Geachte mevrouw Meulenbelt,<\/p>\n
Vorige week is naar aanleiding van ons artikel in de Volkskrant van 15 augustus jl. flink gereageerd via uw website<\/a>. In al ons werk de afgelopen jaren hebben wij gezien hoe mensen zich gekrenkt, afgedankt en terzijde geschoven kunnen voelen. Het idee wat wij opperen is heel eenvoudig: laat mensen, al of niet met een uitkering, als zij dat willen – DUS VRIJWILLIG – werk aannemen als dat voor handen is. En doe niet bureaucratisch ingewikkeld over die uitkering. Laat natuurlijk onverlet dat wij het vast gelopen systeem van de verzorgingsstaat fundamenteel moeten herzien. Zoals ook Andr\u00e9 Meiresonne terecht signaleert.<\/p>\n Ons verhaal raakte bij veel mensen blijkbaar een open zenuw. Dat is jammer en was niet de bedoeling. Van links tot rechts hebben wij instemmend kritische reacties gekegen. En op 20 september a.s. gaan wij met een interessant gezelschap over dit reeds concreter uitgewerkt idee praten. (zie www.longavita.nl<\/a>).<\/p>\n Met vriendelijke groet, Geachte mevrouw Meulenbelt, Vorige week is naar aanleiding van ons artikel in de Volkskrant van 15 augustus jl. flink gereageerd via uw website. De boosheid en agressie in veel reacties was veel zeggend. In al ons werk de afgelopen jaren … Lees verder
\nDe boosheid en agressie in veel reacties was veel zeggend. <\/p>\n
\nE\u00e9n van de rampzaligste dingen die je kan overkomen: er definitief naast staan.
\n
\nJuist voor mensen tussen de 50 en 70 is het belangrijk het werkzame leven positief gewaardeerd af te kunnen sluiten. Zo niet, dan is verbittering en uitgebreid beroep op hulpverleners vaak het gevolg.<\/p>\n
\nmede namens Marian Geling en Ger Tielen
\nToine de Caluw\u00e9<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"