Dit weblog staat op het moment op bijna vijf duizend bezoeken per dag (voor de preziesen: bijna drie en een half duizend ‘unieke bezoekers’ per dag, en dertigduizend ‘unieke bezoekers’ per maand). De meeste van die mensen ken ik natuurlijk niet persoonlijk. Af en toe – dat gebeurde afgelopen zaterdag bij de wake in Utrecht – komen er mensen naar me toe die zeggen dat ze mijn weblog vaak bezoeken. Om de informatie, maar ook om het gevoel dat je daar mensen aantreft die betrokken zijn bij Gaza. Als ondersteuning voor iedereen die zich zorgen maakt, woedend en verdrietig is, iets wil doen. Voor hen is dit weblog op dit moment in de eerste plaats bedoeld. Om ons te sterken. Om ons beter in te kunnen zetten voor onze medemensen in Gaza.
\n
\nEn om het grotere verband te blijven zien. Want de oorlog tegen Gaza zal straks, als het over is, niet meer blijken te zijn dan een afschuwelijke momentopname in een lang proces van verdrijving, onteigening, onderdrukking van de Palestijnen, een traumatische paar weken in een langgerekt drama van meer dan zestig jaar waarvan het einde nog niet in zicht is. En ik zeg het nog maar een keer: ik geloof er diep in dat wat Isra\u00ebl doet met de Palestijnen uiteindelijk ook henzelf kapot maakt. Minstens moreel. Alle grenzen van humaniteit zijn deze weken, in de oorlog tegen Gaza overschreden. Dat beschadigt niet alleen de slachtoffers, het beschadigt ook de dader.<\/p>\n
Ik ben dus zonder meer partijdig, dit weblog is geen neutraal forum en wil dat ook niet zijn. Sommige mensen denken dat partijdigheid in strijd is met objectiviteit. Ik vind van niet. Objectiviteit is dat je je aan de feiten houdt, ook als die je niet bevallen. Ik doe op dit weblog mijn best om wat ik zeg, of wat hier andere mensen zeggen, van bronnen te voorzien, zodat je zelf na kunt gaan waar het vandaan komt en daar kritisch naar kunt kijken. Zoals ik hier wel vaker heb gezegd: iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar niet op zijn eigen feiten. <\/p>\n
Partijdigheid en objectiviteit zijn in mijn visie dus niet strijdig. Als ik voor de mensenrechten ben, als ik constateer dat Israel die mensenrechten niet eerbiedigt, als ik dat constateer en dat veroordeel, dan ben ik dus tegelijkertijd objectief – en partijdig. Over deze discussie heb ik al eerder geschreven: zie hier.<\/a><\/p>\n Ik probeer de informatie door te geven die we nodig hebben, de actualiteit die vaak erger is dan we in de mainstream media tegenkomen, maar vooral ook de achtergrond die we nodig hebben om te kunnen begrijpen wat daar gebeurt, in Gaza. Ik laat hier dus ook graag de mensen aan het woord die een goede analyse of commentaar hebben – dat is ondertussen een batterij aan denkers, journalisten, activisten, historici. (En ik bedank hierbij dus de mensen die me steeds weer informatie opsturen). <\/p>\n Er komen telkens weer nieuwe mensen langs op dit weblog, die nog niet weten hoe het hier toegaat. Een paar opmerkingen voor hen. Mijn weblog is geen<\/em> open forum, dat wil zeggen dat ik niet automatisch alle reacties plaats. Discussie is prima, maar iedereen kan zien wat je krijgt wanneer je een website openstelt zonder of met maar heel weinig moderatie, zeker bij dit polariserende onderwerp: een eindeloze stroom van rijp en rot en groen door elkaar, tig keer dezelfde argumenten, niemand die het recht zet als mensen maar wat beweren zonder dat waar te kunnen maken, en veel persoonlijke aanvallen. Ieder zijn meug, maar ik hoef daar niet heen en ik wil zo’n weblog ook niet bedienen. <\/p>\n Ik selecteer dus. Ik hanteer daarbij de spelregels, hier<\/a>. Meningen waar ik het niet mee eens ben zal ik daarom nog niet weren, maar ze moeten wel wat bijdragen. Dat betekent dat onfatsoen er niet door komt, maar ook meningen die we al vele keren hebben gehoord, en die inmiddels wel vaak genoeg zijn weerlegd weinig kans maken. Het is opvallend dat veel van de mensen die denken Israel te moeten verdedigen hun info ergens van een website afplukken, en er zelf evident niets van af weten. Dat levrt dus nooit een werkelijke discussie op waar we nog wat aan zouden kunnen hebben. Vooral diegenen die denken dat ze Israel helpen door de Palestijnen af te schilderen als achterlijke fanatieke barbaren die hun vrouwen en kinderen opofferen voor de strijd (vele variaties op dit thema komen langs), of die erg hun best doen om steeds maar weer Isra\u00ebl af te schilderen als het slachtoffer dat zich nu eenmaal moet verdedigen tegen al die vijandige Arabieren (waarop ook veel variaties) hebben we nu wel gehad. Ik heb die manier van kijken naar de werkelijkheid al ondergebracht in ‘de zionistische canon’, te vinden in het dossier dat door de drukte nog steeds niet af is. Hier<\/a>. En ik heb de kern van die verschillende manieren van kijken – met de bijbehorende polarisatie die werkelijke discussie vrijwel onmogelijk maakt – omschreven in de paradigmastrijd, hier<\/a>. Of kijk bij Clara Legene, voor een korte, heldere introductie: waarom we denken wat we denken<\/em>. Hier<\/a>. <\/p>\n En voor een frisse inventarisatie van de nieuwste leugens waarmee de Isra\u00eblische propagandamachine probeert de oorlog tegen Gaza goed te praten, die komt er aan. <\/p>\n En dan hoop ik dat er spoedig tijden aanbreken dat we het op dit weblog ook weer eens kunnen hebben over andere zaken. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dit weblog staat op het moment op bijna vijf duizend bezoeken per dag (voor de preziesen: bijna drie en een half duizend ‘unieke bezoekers’ per dag, en dertigduizend ‘unieke bezoekers’ per maand). De meeste van die mensen ken ik natuurlijk … Lees verder