\n(Khaled)<\/p>\n
Vandaag is het vrijdag. Ik kan niet naar kantoor, want iedereen heeft vrij.
\nOp de flat doet de elektriciteit het wel, maar daar heb ik weer geen telefoonverbinding.<\/p>\n
Het ligt niet alleen aan mij dat ik het gevoel heb dat er hier een feestelijke stemming hangt. Mensen hebben het gevoel dat het weer een beetje goed gaat. De intifada is afgelopen. Niet meer de angst in de nacht voor een luchtaanval. De kolonisten gaan er straks uit, de arbeiders mogen Isra\u00ebl weer in, dan komt er weer wat geld binnen, de grensposten tussen noord en zuid zijn open, en er wordt gezegd dat straks Gazanen met vergunning zelfs met hun auto over de grens naar Egypte mogen. Gisteravond, het begin van het weekeinde hoorde ik tegelijk met het Allahu Akbar van de moskee\u00ebn het geroffel van trouwpartijen, vier, vijf, het hield niet op.
\n
\nIk zat op het kantoor en nam alle nieuwtjes door, Kifah is getrouwd, zegt Fatma. Veel te vroeg. Ze was na veel moeilijkheden eindelijk gescheiden van de man die haar mishandelde, veel gedoe, veel in het nieuws, want Kifah is bekend en populair, ze schrijft gedichten en liederen en is mooi, wekelijks verschijnt ze op de tv. Ze droomde er van om met haar kinderen op een flat te wonen. Maar het is nauwelijks te doen, als vrouw alleen, dus zwichtte ze voor een chirurg. Die nam haar als eerste daad in het huwelijk meteen haar mobieltje af. Gaat niet goed, zegt Fatma, die zelf een heel zachtaardige man heeft die er nooit bezwaar tegen maakt dat ze alleen weg is met de auto van het NCCR en ook vaak \u2019s avonds nog werkt.<\/p>\n
Khaled komt binnen. Hij ziet er moe en verdrietig uit. Zijn vader is vier dagen geleden overleden, de rouwceremonie van drie dagen, dat ze tot diep in de nacht vrienden en buren en familie ontvangen is voorbij, zijn vader is al de eerste dag begraven. Maar er moet nog zoveel geregeld worden, want een vader is hier ook een patriarch die alle familiezaken regelt en de familie is groot. De twee broers in Duitsland zijn ontroostbaar dat ze niet kunnen komen.<\/p>\n
\n(Khaled)<\/p>\n
En er is nog iets naars gebeurd. Een gehandicapte vrouw van 36 heeft zichzelf opgehangen. Zelfdoding is erg tegen het geloof. Maar het was bekend dat ze erg ongelukkig was, halfzijdig verlamd, niet getrouwd en voor ongetrouwde vrouwen is maatschappelijk gezien bijna geen plaats. Ze was depressief, en in haar afscheidsbrief schreef ze dat ze Abu Ammar zo mistte, Arafat, de vader van de natie, die altijd zo goed was voor gehandicapten. Yousra Abu Fool heette ze. Haar zusje is ook gehandicapt, in een rolstoel. Een klein geluk: ze was geen pati\u00ebnte van ons NCCR, het team zou nu anders nog veel meer overstuur zijn, want het is hun werk om om te gaan met depressies, om mensen te helpen weer het gevoel te krijgen dat het de moeite waard is om te leven. Khaled is boos. De overheid doet veel te weinig voor gehandicapten, er komt te weinig geld, ze zorgen niet voor werk, en dan gaan mensen met een handicap het gevoel krijgen dat ze hun familie tot last zijn.
\nHij heeft meteen brieven geschreven naar de ministeries, en als er geen goed antwoord komt volgt er zondag of maandag een demonstratie. Daar is het toch wel weer tijd voor.<\/p>\n
Een klein succesverhaal. Beneden bij de fysiotherapie zit Salim Mokat in zijn rolstoel. Met een open rug geboren. Toen het team hem voor het eerst bezocht was het een hoopje ellende die ergens in een kamertje lag en niet meer naar buiten durfde, incontinent, fikse doorligwonden. Nu sjeest hij met zijn rolstoel door Gaza, gisteren was hij in zijn eentje naar het strand. Ik zie dat hij de eerste donshaartjes op zijn bovenlip heeft. <\/p>\n
\n(Salim)<\/p>\n
In restaurant Matoug waar ik met Fatma ga eten komt een man binnen met twee zwaar gesluierde vrouwen. Je ziet in al het zwart alleen hun ogen nog. Niet erg Palestijns, die zwarte lappen, want Palestijnen houden van kleur, en op alle oude foto\u2019s zie je vrouwen in de kleurige klederdracht, vaak met hoofddoek, maar los, of in moderne kledij, en dan zonder. Zo\u2019n zwart gewaad, het is overgewaaid uit Iran, met het islamisme.
\nHoe moeten ze nou eten, vraag ik. Want ik zag het al bij een medewerkster met gezichtssluier, dat was cola met een rietje, of met de vrouwen in een andere kamer als ze echt wilde eten.
\nFatma kijkt over mijn schouder. Ze doen ze af, fluistert ze, en giechelt. Ze heeft niks met fundamentalisme. Zelf bidt ze niet. Haar man stuurt ze wel naar de moskee, want die heeft gevaarlijk werk, als hij werk heeft, en je weet maar nooit. <\/p>\n
Dan een telefoontje uit Nederland. Een terroristische aanval in Londen. Oh shit. Op het kantoor de tv aan, die tegenwoordig bijna altijd uit is, nu er geen aanvallen op Gaza meer te verwachten zijn. Het is nog niet duidelijk hoeveel doden. Wel waarschijnlijk dat het weer Al Qaida is.
\nStil zit iedereen te kijken.
\nDit is slecht voor moslims, zegt Mohammed.
\nDit is slecht voor iedereen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vandaag is het vrijdag. Ik kan niet naar kantoor, want iedereen heeft vrij. Op de flat doet de elektriciteit het wel, maar daar heb ik weer geen telefoonverbinding. Het ligt niet alleen aan mij dat ik het gevoel heb dat … Lees verder