(John Mearsheimer)<\/p>\n
“De kans is klein dat mensen die het Isra\u00eblisch-Palestijnse conflict volgen van waar dan ook ter wereld, snel zullen vergeten wat een enorme dreun Isra\u00ebl in Gaza heeft uitgedeeld. De grootschalige vernietigingen zijn niet te missen, en te veel mensen, met name in de Arabische en islamitische wereld, zijn begaan met het lot van de Palestijnen. Bovendien heeft de kijk op dit langlopende conflict in de westerse wereld in de afgelopen jaren een transformatie ondergaan. Velen van ons die ooit volledig achter Isra\u00ebl stonden, zien nu dat Isra\u00ebl de dader is en de Palestijnen het slachtoffer. De gebeurtenissen in Gaza versterken dit effect en zullen worden gezien als een schandvlek op het blazoen van Isra\u00ebl. De conclusie moet zijn dat ongeacht wat er op het slagveld gebeurt, Isra\u00ebl de oorlog in Gaza niet k\u00e1n winnen. Isra\u00ebl volgt, met veel steun van zijn zogenoemde vrienden in de diaspora, een strategie waarmee de langetermijntoekomst van de staat Isra\u00ebl op het spel wordt gezet<\/em>“. Te gast: John Mearsheimer. Een belangrijk stuk, dat de oorlog tegen Gaza in een context zet. Een nieuwe oorlog, een nieuwe nederlaag<\/strong> Isra\u00ebl en zijn Amerikaanse medestanders beweren dat Isra\u00ebl lessen heeft getrokken uit de rampzalige oorlog in Libanon in 2006 en een winnende strategie heeft ontwikkeld voor de huidige oorlog tegen Hamas. Isra\u00ebl zal natuurlijk de overwinning claimen zodra het tot een staakt-het-vuren komt. Maar van een overwinning is heus geen sprake. Isra\u00ebl is zo stom geweest om weer een oorlog te beginnen die niet te winnen is.<\/p>\n De campagne in Gaza zou naar verluidt twee doelen hebben: 1) een einde maken aan de raketbeschietingen door de Palestijnen op Zuid-Isra\u00ebl, die begonnen in augustus 2005, na de terugtrekking van Isra\u00ebl uit Gaza; 2) de afschrikkingskracht van Isra\u00ebl herstellen, die zogezegd was afgenomen door het fiasco in Libanon, de terugtrekking van Isra\u00ebl uit Gaza en het onvermogen om het kernprogramma van Iran een halt toe te roepen.<\/p>\n Maar dit zijn niet de werkelijke doelen van Operation Cast Lead. Het werkelijke doel houdt verband met de langetermijnvisie van Isra\u00ebl op hoe het denkt te leven met miljoenen Palestijnen in zijn midden. Dit maakt deel uit van een breder strategisch doel: het realiseren van een \u201cGroter Isra\u00ebl.\u201d In dat kader blijven de leiders van Isra\u00ebl vastbesloten de controle te houden over alles wat vroeger bekend stond als het Palestijnse mandaatgebied, dat zowel Gaza als de westelijke Jordaan-oever omvat. De Palestijnen zouden beperkt zelfbestuur krijgen in een handvol ge\u00efsoleerde en economisch verlamde enclaves, waaronder Gaza. Isra\u00ebl zou de volledige controle hebben over de omringende grenzen, over alle bewegingen tussen de enclaves, over de lucht erboven en over het water eronder.<\/p>\n Dit denkt men te kunnen bereiken door de Palestijnen massaal op de pijnbank te leggen, zodat ze uiteindelijk accepteren dat ze een verslagen volk zijn en dat Isra\u00ebl hun toekomst bepaalt. Deze strategie, die voor het eerst is uitgesproken door Ze\u2019ev Jabotinsky in de jaren twintig van de vorige eeuw en vanaf 1948 een groot stempel op het Isra\u00eblische beleid heeft gedrukt, wordt vaak de \u201cDe IJzeren Muur\u201d genoemd.<\/p>\n Wat zich in Gaza afspeelt, past perfect in deze strategie.<\/p>\n Laten we beginnen met de beslissing van Isra\u00ebl om zich terug te trekken uit de Gaza-strook in 2005. Het conventionele verhaal hierachter is dat Isra\u00ebl echt vrede wilde maken met de Palestijnen en dat Isra\u00ebl hoopte dat het vertrek uit Gaza een belangrijke stap zou zijn op weg naar de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat. Volgens Thomas L. Friedman in de New York Times gaf Isra\u00ebl de Palestijnen een kans om \u201cdaar een fatsoenlijke ministaat te bouwen, een Dubai aan de Middellandse Zee\u201d, en zou dit, als dit inderdaad zou gebeuren, \u201ceen drastisch andere wending geven aan het Isra\u00eblische debat over het teruggeven van het grootste deel van de westelijke Jordaan-oever.\u201d<\/p>\n amconservative-2009jan26<\/a><\/p>\n Dit is echter pure fictie. Zelfs voordat Hamas aan de macht kwam, wilde Isra\u00ebl van Gaza een openluchtgevangenis maken en de Palestijnen net zolang pijn doen tot ze aan de wensen van Isra\u00ebl voldeden. Dov Weisglass, destijds de belangrijkste adviseur van Ariel Sharon, zei destijds openlijk dat de terugtrekking uit Gaza was bedoeld om het vredesproces te stoppen en niet om het te bespoedigen. Hij beschreef de terugtrekking als \u201cde formaldehyde die nodig is om elk politiek proces met de Palestijnen te blokkeren.\u201d Bovendien benadrukte hij dat de Palestijnen door de terugtrekking onder grote druk kwamen te staan. \u201cZe worden zo een hoek in gedreven waar ze liever niet zijn.\u201d<\/p>\n Arnon Soffer, een vooraanstaande Isra\u00eblische demograaf die Sharon ook adviseerde, beschreef wat die druk inhield. \u201cAls je anderhalf miljoen mensen opsluit in Gaza, wordt dat een humanitaire ramp. Die mensen worden nog grotere beesten dan ze nu al zijn, met wat hulp van de krankzinnige fundamentalistische Islam. De druk op de grenzen wordt afschuwelijk. Het wordt een vreselijke oorlog. Dus als wij willen blijven leven, zullen we moeten moorden en moorden en moorden. Elke dag, de hele dag door.\u201d<\/p>\n In januari 2006, vijf maanden nadat Isra\u00ebl zijn kolonisten weghaalde uit Gaza, behaalde Hamas een ruime overwinning op Fatah in de Palestijnse parlementsverkiezingen. Dit kwam slecht uit voor Isra\u00ebls strategie want Hamas was democratisch verkozen, goed georganiseerd, niet corrupt zoals Fatah, en niet bereid om het bestaan van Isra\u00ebl te accepteren. Isra\u00ebl reageerde door de economische druk op de Palestijnen op te voeren, maar dit werkte niet. De situatie werd juist erger in maart 2007, toen Fatah en Hamas gingen samenwerken in een nationale eenheidsregering. De status en de politieke macht van Hamas namen toe en de verdeel-en-heers-strategie van Isra\u00ebl ging de mist in.<\/p>\n Om de zaken nog erger te maken, ging de nationale eenheidsregering zich inspannen voor een langdurig bestand. De Palestijnen zouden een einde maken aan alle raketaanvallen op Isra\u00ebl als Isra\u00ebl zou stoppen met het arresteren en liquideren van Palestijnen en een eind zou maken aan de economische wurggreep door de grenzen met Gaza weer te openen.<\/p>\n Isra\u00ebl verwierp dat aanbod en begon met Amerikaanse steun aan het aanmoedigen van een burgeroorlog tussen Fatah en Hamas die het einde zou betekenen van de nationale eenheidsregering en Fatah in het zadel moest helpen. Het plan werkte averechts. Hamas verdreef Fatah uit Gaza. Vanaf dat moment was Hamas de baas op de Gaza-strook en had de wat meer meegaande Fatah-beweging de controle over de westelijke Jordaan-oever. Isra\u00ebl begon vervolgens de duimschroeven van de blokkade rond Gaza verder aan te draaien, zodat de Palestijnse bevolking nog verder in de knel kwam.<\/p>\n Hamas reageerde door door te gaan met het afvuren van raketten en granaten op Isra\u00ebl. Tegelijkertijd benadrukte Hamas te streven naar een langdurig bestand van misschien wel tien jaar of langer. Dit was geen nobel gebaar van Hamas: ze wilden een bestand omdat de machtsbalans zwaar in het voordeel van Isra\u00ebl uitsloeg. Isra\u00ebl had geen belangstelling voor een bestand en voerde de economische druk op Gaza alleen maar meer op. Maar tegen het einde van het voorjaar van 2008 leidde de druk van de Isra\u00eblische bevolking die onder de raketaanvallen te lijden had, ertoe dat de Isra\u00eblische regering akkoord ging met een bestand van een half jaar, met ingang van 19 juni. Die overeenkomst, die formeel ten einde kwam op 19 december, ging direct vooraf aan de huidige oorlog, die begon op 27 december.<\/p>\n Volgens het offici\u00eble Isra\u00eblische standpunt is Hamas schuldig aan het ondermijnen van het bestand. Hoewel dit standpunt in de Verenigde Staten voor waar wordt aangenomen, is het niet juist. De Isra\u00eblische leiders waren van het begin af aan niet blij met het bestand, en minister van defensie Ehud Barak gaf de Isra\u00eblische strijdkrachten (IDF) de opdracht om voorbereidingen te treffen voor de huidige oorlog. Dat was in juni 2008, toen er nog over het bestand werd onderhandeld. Dan Gillerman, voormalig VN-ambassadeur van Isra\u00ebl, heeft bovendien laten weten dat Jeruzalem al maanden voor aanvang van het conflict was begonnen aan de voorbereidingen van de propagandacampagne om de huidige oorlog te verkopen. Aan de andere kant wist Hamas het aantal raketaanvallen gedurende de eerste vijf maanden van het bestand drastisch te beperken. Er werden in totaal twee raketten op Isra\u00ebl afgevuurd in september en oktober, waarvan geen een door Hamas.<\/p>\n Hoe gedroeg Isra\u00ebl zich tijdens deze periode? Het ging door met het arresteren en liquideren van Palestijnen op de westelijke Jordaanoever, en handhaafde de blokkade waarmee Gaza langzaam werd gewurgd. Op 4 november, toen de Amerikanen hun nieuwe president kozen, viel Isra\u00ebl een tunnel in Gaza aan en doodde daarbij zes Palestijnen. Dit was de eerste grote schending van het bestand, en de Palestijnen, die volgens het Isra\u00eblische Intelligence and Terrorism Information Center \u201cde nodige zorg in acht hadden genomen om het bestand te handhaven\u201d, reageerden met een hervatting van de raketaanvallen. Weg was de relatieve kalmte waarvan sinds juni sprake was. Isra\u00ebl voerde de blokkade en de aanvallen in Gaza verder op en de Palestijnen schoten meer raketten af op Isra\u00ebl. Het is het vermelden waard dat geen enkele inwoner van Isra\u00ebl door Palestijnse raketten om het leven kwam tussen 4 november en het begin van de oorlog op 27 december.<\/p>\n Naarmate het geweld toenam, maakte Hamas duidelijk dat het niet bereid was het bestand na 19 december te verlengen. Dat mag geen verrassing heten, aangezien het toch al niet werkte zoals de bedoeling was. Toch meldde Hamas half december dat het nog steeds bereid was te onderhandelen over een langdurig bestand als daarmee een einde zou komen aan de arrestaties en liquidaties en als de blokkade zou worden opgeheven. Maar Isra\u00ebl, dat het bestand had gebruikt om zich voor te bereiden op een oorlog tegen Hamas, wees dit aanbod af. De bombardementen op Gaza begonnen acht dagen nadat het mislukte bestand formeel ten einde kwam.<\/p>\n Als Isra\u00ebl de raketaanvallen vanuit Gaza had willen stoppen, had het dit kunnen bereiken door een langdurig bestand met Hamas overeen te komen. En als Isra\u00ebl daadwerkelijk ge\u00efnteresseerd was geweest in de totstandkoming van een levensvatbare Palestijnse staat, had het kunnen samenwerken met de nationale eenheidsregering om een echt bestand te implementeren en de zienswijze van Hamas over een tweestatenoplossing te veranderen. Maar Isra\u00ebl heeft een andere agenda: het is vastbesloten de IJzeren Muur-strategie toe te passen en de Palestijnen in Gaza zover te krijgen dat ze hun lot aanvaarden als ongelukkige onderdanen van een Groter Isra\u00ebl.<\/p>\n Deze niets-ontziende politiek is duidelijk terug te zien in de manier waarop de oorlog in Gaza is gevoerd. Isra\u00ebl beweert dat de IDF zijn uiterste best doet om burgerslachtoffers te vermijden, zelfs zozeer dat Isra\u00eblische soldaten hierdoor gevaar lopen. Niet echt dus. E\u00e9n reden om deze beweringen te betwijfelen is het feit dat Isra\u00ebl weigert journalisten toe te laten in het oorlogsgebied: de wereld mag niet zien wat de Isra\u00eblische soldaten en bommen aanrichten in Gaza. Tegelijkertijd heeft Isra\u00ebl een grootschalige propagandacampagne gelanceerd om een eigen draai te geven aan de horrorverhalen die desondanks opduiken.<\/p>\n Dat Isra\u00ebl doelbewust de gehele bevolking van Gaza heeft willen straffen blijkt echter nog het beste uit de schaal waarmee dood en verderf is gezaaid in dat kleine stukje land. Isra\u00ebl heeft meer dan 1000 Palestijnen gedood, en meer dan 4000 Palestijnen verwond. Meer dan de helft van de slachtoffers zijn burgers, en een groot deel daarvan zijn kinderen. Het openingssalvo van de IDF op 27 december vond plaats toen de school net uitging, en een van de hoofddoelen van die dag was een grote groep afzwaaiende politiecadetten, die maar moeilijk als terroristen kunnen worden beschouwd. In wat Ehud Barak een \u201cgrootscheepse oorlog tegen Hamas\u201d noemde, heeft Isra\u00ebl een universiteit, scholen, moskee\u00ebn, huizen, woonblokken, overheidskantoren en zelfs ambulances onder vuur genomen. Een hoge Isra\u00eblische militair, die alleen anoniem een verklaring wou afleggen, legde de logica achter de doelwitten van Isra\u00ebl als volgt uit: \u201cHamas heeft vele aspecten, en we proberen het complete spectrum te raken, omdat alles met elkaar verband houdt en het terrorisme tegen Isra\u00ebl ondersteunt.\u201d Met andere woorden: iedereen is een terrorist en alles is een legitiem doelwit.<\/p>\n Isra\u00ebli\u00ebrs nemen meestal geen blad voor de mond en soms zeggen ze gewoon wat ze werkelijk doen. Nadat de IDF 40 Palestijnse burgers had gedood in een VN-school op 6 januari, meldde de krant Ha\u2019aretz dat hoge officieren toegaven dat de IDF \u201cenorme vuurkracht\u201d gebruikte. E\u00e9n officier gaf de volgende toelichting: \u201cVoor ons betekent voorzichtig zijn dat we agressief moeten zijn. Vanaf het moment dat we binnenvielen, hebben we gedaan alsof we in oorlog waren. Zo ontstaat op de grond enorme schade \u2026 Ik hoop dat degenen die het gebied in Gaza Stad waar wij actief zijn, zijn ontvlucht, de schok zullen beschrijven.\u201d<\/p>\n Men zou kunnen accepteren dat Isra\u00ebl \u201ceen wrede, grootscheepse oorlog voert tegen anderhalf miljoen Palestijnse burgers,\u201d zoals de krant Ha\u2019aretz het in een hoofdartikel uitdrukte, en betogen dat zo uiteindelijk de gestelde oorlogsdoelen zullen worden bereikt en dat de rest van de wereld de ellende van de mensen in Gaza vlug zal zijn vergeten.<\/p>\n Dit is echter ijdele hoop. Om te beginnen is het onwaarschijnlijk dat Isra\u00ebl de raketbeschietingen gedurende een aanzienlijke periode kan stoppen tenzij Isra\u00ebl de grenzen van Gaza opent en stopt met het arresteren en vermoorden van Palestijnen. Isra\u00ebl praat over het afsnijden van de toevoer van raketten en granaten in Gaza, maar wapens blijven toch wel binnenkomen via geheime tunnels en schepen die door de zeeblokkade van Isra\u00ebl glippen. Het is ook onmogelijk om alle goederen te controleren die via legitieme kanalen de Gaza-strook binnenkomen.<\/p>\n Isra\u00ebl zou kunnen proberen de gehele Gaza-strook te veroveren en hermetisch af te sluiten. Daarmee zou men waarschijnlijk de raketaanvallen kunnen stoppen als Isra\u00ebl genoeg manschappen zou sturen. Maar de IDF zou dan vast zitten in een dure bezetting tegenover een uiterst vijandige bevolking. Uiteindelijk zouden ze moeten vertrekken, en dan zouden de raketaanvallen net zo gemakkelijk weer worden hervat. En als het Isra\u00ebl niet lukt de raketaanvallen blijvend te stoppen, zoals waarschijnlijk is, zal zijn afschrikkingskracht eerder afnemen dan toenemen.<\/p>\n En wat nog veel belangrijker is: er is weinig reden om aan te nemen dat Isra\u00ebl Hamas zover kan krijgen dat het zich overgeeft. De Palestijnen zullen zich heus niet schikken in een leven in een handvol woongebieden binnen een Groter Isra\u00ebl. Isra\u00ebl is al sinds 1967 bezig met het vernederen, martelen en vermoorden van Palestijnen in de bezette gebieden en het lijkt er nog steeds niet op dat de Palestijnen zich gewonnen geven. De reactie van Hamas op de gewelddadigheid van Isra\u00ebl lijkt eerder de stelling van Nietzsche te onderstrepen dat datgene wat je niet doodt, je sterker maakt.<\/p>\n Maar zelf als het onverwachte gebeurt en de Palestijnen hun verzet staken, zou Isra\u00ebl nog steeds verliezen omdat het dan een apartheidsstaat zou worden. Zoals premier Ehud Olmert onlangs zei, zal Isra\u00ebl \u201cte maken krijgen met een strijd die doet denken aan de strijd in Zuid-Afrika\u201d als de Palestijnen geen eigen levensvatbare staat krijgen. \u201cZodra dat gebeurt,\u201d zei hij , \u201cis de staat Isra\u00ebl ten dode opgeschreven.\u201d Toch heeft Olmert niets gedaan om het groeiende aantal nederzettingen een halt toe te roepen en bij te dragen aan de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat. In plaats daarvan viel Olmert volledig terug op de IJzeren Muur-strategie in de omgang met de Palestijnen.<\/p>\n De kans is ook klein dat mensen die het Isra\u00eblisch-Palestijnse conflict volgen van waar dan ook ter wereld, snel zullen vergeten wat een enorme dreun Isra\u00ebl in Gaza heeft uitgedeeld. De grootschalige vernietigingen zijn niet te missen, en te veel mensen, met name in de Arabische en islamitische wereld, zijn begaan met het lot van de Palestijnen. Bovendien heeft de kijk op dit langlopende conflict in de westerse wereld in de afgelopen jaren een transformatie ondergaan. Velen van ons die ooit volledig achter Isra\u00ebl stonden, zien nu dat Isra\u00ebl de dader is en de Palestijnen het slachtoffer. De gebeurtenissen in Gaza versterken dit effect en zullen worden gezien als een schandvlek op het blazoen van Isra\u00ebl.<\/p>\n De conclusie moet zijn dat ongeacht wat er op het slagveld gebeurt, Isra\u00ebl de oorlog in Gaza niet k\u00e1n winnen. Isra\u00ebl volgt, met veel steun van zijn zogenoemde vrienden in de diaspora, een strategie waarmee de langetermijntoekomst van de staat Isra\u00ebl op het spel wordt gezet.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" (John Mearsheimer) “De kans is klein dat mensen die het Isra\u00eblisch-Palestijnse conflict volgen van waar dan ook ter wereld, snel zullen vergeten wat een enorme dreun Isra\u00ebl in Gaza heeft uitgedeeld. De grootschalige vernietigingen zijn niet te missen, en te … Lees verder
\n<\/p>\n
\nVertaling Ria van Minnen.
\nOrigineel hier.<\/a>
\nEr stond eerder een artikel van hem op dit weblog, hier<\/a><\/p>\n
\n
\nMet het Gaza-offensief zijn de Palestijnen wel gestraft maar is Isra\u00ebl er niet veiliger op geworden.<\/p>\n