Geachte ge\u00efnteresseerde,<\/p>\n
Op dit moment worden we elke dag geconfronteerd met de beelden van kolonisten die gedwongen hun huizen in de Gazastrook moeten verlaten. Huilende soldaten die huilende kolonisten omarmen geven ons een onbehaaglijk gevoel. De eerste reactie van velen, ook hier in Nederland, is dat zich hier een drama afspeelt van ongekende omvang. Dit wordt nog eens versterkt door de hartenkreten van de kolonisten, die de soldaten verwijten dat “Joodse broeders” dit elkaar niet mogen aandoen. In hun emoties gebruiken de kolonisten zelfs beladen termen als “deportatie”, “judenrein”, “jodenraad”, “Sharon is Hitler” etc.
\n
\nToch is het goed om ons niet te laten misleiden door deze emoties. We zullen moeten kijken naar de achtergronden.
\nOp de eerste plaats moeten we ons realiseren dat de Gazastrook al sinds 1967 door Israel bezet Palestijns gebied is. Mede dankzij het werk van de Israelische vredes- en mensenrechtenbeweging is dit een algemeen bekend feit. Maar ook uitspraken, zoals die van het Internationale Gerechtshof in Den Haag van 9 juli 2004, geven duidelijk aan dat de nederzettingen (en de bouw van de muur) illegaal zijn. Iedere kolonist die zich heeft gevestigd in de bezette gebieden, dat geldt ook voor de Westelijke Jordaanoever, moet zich er dus van bewust zijn dat hij\/zij deel uitmaakt van die bezetting. Of de Israelische regering in het verleden mensen heeft gestimuleerd zich te vestigen in deze gebieden, en of dat de kolonisten zich door het besluit van Sharon nu verraden voelen, doet daar niets aan af. De bezetting was en is illegaal.<\/p>\n
Daarnaast hebben de kolonisten niet alleen bij hun vestiging in de bezette gebieden aantrekkelijke financi\u00eble compensaties en belastingvoordelen genoten, ook nu bij hun gedwongen vertrek worden er ruime geldelijke vergoedingen gegeven. Bovendien wordt er voor vervangende huisvesting gezorgd.<\/p>\n
Kortom, we realiseren ons dat het gedwongen vertrek uit hun huizen voor de kolonisten op persoonlijk niveau als dramatisch wordt ervaren. Maar de ontruiming van de Gazastrook is noodzakelijk. Er was en is geen andere oplossing dan het ontruimen van alle bezette gebieden wil er een redelijk vooruitzicht op een rechtvaardige vrede zijn. Dus na Gaza zal er een begin moeten worden gemaakt met de ontruiming van de Westelijke Jordaanoever. Het gevaar bestaat echter dat Sharon na Gaza zal stoppen. Hij en zijn adviseur Dov Weisglass hebben zich al in dergelijke bewoordingen uitgelaten. De vredesbeweging in Israel zal dus haar campagne van de blauwe linten voortzetten en wil daarmee het land laten zien dat een meerderheid van de Israeli’s genoeg heeft van de in oranje kleding gehulde kolonisten. <\/p>\n
Tot slot zenden wij u hierbij een artikel, zoals dat in de komende Brug van september zal verschijnen. Het is een bespreking van het rapport ‘One Big Prison, Freedom of Movement to and from the Gaza Strip on the Eve of the Disengagement Plan’ van de Israelische mensenrechtenorganisaties HaMoked en B’Tselem. De samenstellers van het rapport stellen dat Israel volgens het internationaal recht ook na de terugtrekking uit de Gazastrook als bezetter moet worden gezien, omdat het gebied feitelijk onder het gezag blijft staan van het Israelische leger en het beperkingen zal blijven opleggen aan de Gazanen. Vanzelfsprekend roepen zij de regering op om een einde te maken aan de belegeringspolitiek en het recht van de Palestijnen op bewegingsvrijheid – en de daaruit voortvloeiende rechten – te respecteren.<\/p>\n
Met vriendelijke groet,
\nBart Nooy
\nNamens het Steuncomit\u00e9 Israelische Vredesgoepen en Mensenrechtenorganisaties (SIVMO)<\/p>\n
* * *<\/p>\n
‘Israel blijft verantwoordelijk voor de Gazastrook’<\/p>\n
De terugtrekking van Israel uit de Gazastrook betekent niet dat het de bescherming van de mensenrechten ter plaatse zonder meer aan de Palestijnse Autoriteit kan overlaten. Daarvoor blijft Israel nog te veel invloed houden op het dagelijks leven van de Palestijnse bevolking. Dit stellen de Israelische mensenrechtenorganisaties HaMoked en B’Tselem in het rapport ‘One Big Prison. Freedom of Movement to and from the Gaza Strip on the Eve of the Disengagement Plan’ (maart 2005). <\/p>\n
Door Anja Spoelstra<\/p>\n
Sinds het uitbreken van de tweede intifada, in september 2000, heeft Israel de bewegingsvrijheid van de Palestijnen in de Gazastrook ernstig beperkt. Het reizen van en naar Israel, de Westelijke Jordaanoever en het buitenland is alleen in uitzonderingsgevallen mogelijk. Bovendien is het aanvragen van een reisvergunning een langdurige en frustrerende bezigheid (zie ook De Brug, december 2004: ‘De bureaucratie van de bezetting’).
\nBewoners van de Gazastrook hebben geen toestemming om hun familie in Israel te bezoeken; andersom is dit mondjesmaat mogelijk. Ook de export en de import zijn aan banden gelegd. Mochten de Gazanen erin slagen hun goederen in- of uit te voeren, dan is de kans groot dat bederfelijke waar de tijdrovende grenscontroles niet doorstaat. De beperkingen betekenen ook dat de import van noodzakelijke medicijnen ernstig is bemoeilijkt. Hetzelfde geldt voor het ondergaan van een medische behandeling, het volgen van een studie of het werken buiten de Gazastrook. Niet verwonderlijk is dat volgens VN-cijfers inmiddels ongeveer veertig procent van de Palestijnse bewoners onder de armoedegrens leeft.
\nDe Israelische maatregelen betekenen de schending van een belangrijk mensenrecht, namelijk het recht op bewegingsvrijheid, en een groot aantal andere mensenrechtenschendingen volgen in zijn kielzog. Het gaat om de schending van het recht op een gezinsleven, op gezondheid, op educatie en op werk. <\/p>\n
ILLUSIE<\/p>\n
Het lijkt zo mooi: als het Israelische leger zich heeft teruggetrokken en de nederzettingen zijn ontmanteld, kunnen de Palestijnen de Gazastrook eindelijk inrichten en gebruiken zoals zij dat willen. Volgens B’Tselem en HaMoked is dat een illusie. Verwacht wordt dat Israel de controle blijft houden over strategische gebieden, zoals de grensposten. Zo zal het voor de Palestijnse bevolking net zo moeilijk blijven om naar Israel en de Westelijke Jordaanoever te reizen. Dit geldt onder meer voor Palestijnen die in Israel willen werken. Het terugtrekkingsplan maakt de zaken zelfs nog erger. In het plan valt te lezen dat het de bedoeling is dat uiteindelijk geen enkele Palestijn uit de Gazastrook meer in Israel werkzaam zal zijn.
\nOf Israel ook de controle blijft houden over de grens met Egypte is nog onduidelijk. Over het luchtruim, de kuststrook en de territoriale wateren van de Gazastrook hebben de Palestijnen in ieder geval voorlopig niets te zeggen. Ook zal het Israelische leger actief blijven in de Gazastrook zelf: ‘vanwege het fundamentele recht op zelfverdediging, inclusief het nemen van preventieve maatregelen, en het gebruik van geweld in reactie op bedreigingen uit de Gazastrook’, aldus het terugtrekkingsplan.<\/p>\n
BEZET GEBIED<\/p>\n
Israel zal dus beperkingen blijven opleggen aan de bewoners van de Gazastrook. Desondanks stelt Israel dat er na de terugtrekking geen basis meer is voor het standpunt dat de Gazastrook bezet gebied is. Ook zou Israel niet meer verantwoordelijk zijn voor de mensenrechtensituatie in het gebied. Het draagt immers de verantwoordelijkheid voor het bestuur over aan de Palestijnse Autoriteit. HaMoked en B’Tselem zijn het hier niet mee eens, en baseren zich op het internationale recht. Zo stelt de Conventie van Den Haag uit 1907 dat ‘een gebied beschouwd wordt als bezet gebied als het feitelijk onder gezag staat van het vijandelijke leger.’ Volgens beide mensenrechtenorganisaties is hiervan na de terugtrekking nog steeds sprake. De bepalingen van de Vierde Geneefse Conventie op het gebied van mensenrechten zijn in deze situatie ook nog altijd van toepassing. Tot slot weerspreekt de VN de visie van Israel. De VN beroept zich onder meer op de Internationale Bepaling van Burger- en Politieke Rechten en op VN-uitspraken over andere internationale bepalingen, die Israel zelf heeft onderschreven.
\nOok als Israel de Gazastrook niet meer bezet zou houden, blijft het volgens de Geneefse Conventie verplichtingen houden ten opzichte van de Palestijnse bevolking. De reden is dat het einde van de bezetting niet het einde van het Israelisch-Palestijnse conflict zal betekenen. Als partij in het conflict heeft Israel de plicht speciale bescherming te bieden aan gewonden en zieken, kinderen en zwangere vrouwen uit de Gazastrook, en moet het medici de gelegenheid bieden hulp en verzorging te geven. Israel moet daarnaast vrije doorgang verlenen aan het transport van medicijnen en basisvoedsel. Verder is het Israel verboden om collectieve straffen op te leggen. In de huidige situatie is daar duidelijk geen sprake van.<\/p>\n
WILLEKEURIG<\/p>\n
HaMoked en B’Tselem zelf stellen dat Israel het recht en de plicht heeft om zijn eigen burgers te beschermen. Maar dat betekent niet dat de rechten van een andere bevolkingsgroep kunnen worden geschonden. Volgens de mensenrechtenorganisaties gebeurt dit bovendien op een willekeurige manier, waarbij geen rekening wordt gehouden met individuele omstandigheden. Het feit dat de autoriteiten alsnog een vergunning afgeven als een advocaat of mensenrechtenorganisatie ingrijpt, zien B’Tselem en HaMoked als bewijs dat er voor het huidige beleid geen rechtvaardiging bestaat.
\nIngrijpen als het kwaad al is geschied vinden beide organisaties overigens niet voldoende. In hun rapport roepen ze de Israelische regering op een einde te maken aan de ‘belegeringspolitiek’ en het recht van de Palestijnen op bewegingsvrijheid – en de daaruit voortvloeiende rechten – te respecteren.<\/p>\n
[kader]
\nIbrahim Ashur is een Israelisch staatsburger, getrouwd met een vrouw uit Gaza. Het echtpaar heeft vijf kinderen, die met hun moeder in de Gazastrook wonen. Ibrahim werkt als anesthesist in het Soroka-ziekenhuis in de Israelische stad Beersheva. Zeven jaar geleden verzocht hij het Israelische ministerie van Binnenlandse Zaken om met zijn gezin in Israel te kunnen wonen. Intussen verdeelde het gezin zijn tijd tussen Gaza en Israel. In 2002 werd de afhandeling van het verzoek, zoals alle aanvragen indertijd, stilgelegd. Sindsdien heeft Ibrahims vrouw geen toestemming meer om Israel te bezoeken. Daarom neemt Ibrahim elke twee tot drie weken een paar dagen vakantie op, bezoekt zijn gezin in Gaza en gaat vervolgens terug naar Beersheva. Op 2 mei 2004 stond Ibrahim weer bij de grensovergang van de Gazastrook. Hij kreeg te horen dat er een nieuwe maatregel van kracht was geworden. Hij kon kiezen: of drie maanden in de Gazastrook blijven, wat minder inkomsten zou betekenen en het risico inhield dat hij ontslagen zou worden, of gescheiden leven van zijn vrouw en kinderen totdat de maatregel zou worden ingetrokken.
\nHaMoked diende een petitie in bij het Israelische Hooggerechtshof over deze kwestie en over nog drie soortgelijke gevallen. In alle gevallen besloot de Israelische overheid de maatregel terug te draaien. Israel behield zich wel het recht voor om de maatregel in andere gevallen w\u00e9l te laten gelden.<\/p>\n
STEUN AAN HAMOKED
\nHet werk van HaMoked kan alleen maar worden gedaan dankzij financi\u00eble steun van derden. Wij vragen u dan ook hen te helpen bij hun geweldige werk.
\nU kunt via SIVMO een donatie doen op giro 6181625, Amsterdam, o.v.v. donatie HaMoked. Wij zorgen ervoor dat het geld zo spoedig mogelijk bij HaMoked terechtkomt.
\nBij voorbaat onze hartelijke dank. <\/p>\n
Stichting SIVMO
\n(Steuncomit\u00e9 Israelische Vredesgroepen en Mensenrechtenorganisaties)
\nPostbus 15823
\n1001 NH Amsterdam
\nTel: 020 – 67 58 925
\nE-mail: sivmo@xs4all.nl
\nwww.xs4all.nl\\~sivmo<\/p>\n
SIVMO foundation
\n(Supportcommittee Israeli Peacegroups and Human rights Organisations)
\nPO Box 15823
\n1001 NH Amsterdam
\nThe Netherlands
\nTel: ++-31 – (0)20 – 67 58 925
\nE-mail: sivmo@xs4all.nl
\nwww.xs4all.nl\\~sivmo <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Geachte ge\u00efnteresseerde, Op dit moment worden we elke dag geconfronteerd met de beelden van kolonisten die gedwongen hun huizen in de Gazastrook moeten verlaten. Huilende soldaten die huilende kolonisten omarmen geven ons een onbehaaglijk gevoel. De eerste reactie van velen, … Lees verder