Te gast: Mohammed Benzakour
\nDe Drentse Fee<\/p>\n
Het geschiedde niet zo lang geleden, ergens hartje juli van deze zomer. Ik bracht een heerlijk lang weekend door op een pittoresk Drents boerderijtje. Een vriendin van mij woont afwisselend in Amsterdam en ieder jaar trekt ze zich voor enkele maanden terug in een landschap vol groene weilanden en bossen en slijt ze haar lange warme dagen door tussen de treurwilgen, krokussen, aardappels, pompoenen, tomaten – alles verlevendigd door kakelende kippen, kukelende hanen, hinnikende paarden, mekkerende geiten en knorrende varkens. Zo komt ze, zegt ze, geheel tot rust en vindt ze de intermenselijke warmte terug die ze in de grote stad ontbeert. En ze heeft gelijk. Het bestaan op het platteland, dat had ik gauw in de gaten, blijkt helemaal niet zo ge\u00efsoleerd als een stedeling zou vermoeden. Hier betekent \u2018buren\u2019 zijn meer dan elkaar groeten bij een vluchtige ontmoeting op het portaal van een flat.
\nNu, ik wilde mij een uit goed-hout-gesneden-gast betonen die niet te beroerd is zijn mouwen op te stropen en dus bood ik aan om de volgende dag op het land mee te helpen. Onkruid wieden!, zo stelde ik voor. Men vond het een prima idee en daar stond ik dan de volgende dag, in de vroege lome ochtendzon, na de koffie en de broodjes, zwoegend en zwetend als een berberotter. Toch voelde ik me kiplekker en ik merkte dat ik volledig opging in de trancebevorderende cadans die de combinatie van schoffel, zon en onkruid teweeg brengt – tot plotseling een zoete, opgewekte \u2018goedemiddag meneer!\u2019 achter mij opklonk.
\nIk draaide mij om en ik was als door een bliksem getroffen. Een ontstellend prachtige jongedame op een fiets met een mand vol brood. Wat een gratie! Wat een schoonheid stond daar ineens achter mij te stralen! Het soort schoonheid dat alleen door Arabische passiedichters beschreven kan worden. Nu ben ik geen Arabische passiedichter maar laat mij eens voor de lezer een bescheiden poging doen: haar ogen (met ogen moet je altijd beginnen is mij geleerd) waren zo blauw als de hemel boven de akkers. Haar dijen waren bevallig en krachtig als de merrie in de stal. Haar hals was zo rank als de gazelle die nergens was te bekennen. Haar tanden waren als decembersneeuwvlokjes. Haar huid glom als vers bereidde geitenkaas. Haar haren leken gedoopt in verse koeienmelk. Haar borsten (waarvan ik een duizelingwekkende glimp opving) leken gemaakt van roomboter.
\nHet duizelde mij, ik wist niet dat Drentenaren hun eigen godinnen hadden. Godinnen die zo uit de hemel konden neerdalen op het akkerland en in staat zijn om met hun aanblik iedere vogelverschrikker tot leven te wekken.
\n\u2018U ook goedemiddag\u2019, stamelde ik terug.
\nZe glimlachte en knikte bedeesd.
\n\u2018Eh..ik ben niet van hier hoor\u2019, vervolgde ik snel, \u2018ik logeer bij een vriendin daar in die grote boerderij\u2019
\n\u2018Ja, dat dacht ik al\u2019, zei ze, \u2018waar komt u vandaan?\u2019
\n\u2018Eh ja\u2019, glimlachte ik onhandig, \u2018ik kom uit de grote stad, uit Rotterdam. Ben u daar weleens geweest\u2019
\n\u2018Nooit\u2019, zei ze glimmend lachend, \u2018ik zal er ook nooit heen willen.\u2019
\nEn toen stapte ze weer op haar fiets.. \u2018nou fijne dag hoor en geniet er maar van!\u2019 en voor ik nog wat kon terugzeggen was ze al weg gezoefd.
\nIk zwaaide en riep nog iets (wat ben ik vergeten) en zij zwaaide vrolijk terug.
\nDe volgende dag heb ik vrijwel de hele dag langs de weg gezeten, met schoffel en thermoskan, in stille afwachting van haar komst…maar ze kwam niet. Tien, twintig, honderd kinderen zou ik willen maken met deze Drentse fee. Stuk voor stuk juweeltjes. De een met goudblonde haartjes en zeeblauwe kraaloogjes, de ander met zwarte krulletjes en kastanjebruine kijkertjes, en weer een ander zou bestaan uit een mix van beide. Hoe verschillend ze ook van uiterlijk zullen zijn, allemaal zouden ze op het land huppelen, kippen voeren en smullen van pannenkoeken met stroop. Hun moeder zou de meisjes leren karnen en brood bakken en ik zou de jongens leren schoffelen. Wat een heerlijke uit de klei getrokken Drentse kinderbende zou dat zijn!
\nHuh, wat zeg ik? Uit de klei getrokken Drentse kinderbende? Och nee\u2026zucht..ik was ons landsbestuur even vergeten…het is onvoorstelbaar maar ook mijn plattelandse pindakaasnakomelingen zullen hun hele lange boerenleven het stempel van het vermaledijde schuttingwoord \u2018allochtoon\u2019 met zich meetorsen…en dat allemaal omdat hun vader, ik dus, twee jaar voor zijn komst naar dit wonderlijke lage land het licht zag op een Marokkaanse berg nabij de Middellandse Zee..
\nIk voelde dat het koud en donker werd. Nog steeds had ik geen fee zien voorbij fietsen en ik vond het goed zo. Ik pakte mijn schoffel en keerde terug naar de boerderij om mijn koffers in te pakken. De wekker zou om zeven uur rinkelen. <\/p>\n
Mohammed Benzakour
\nColumnist\/Publicist & Journalist voor de Vrede 2005<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Te gast: Mohammed Benzakour De Drentse Fee Het geschiedde niet zo lang geleden, ergens hartje juli van deze zomer. Ik bracht een heerlijk lang weekend door op een pittoresk Drents boerderijtje. Een vriendin van mij woont afwisselend in Amsterdam en … Lees verder