet kunnen betalen bijna geen plekje meer over was. Tot de woede van zijn oude partijgenoten, maar tot grote tevredenheid van de bevolking hebben de PLO bobo\u2019s met een optrekje aan zee ook hun strand terug moeten geven.<\/p>\n
Het wordt snel donkerder. Een groep kinderen en jonge vrouwen (compleet met lange jurken en hoofddoeken) zit of springt in de golven. Een blerend kind, muziek van Umm Khaltum en dan weer een populair deuntje met veel habibi, habibi (liefje, liefje). Jongens rijden op een paard langs. Een kameel doet dienst om kinderen een ritje te laten maken. Een man met een grote schaal gesuikerde appeltjes op zijn hoofd. Een man doet zijn lange hemd aan en buigt zich biddend voorover op het strand. Een vrouw bidt ook, gezeten op een plastic stoeltje. Jongens die koekjes verkopen, of gepofte mais. Giebelende tieners, sommige met, sommige zonder hoofddoek. Oudere vrouwen in de lange geborduurde traditionele jurken. Gelach. Een oventje op een kar, getrokken door een ezeltje, komt langs met batata<\/em>, geroosterde zoete aardappels. Een andere kar, met veel muziek en flikkerlichtjes verkoopt snoep, plastic bandjes, opblaasgiraffes, Micky muizen. Een vader die net uitbundig zijn peutertje heeft zitten knuffelen koopt een Micky Mouse die even groot is als het kind. Mannen die aan de waterpijp zitten, de shisha. Ik heb er inmiddels ook een naast me staan, een hele donkere jongen komt verlegen de kooltjes verwisselen. Jonge mannen in oranje T-shirtjes (ik had mijn oranje bloesje best mee kunnen nemen) bellen met hun mobieltjes gewichtig de bestellingen door naar de tent. Fatma en ik eten batata<\/em>, en platte zoute geroosterde bonen. De meiden kijken misprijzend naar dat ouderwetse oude mensen eten en willen ijs. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lieve iedereen. Ik ben er. Geen problemen behalve dat de electriciteit het niet doet en ik moet internetten op een telefoonlijntje dat voortdurend uitvalt. Dus het verhaal – en de foto’s – komen, insha”Allah morgen.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1097"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1097"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1097\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1097"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1097"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1097"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}