maftoel<\/em>, couscous met pompoen en kikkererwten. Maftoel is couscous, dat door de vrouwen van het huis geduldig met meel en olie tussen de handen tot ronde korreltjes is gewreven. Het is als al het eten in Gaza, als er eten is, erg lekker. Ramadan eet er de groene pepertjes bij, filfil, waar de Gazanen zo dol op zijn. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Dan door naar Gush Katif, de grootste verzameling nederzettingen. Als we er doorheen rijden, over de tot voor kort voor Palestijnen verboden wegen, dringt tot ons door hoe uitgestrekt dit gebied is. Het is de Israeli’s niet gelukt om alles op tijd te vernietigen. Er staan nog wat grote gebouwen, wat broeikassen. Twintig kilometer blank strand werd in beslag genomen door de kolonisten. Dat waren er nooit meer dan een paar duizend tegelijk. Tegen de bijna anderhalf miljoen Gazanen waarvan de helft niet naar zee kon. Nu zien we de ezelskarren met complete families af en aan rijden, die het wonder willen meemaken. Ze zijn echt weg. Ach, zoveel ruimte opeens. En je kunt zo de zee in. Er is een nieuwe hulppost ingericht voor de mensen die bijna verdrinken. En meisje met een roze truitje springt van een ezelskar af en rent zo de zee in. Haar vader achter haar aan. Ze lachen. De zee is hier zo schoon. Die ruikt ook nog lekker. De riolering van de nederzettingen was zo aangelegd dat de rotzooi aan de Palestijnse kant in zee kwam. Ook daar kan nu een eind aan worden gemaakt. En het zand is zo schoon. Nog wel. Maar nu zijn de gevolgen al te zien van al die families die hier zijn komen picknicken. Plastic flessen, colablikjes, zakjes, schillen. Leo en ik ergeren ons er aan. Dat het hier extreem overbevolkt is, okee, maar dan heb je dus ook mensen zat om even op te ruimen. Het zou hier zoveel mooier kunnen zijn als mensen niet de uit de tijd dat er helemaal geen vuilnisophaal was overgehouden gewoonte hadden om de afval maar te laten vallen, en pas als er weer een grote hoop is de fik er in te steken. De mannen van de reinigingsdienst die we met bezems en karren in de weer zien kunnen daar niet tegenop. Mrs. Garbage moet maar weer terugkomen, maken we een grap. Wij weten dat de nieuwe reinigingsdienst jaren geleden door een Nederlandse vrouw is opgezet. Ramadan kunnen jullie hier niet iets aan doen? Ramadan vindt dat we gelijk hebben, maar ja, er zijn zoveel problemen waar iets aan gedaan moet worden. Als zijn pakje sigaretten leeg is smijt hij het zo over zijn schouder. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
We rijden langs het strand naar de grens met Egypte. Een week lang stapten mensen hier zo de grens over, beladen met voedsel en sigaretten. Nu is de grens weer dicht. We zien de Egyptische vlag aan de andere kant. De prijs van een pakje sigaretten is opeens gehalveerd. Helaas is de prijs van de benzine tegelijk verdubbeld, en de taxichauffeurs demonstreren en staken. Er is hier praktisch gene openbaar vervoer. Iedereen die ergens heen moet en niet zelf kan in een gedeukte auto of ezelskar betaalt een shekel voor een plaatsje in een volgepropte taxi. Maar nu is dat twee shekel. Voor mensen beneden de armoedegrens een onoverkomelijk bedrag. (Een shekel is twintig eurocent)<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Het beruchte checkpoint van al Mawasi, waar ik zo vaak foto\u2019s heb gemaakt is afgebroken. Hier kon je elk jaar zien hoe er weer een rij huizen kapot was geschoten van de bewoners van Khan Younis. Een deel van de muur staat nog, maar zal nu ook wel omlaag gehaald worden. Nu wapperen er vlaggen op de pokdalige gevels van de huizen die nog min of meer staan. Nog meer ezelskarren. De bewoners van al Mawasi, een gevangenis binnen de gevangenis kunnen nu voor het eerst vrij in en uit. Ik herinner me nog de tijd dat er alleen vrouwen door het checkpoint mochten, met elk niet meer dan een plastic zakje met boodschappen, en ze daar geduldig in de hete zon stonden te wachten. Ik herinner me dat er door de megafoon naar me werd geschreeuwd, wegwezen, toen ik foto\u2019s maakte. En de tenten van mensen die hun huizen uit geschoten waren. Dat is nu allemaal voorbij. Ik zie de krotten van de boeren van al Mawasi voor het eerst, want ook het NCCR mocht er met de mobiele kliniek niet in. Wie ziek werd had pech, moest eindeloos wachten op een vergunning om in Khan Younis naar het ziekenhuis te mogen, en liep dan weer het risico dagen te moeten wachten voordat ze weer naar huis mochten. Er zijn veel mensen onnodig door gestorven.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Ook checkpoint Abu Holi, waar ook ik vele uren heb moeten wachten in de auto is weg. De Israelische vlag is weg. De enge wachttoren waar je door een spleet de loop van machinegeweren zag is afgebroken. Ook hier zijn veel mensen onnodig gestorven, door misverstanden, als ze dachten dat ze door mochten rijden en de door de megafoons in het hebreeuws geschreeuwde bevelen niet begrepen. Om het nog niet te hebben over de vrouwen die hier in de auto van een baby moesten bevallen omdat ze niet werden doorgelaten naar het ziekenhuis. Daar, wijst Ramadan naar een hoop puin, daar moest ik me een keer helemaal uitkleden. Hij spuugt vrolijk in de richting. Dat had ik nou altijd al een keer willen doen, zegt hij tevreden. Voor ons uit rijden ezelskarren beladen met schroot. De Gazanen halen alles uit het puin dat nog enigszins bruikbaar is. Planken om zelf mee te bouwen, of vuurtjes mee te stoken. <\/p>\n
<\/p>\n
We zetten Ramadan onderweg af in Bureije kamp, waar hij woont. Voor zijn huis komen we zijn vader tegen, een gewichtige man, de mukhtar<\/em> van Kowkaba, het Arabische dorp dat niet meer bestaat, waarvan de ruines nu in Israel liggen. De mukhtar pakt een slip van zijn jallabia in zijn hand als hij mij een hand geeft. Een compromis. Zo heeft hij me een westerse beleefde hand gegeven en zich toch aan de strenge regels van zijn geloof gehouden en me niet aangeraakt. Tip voor Verdonk. De meeste mannen die ik tegenkom houden zich niet erg aan de regels en mijn vrienden laten zich zelfs zoenen – in het openbaar nog wel. Fatma gaat achter het stuur zitten en moppert op alle Palestijnse mannen die er nog steeds niet tegen kunnen als vrouwen rijden. Haar vader vindt het niks. Moet je net als een man worden? En wat is er voor ons mannen dan nog over? Troost je, zeg ik. Zo was het in nederland toen ik jonger was ook nog. Dat gaat over. Echt? zegt ze. Ze denkt vaak dat we in Nederland allemaal super geemancipeerd zijn. Hebben we niet cadeau gekregen, zeg ik. <\/p>\nLeo en ik eten met Khaled en Walid en Wassom nog eens bij Matoeg. Het is onrustig op straat. Eerst denken we dat het komt omdat er rijen mensen staan bij de banken op de boulevard: de salarissen van de overheid zijn gearriveerd. Net op tijd voor ramadan, wanneer de kinderen cadeautjes horen te krijgen, en extra lekker eten voor de iftarmaaltijd, en een niewe set kleren. Maar dan zien we dat er straten zijn afgezet door politie, we moeten omrijden. Meer groepen politie die op hoeken staan. Khaled zet de autoradio aan. Ernstige nationalistische liederen. Dan een oude speech van Abu Amar, Arafat, die de Palestijnen maant om de eenheid te bewaren. Dat klinkt niet best, want dat doen ze alleen als er crisis is. We horen het uiteindelijk over de mobiel: er zijn gevechten gaande tussen Hamas en het Palestijns Gezag in Beach Camp, er zijn veel gewonden. Dit is waar iedereen het meest bang voor is, interne gevechten. Peter en Joes bellen ons. Ze hebben op het nieuws in Nederland nog niets gehoord. We wachten af. Khaled zet ons af bij de flat. Binnenblijven, zegt hij. Dat waren we al van plan. <\/p>\n
De volgende ochtend horen we wat er gebeurd is. Een vrachtwagen met Hamasmannen die zich niet tegen lieten houden door de politie en begonnen te schieten. De politie is woedend op de overheid dat ze niet beter bewapend en getraind zijn. De hele nacht zijn er onderhandelingen geweest. Hamas bindt in. Normaal werden incidenten als dit binnenskamers gehouden. Maar het Palestijns Gezag is van plan om onderzoek te doen, de schuldigen aan te wijzen en voor de rechtbank te brengen. Iedereen die ik spreek schudt het hoofd. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de verschillende facties met elkaar gaan vechten, in plaats van de machtsstrijd via de stembussen te beslechten. Als we richting Erez rijden zie ik op een van de gele banieren die over de straat zijn gespannen in het Engels: Palestinian unity is a must. Hamas. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ochtend op kantoor. Eindelijk doet het computerprogramma het. We spreken de financien door. Er moet nog ergens geld vandaan komen. Rianne van het Liliane Fonds belt. We beloven haar een foto van haar drie correspondenten. Hierbij Rianne. Maha, Ramadan, Fatma.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2],"tags":[40,218],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1299"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1299"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1299\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":59930,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1299\/revisions\/59930"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1299"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1299"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1299"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n