<\/p>\n <\/p>\n
Laatste hele dag hier. Morgen gaan we weer. Op de flat doet de tv het niet. De kranten kunnen we niet lezen. We zijn verstoken van nieuws tot we op kantoor komen en we mee kunnen kijken naar de Palestijnse tv of Al Jazeera, onze vrienden vertalen of ons vertellen wat er is gebeurd, of iemand uit Nederland belt, weten jullie het al? Het is soms een merkwaardig effect, om er hier helemaal tussen te zitten en tegelijk soms pas later te weten wat er een woonblok of vluchtelingenkamp verderop gebeurt dan de mensen in Nederland die de hele dag door nieuws ontvangen. We werken. Hele dag geeft Joes les, in communicatietechnieken, hoe geef je feed back. In het begin waren daar bij een paar teamleden nogal wat weerstanden tegen, Joes heeft gezegd dat hij vindt dat ze veel beter met hun patienten omgaan dan met elkaar, en vooral de oudere psycholoog was daar boos over. Maar gaandeweg, tijdens de oefeningen, wordt duidelijk dat het wel waar is – het is nog niet zo eenvoudig om goed naar elkaar te luisteren, en elkaar goede feed back te geven zonder de ander in het defensief te drijven. <\/p>\n Bij de evaluatie welgemeende lof voor Alexandra. We hebben het gevoel dat ze er al lang bij hoort, dat we haar al kennen, zegt Adnan, een van de artsen. Het leuke is dat ook de teamleden die zelf geen fysiotherapeuten zijn zeggen dat ze veel gehad hebben aan de lessen van Alexandra, hoe je de kinderen vasthoudt, ze kunt stimuleren zich verder te ontwikkelen, iedereen kan daar aan mee doen. Afscheid van de teamleden, altijd moeilijk, we weten nooit voor hoe lang. <\/p>\n Nog even de tv. Beelden met bloed. De aanslagen. Maar wij gaan naar het grote jaarlijke vliegerfestival op het strand. Wat er ook gebeurt, als het maar even kan krijgen de kinderen hun feest. Het leven gaat door, moet doorgaan. Zeker voor de kinderen.<\/p>\n Honderden mensen op het strand. Zelfgemaakte vliegers, met hartjes, met de Palestijnse vlag. Op een teken laten alle kinderen hun vliegers op. Gejuich. Vaders en moeders die zich er mee bemoeien. De eerste vliegertjes sneuvelen en liggen te dobberen in de zee. Een kind huilt en krijgt de vlieger van een ander.<\/p>\n ’s Avonds afscheidseten bij Khaled thuis, en Ramadan en Mohammed, met vrouwen en kinderen. Alexandra kan haar laatste consultje doen voor het jongste zoontje van Ramadan die traag is in zijn ontwikkeling. De tafel staat vol met schalen voedsel, gevulde druivenbladeren, kip, salades, gekruide rijst. We maken plannen. Kunnen we niet een werkplaatsje oprichten in Rafah om simpele hulpmiddelen te maken voor de spastische kinderen die hulp nodig hebben bij zitten en staan? Daar moet toch geld voor te vinden zijn. <\/p>\n De volgende ochtend. Of we goed hebben geslapen, niets gehoord. Ik heb geslapen als een roos, ondanks de hitte, negen en dertig graden en de vochtigheid die maakt dat je hier in een permanente opvlieger rondloopt. Maar Joes heeft een helikopter gehoord. Is hier altijd slecht nieuws, want alleen de Israelische luchtmacht vliegt over Gaza, en doet dat niet voor de lol. Op het hoogtepunt van de intifada luisterden we altijd, als je een helicopter of straaljager hoorde was het altijd even wachten, kwamen dan de sirenes van politieauto’s en ambulances dat was het mis. Maar we hebben verder niets gehoord. Er waren vijf aanvallen, maar er zijn geen doden of gewonden gevallen. En Hamas is weer begonnen met het afschieten van kassemraketten. Een dode, een jonge vrouw aan de andere kant van de grens. En vervolgens is het leger achter de Hamasmannen aan om ze tegen te houden om nog meer raketten af te schieten. Toen een auto die op weg was naar de grens niet wilde stoppen is er geschoten. Twee doden. Vervolgens zijn er op meerdere plaatsen gevechten uitgebarsten tussen de politie en Hamas, in Jabalya, in Gazastad. De taxi komt om ons naar Erez te brengen. Khaled bespreekt met de chauffeur hoe die om de gevechten heen rijden moet. Dus zien we niets. De zon schijnt net als anders.<\/p>\n Het is erg als Palestijnen op Palestijnen schieten, zeg ik tegen de chauffeur. Die maakt een tsk geluid met zijn tong tegen zijn tanden, Palestijns voor helemaal niet. Hamas is bad, zegt hij. They must learn who is the boss. Ik denk aan Mohammed die boos is op een neef die fundamentalist is geworden en hem niet meer groet, omdat Mohammed niet moslim genoeg zou zijn. Niet vijf keer per dag bidt, niet zijn baard laat groeien. Mohammed is nog steeds verontwaardigd: de islam zegt nou juist dat je je familie niet vergeet, dus wie is er nou de betere moslim? We vergeten het wel eens in het westen, dat het de moslims zelf zijn die veel meer last hebben van extremisme en fundamentalisme dan wij. <\/p>\n Erez. De spookachtige weg terug. De lange gang, de hekken, de camera’s, de luidsprekers waar een stem uitkomt van iemand die je niet kunt zien: loop naar voren, zet je bagage neer, draai je om, draai je nog eens om, schudt je hemd, loop door, de volgende – tot we ons allemaal door de dranhekken en draaihekken hebben gewrongen en aan de andere kant de gewone controle nog eens komt. Ik bel in de auto naar Khaled dat we er doorheen zijn, en op weg naar het vliegveld, waar we nog eens een paar uur door de controle moeten. God bless you, zegt Khaled, have a good trip, see you soon, insha’ Allah.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Laatste hele dag hier. Morgen gaan we weer. Op de flat doet de tv het niet. De kranten kunnen we niet lezen. We zijn verstoken van nieuws tot we op kantoor komen en we mee kunnen kijken naar de Palestijnse … Lees verder
\n
\nJa er is weer van alles aan de hand. Het Isra\u00eblische leger heeft gevochten met de kolonisten, maar geen doden. Akelige aanslag in Israel, in Netanya. Wel doden. Meteen een vergeldingsactie op de Westoever. Er zijn een paar Palestijnen geliquideerd door het Israelische leger. Een ervan was een gezochte man die aangehouden werd, hij was ongewapend maar werd toch doodgeschoten. Hij probeerde te vluchten wordt er dan gezegd. De Islamitische Jihad was al aan het spoken, met kleine aanvallen op de nederzettingen, maar Hamas hield zich nog aan de hudna<\/em>, de wapenstilstand. De Jihad is veel kleiner, met veel minder politieke macht, maar je hebt voor aanslagen helaas geen grote organisaties nodig – elk heethoofd kan aan de gang gaan. Het is altijd de vraag of het de bedoeling is van Sharon, om Abu Mazen te ondermijnen. Je hoeft Hamas maar een klein beetje te provoceren en ze pakken de wapens weer op. Sharon heeft het al veel vaker gedaan. Als de wapenstilstand te lang duurt laat hij er weer een paar doodschieten of bombarderen, dan vechten we weer terug, en dan kan Sharon weer zeggen zie je wel, er valt niet met ze te onderhandelen en dan kan hij zijn gang weer gaan. Een hoge funktionaris heeft al weer gedreigd met de herherherherbezetting van Gaza als de Palestijnen niet ophouden met geweld.
\nHoe erg het is en hoe erg het wordt – het valt nog niet in te schatten.<\/p>\n
\nYahya en Ramsey stralen alsof zij het zijn die complimenten hebben gekregen voor hun vak: we staan nu sterker als fysiotherapeuten, zeggen ze.
\nEn Ratiba, de verpleegster, zegt po\u00ebtisch dat we een groep zijn met \u00e9\u00e9n ziel en \u00e9\u00e9n hart, jullie hart raakt ons hart, en trekt zich niets aan van grenzen.
\nRatiba, je gaat niet huilen hoor, zegt Ramadan. We kennen haar. Vaak krijgt ze van teamleden te horen: Ratiba je ogen lopen weer over. Maar zij huilt niet, en het is onze eigen Joessoeffie van wie de ogen overlopen. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n