Dat Juliana en Bernard geen model huwelijk hadden wisten we al. Mij was het in ieder geval niet ontgaan dat de prins-gemaal de gewoonte had om hier en daar nog wat dochters te verwekken, alsof een prins niet een drogist binnen kan stappen om dan tenminste nog een paar condooms te kopen voor zijn uitschietertjes. Kingsize of zo. Kennelijk kon het hem niet erg veel schelen dat zijn echtgenote en later zijn wettige dochters, waarvan de oudste koningin moest gaan worden, met wat slordige ongewenste extra zussen en veel aandacht in de roddelbladen zouden worden geconfronteerd. Zelfs een doorsnee schuinsmarcheerder had daar toch een klein beetje rekening mee kunnen houden.
\n
\nNu is de definitieve biografie van dat ongelukkige huwelijk geschreven door een man. Fasseur. Ik zeg dit keer met nadruk: een man, omdat het even lijkt alsof we niet al ruimschoots in het post-feministische tijdperk zitten maar nog ver ervoor. Dit is mij in ieder geval erg opgevallen: dat de goegemeente zich haarscherp splitst in Julianianen en Bernarderianen, en dat de eersten vrouwen zijn en de tweeden mannen. In nogal wat commentaren van de mannen las ik toch enige bewondering voor Bernard, die het toch maar uithield bij die lastige zweverige vrouw die haar heil zocht bij een nog zweveriger mens. En dat het toch heel fraai van hem was dat hij in het belang van het land weigerde om zich te laten scheiden. <\/p>\n
De mannen slaan dus meestal wat over, dat de Julianianen waaronder Elsbeth Etty en Anet Bleich in ieder geval niet over het hoofd gezien hebben: dat het Bernard was die met zijn escapades zijn huwelijk, en daarmee het landsbelang op het spel zette. Het valt niet te ontkennen dat hij zijn vrouw vergaand treiterde en vernederde door haar te dwingen zijn vriendinnetjes niet alleen te accepteren maar ook nog mee op vakantie te nemen. Elke beetje ge\u00ebmancipeerde vrouw zou zo’n hufter er vierkant uit zetten, maar juist omdat Juliana de koningin was, en aan het landsbelang moest denken, kon ze onder druk gezet worden om het maar met hem uit te houden. Dat ze uit eenzaamheid en ellende haar troost zocht bij een vrouw door wie ze zich tenminste nog begrepen voelde kan je haar moeilijk kwalijk nemen. En ook die werd haar nog ontnomen. Ik vind dat een hartverscheurend verhaal, en verklaar me hierbij met terugwerkende kracht tot Julianiaan. Leve de koningin. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dat Juliana en Bernard geen model huwelijk hadden wisten we al. Mij was het in ieder geval niet ontgaan dat de prins-gemaal de gewoonte had om hier en daar nog wat dochters te verwekken, alsof een prins niet een drogist … Lees verder