<\/p>\n <\/p>\n
Vanochtend om zes uur wakker vanwege het luide enthousiasme waarmee het nieuwe leger onder de ramen van onze flat aan het oefenen is.<\/p>\n
Voor zover als dat gaat probeer ik de berichten uit Nederland te volgen. Ik begrijp heel goed dat er veel mensen bang en kwaad zijn, en ook zoeken naar degenen op wie ze hun woede kunnen richten. Deel de dubbele gevoelens van moslim Nederlanders die bang zijn dat de vreselijke aanslag in Londen om zal slaan in een nog verdere anti-moslimstemming in ons land, en dus duidelijk willen maken dat ze niets te maken hebben met terrorisme. Aan de andere kant, waar komt deze idiote gedachte vandaan dat alle moslims zich moeten verantwoorden voor de daden van een stelletje krankzinnigen? Die opvatting bereikt nu ook mij als zogenaamde \u2018moslimvriendin\u2019. Dat schijnt tegenwoordig iets ergs te zijn, een moslimvriendin.
\n
\nNou deze moslimvriendin gaat vanochtend weer aan het werk met de moslimvrienden hier, om gehandicapten een beter leven te bezorgen, in deze grote gevangenis die Gaza heet.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Gisteren de eerste dag van de training. Ging goed. Eerst Joes over het slecht-nieuwsgesprek. Altijd moeilijk. Hoe vertel je iemand dat hij ooit meer zal kunnen lopen? En moet je dat vertellen, moet je mensen de hoop ontnemen? De meningen zijn nog steeds verdeeld. Dan Jan, over de fases die mensen doormaken als ze geconfronteerd worden met verlies, de ontkenning, de woede, het marchanderen, uiteindelijk de acceptatie. In groepjes oefenen de teamleden. Het moeilijkste vinden ze het als ze niet over hun patienten maar over zichzelf na moeten denken. Vandaag gaan we daar mee door.<\/p>\n
Bezoekje aan de oude markt in Gaza-stad, om Alexandra wat van Gaza te laten zien, die kent alleen nog de binnenkant van de flat en van het kantoor. Het is eigenlijk veel te heet om een beetje buiten te gaan lopen.<\/p>\n
\u2019s Avonds op de flat een stevig gesprek met Ramadan en Khaled over wat we bij kunnen dragen aan de toekomst van Gaza, die nu op het punt van veranderen staat. Jan en ik hebben een paar jaar in de Balkan gewerkt, in de voormalig Joegoslavische landen, na de oorlogen. We weten dat juist erna, als de gezamenlijke vijand weg is veel problemen naar boven komen. Het geweld binnenshuis stijgt, de onderlinge tegenstellingen worden scherper, alles wat is uitgesteld omdat het oorlog was moet nu, mensen raken depressief, onverwerkte trauma\u2019s spelen op. Gek genoeg kunnen mensen dan terugverlangen naar de oorlog, toen alles duidelijk was, vriend en vijand, en de saamhorigheid groter was. Jan biedt aan om een training te komen doen, buiten het werk van Stichting Kifaia om, om een groep mensen te trainen in leiderschap, en dan een nog grotere training over community building en empowerment (helaas, geen Nederlandse termen voor voorradig) Zodat er in ieder geval een aantal mensen een beetje beter toegerust de nieuwe fase ingaan. Want er uit om elders training te gaan volgen is er ook als de kolonisten weg zijn nog niet bij.<\/p>\n
We gaan weer aan het werk vandaag.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vanochtend om zes uur wakker vanwege het luide enthousiasme waarmee het nieuwe leger onder de ramen van onze flat aan het oefenen is. Voor zover als dat gaat probeer ik de berichten uit Nederland te volgen. Ik begrijp heel goed … Lees verder