Bericht dat Karin Adelmund is overleden. Daarvoor Andre van der Louw. Andre was 71, te jong om dood te gaan vind ik. Ik kende hem niet persoonlijk, maar hij was natuurlijk zo’n gezicht dat bij een tijdperk hoorde, en dan is het wennen dat hij al verleden is geworden. Karin was 56, en haar heb ik wel gekend. Jonger dan ik. Dus schokkender en verdrietiger. Vrienden die ouder zijn dan ik, in de zeventig, beginnen na te denken hoeveel jaren ze nog hebben en wat ze met die jaren willen doen. Ook ik, zestig, merk dat ik meer overweeg waar ik mijn tijd aan wil besteden dan vroeger, toen de tijd nog niet op leek te kunnen. Ik dacht altijd dat je met het stijgen der leeftijd geduldiger en rustiger zou worden. Ik merk het tegendeel. Ik ben ongeduldiger dan ooit en denk steeds vaker: is dit mijn energie en aandacht waard, wil ik hier echt mijn tijd aan besteden, is dit de moeite waard?
\n
\nGisteren was ik met Anneke aanwezig bij de Multatulielezing in Breda, spreker onder andere Job Cohen. Ik vond het een prachtige lezing, informatief, met een aantal verwijzingen naar denkers en literatuur waar ik graag gebruik van ga maken. Dus erg inspirerend. Vooral omdat Cohen duidelijk maakt dat zijn beleid, ‘de boel bij elkaar houden’, niet alleen pragmatisch is maar gebaseerd is op een werkelijk doordachte visie op de multiculturele samenleving van nu. Ik zal er straks een stukje over schrijven. Prettig om er met Anneke te zijn, om er na door te kunnen praten: wat hebben we gehoord, wat is het belang van de visie die Cohen presenteerde. Praten met een geestverwant helpt mij om mijn gedachten scherper te formuleren en wat ik gehoord heb beter te laten landen in mijn brein. Ik heb daar zoveel meer aan dan wat meestal als ‘debat’ wordt aangeduid, zet maar een paar tegenstanders tegenover elkaar en laat ze op elkaar los. Ik kom daar zelden vandaan met het gevoel dat mijn denken er door verder is gekomen of dat mijn visie is veranderd.<\/p>\n
Kwam daar Claar tegen, die van dit weblog onder andere. Fotootje komt. Mag van Claar, want zij vindt dat mensen die op een weblog reageren zich meer zouden moeten laten zien, dus ook zij. Claar is een echte internetrelatie, wat ik erg geestig vind – ik zie niets in internetdaten maar het blijkt toch mogelijk om elkaar te vinden, eerst zonder daar een gezicht bij te kennen, op wat je van elkaar kunt lezen en hoe je op elkaar reageert. Claar werkt mee achter de schermen aan het weblog van Wim de Bie, die eens wat aardigs zei over mijn weblog, en zo kwam Claar ook bij mij terecht. Ze haalt regelmatig de ergste spelfouten uit mijn stukken. Met haar heb ik een ongoing discussion<\/em>, achter de schermen, over de vraag hoe ik dit weblogje het best in kan delen, waar ik het wel en niet voor kan gebruiken, hoe ik het beste om kan gaan met de reacties. Want dat blijft zoeken naar de beste vorm.<\/p>\n Claar vindt dat ik op moet passen dat het weblog niet te veel een site wordt voor insiders en gelijkgestemden. Daar heeft ze gelijk in. Hoewel het de vraag is of dat echt te vermijden valt. De sites die ik volg neigen allemaal naar een natuurlijke selectie waarbij vooral de eigen club het hoogste woord voert en de mensen met andere meningen het meestal, soms na enige pogingen, af laten weten. Waar de verschillende meningen nog naast elkaar bestaan wordt dat meestal een eindeloos en smakeloos gehakketak dat uiteindelijk zelden meer gaat over de inhoud maar waar het vooral de sport lijkt om elkaar zo geestig mogelijk af te maken en er onder te schoffelen. Daar heb ik dus, met de tijd die voor mij zo kostbaar is, geen zin in. Wat ik graag zou willen is dat ook mensen die het niet met elkaar eens zijn in gesprek gaan, maar dan ook echt in gesprek. In het ideale geval betekent dat dat iemand de moeite neemt zich in te leven in het verhaal van een ander, en daar eerlijk op reageert. Vanuit zichzelf, zonder zichzelf te verschansen achter een pseudoniem of een vaststaande mening, zonder uit te zijn op scoren en winnen op punten en al helemaal zonder te proberen de ander in diskrediet te brengen. Tsja, dat is een ideaal, en dat halen we maar zelden. Want een discussie op een weblog staat in principe open, wat betekent dat iedereen kan reageren, ongeacht de motieven en de stijl van discussieren. En wat dan helaas in de praktijk het meestal wint van het werkelijke gesprek als je dat niet in banen leidt is het gehakketak, het pingpongen met meningen, het proberen de ander onderuit te halen of klem te zetten, en wat er dan gebeurt is dat de mensen die aan het gesprek deelnamen vanuit een werkelijk persoonlijke betrokkenheid het te hard en te venijnig vinden en afhaken. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen, want zelf heb ik dan ook steeds minder zin om nog met mijn persoonlijke mening te komen. Maar ik vind het wel erg jammer als mensen zich terug trekken die ik hier graag aan het woord zou laten.<\/p>\n Zo vond dat pas ook plaats op dit weblog. Ik had een behoorlijk lastig onderwerp aangesneden, de onderlinge verhouding tussen moslims en homo’s. Wie zijn daarbij de mensen die ik vooral aan het woord zou willen hebben? De moslims en de homo’s. Wie reageren er het felst en het hardst : de bekende categorie autochtone mannen die het niet hebben met de islam, en die vrijwel altijd vanachter een schuilnaam en zonder zichzelf persoonlijk in te brengen opereren, vooral in de vorm van oordelen over de ander. En wie haken er dus af? De moslims en de homo’s. <\/p>\n Dit is wat Leo me schreef:<\/p>\n Lieve Anja,<\/p>\n Je had voor mij de discussie nog niet hoeven sluiten hoor. Ik vond discussie hier en daar weinig opbouwend meer en afzakken tot een een wellus nietus gedoe. Fortuyn begreep dit, maar richte zich tegen moslims en beledigde ze alleen maar. Nou dat was nog een overdekking op de zaterdagavond. Leo <\/p><\/blockquote>\n Kijk, zo kan het dus ook. Tegenstellingen niet ontkennen, maar elkaar in waarde laten. Ik heb die discussie dus wel even gesloten, om na te denken. Als iemand als Leo, en daarvoor Salima afhaken, precies de mensen waar het om gaat en die ik graag aan het woord wil laten, dan weet ik niet meer waar ik het voor doe. De vraag is dus hoe ik het beste om kan gaan met dit dilemma, dat ik aan de ene kant graag wil dat mensen met verschillende meningen, juist over onderwerpen die moeilijk en gevoelig liggen met elkaar in gesprek gaan, en dat dat respectvol en met aandacht gebeurt. Als ik daarbij moet kiezen tussen een meneer Mans en Leo en Salima, dan weet ik het wel, en het ziet er naar uit dat ik kiezen moet. Waar je de grens legt vind ik lastig. Ik heb het geprobeerd met het opstellen van spelregels, maar de ervaring leert dat daar alleen de mensen gevoelig voor zijn die ze toch al niet zo nodig hadden. Ik probeer het met selectie. Niet alle bijdragen komen er meer op. Mijn criterium daarbij is niet of iemand een mening heb die ik deel, maar of ik vind dat hij of zij werkelijk bij wil dragen aan een discussie. Dat is dus nog niet zo simpel.<\/p>\n Uiteraard wordt er moord en brand en censuur! geschreeuwd door de mensen van wie ik de bijdragen niet toelaat. Ook termen als links fascisme! stalinisme! en dergelijke zijn niet van de lucht. Er wordt ook veel geschermd met de beroemde vrijheid van meningsuiting, die ik met de voeten zou treden. Met sommige van de mensen die het hardste schreeuwen ben ik snel klaar. Iemand hoeft me maar een keer voor NSBer uit te maken, of iemand anders als landverrader te betitelen, en die hoeft echt niet meer terug te komen. Zoals meneer Mans, die ik er af heb geknikkerd nadat hij me uit wilde maken voor NSBer, of was het fascist, ik ben dat even kwijt. Die probeert nu de toegang tot mijn weblog terug te krijgen door naar Jan Marijnissen te schrijven. Hij was zo vriendelijk om het ook aan mij te sturen, dus hierbij, als voorbeeld:<\/p>\n Geachte heer Marijnissen,<\/p>\n Lid 1e Kamer, Anja Meulenbelt van uw partij heeft een web-log: https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/. Dat zij, als Wilders, nogal beperkt in haar onderwerpen is, is tot daar aan toe. Dat zij reacties van lezers in haar \u2018discussies\u2019 verwijdert zodra deze haar niet aanstaan vind ik niet kunnen voor een senator van een democratisch land waar de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staat. Zij heeft het graag over respect maar zelf heeft ze geen respect voor de afwijkende meningen van anderen. Zij mag wat mij betreft haar log volschrijven met zaken die zij feiten noemt. Ze mag mij en anderen, ik ben niet de enige verwijderde, van alles noemen maar laat ze dan wel de morele moed hebben om inhoudelijke argumenten die e.e.a. van haar \u2018feiten\u2019 en argumenten (kunnen) weerleggen, ook te plaatsen cq. te laten staan. <\/p>\n Op deze manier is het een egotrippende Heil Anja site geworden waar totaal geen sprake is van vrije gedachten of meningsuiting. Op die manier be\u00efnvloedt ze de publieke opinie niet alleen op een zeer eenzijdige, maar ook op een dictatoriale gecensureerde manier. Dat is een democratisch politica onwaardig. Dat is ze dan ook niet. Als je kennelijk zo weinig vertrouwen in je eigen argumenten hebt dat je inhoudelijke kritiek weert, dan ben je niet alleen laf maar weet je dat je deels de boel verdraait en dat wil je dan niet bloot gelegd zien. Bovendien heb je geen vertrouwen in het beoordelingsvermogen van je lezers als je ze niet alle argumenten laat zien. Ik ben er werkelijk woedend over. <\/p>\n Als dit het ware gezicht van de SP is, dan is de SP voor mij nimmer meer een serieuze keuzeoverweging. Het neigt dan naar een beginnend links fascisme. <\/p>\n Met vriendelijke groet,<\/p>\n Michiel Mans<\/p><\/blockquote>\n Maar behalve de meneren Mans die kennelijk vinden dat je iedereen voor rotte vis uit mag maken als je daar zin in hebt, is er ook een uitgebreid grijsgebied van mensen die zeggen dat ze uit zijn op een discussie, maar feitelijk allang hebben laten merken dat ze daar helemaal niet in geinteresseerd zijn. Op de websites van de moslimbashers<\/em> kom ik dat regelmatig tegen: daar zitten de jongens (want dat zijn het meestal) met elkaar samen te zweren wat ze met mij toch moeten doen, hoe kunnen ze mij de mond snoeren (en dit zijn de verdedigers van de vrije meningsuiting!) met mijn gevaarlijke meningen, vreselijke moslimknuffelaar als ik ben, landverrader, haatzaaier, en hoe kunnen ze me uitschakelen. Weblog opblazen? Brieven naar de baas van de SP die er maar voor moet zorgen dat ik stop met de ‘censuur’? Proberen mijn werk in de Gazastrook in diskrediet te brengen door brieven naar onze donororganisaties dat wij het terrorisme ondersteunen? Alles mag, kennelijk. Dat ze dit soort geluiden vrij op hun eigen websites kunnen ventileren is ze niet genoeg – de pogingen zijn er vooral op gericht om alle discussies waarbij het woord moslim valt ook op mijn weblog te domineren en een werkelijk gesprek onmogelijk te maken. Die reageren dus meestal onder pseudoniem, en vaak met het gebruik van valse namen. De misselijkste poging, waar ik in het begin ingetrapt ben, is om gebruik te maken van Arabisch klinkende namen en te doen alsof het een moslim is die reageert. De allermisselijkste was een poging van een man om zich uit te geven als moslimmeisje dat zo bang was voor haar streng gelovige familie. Een stel van die lui heeft er dus veel voor over om binnen te dringen op dit weblog, niet om een discussie aan te gaan maar om die zoveel mogelijk te verhinderen, in ieder geval te verhinderen dat mijn meningen te veel ruimte krijgen. Dat is dus de interessante paradox, dat de mensen die het hardste schreeuwen over de ‘vrijheid van meningsuiting’, die ze op hun eigen site uiteraard hebben, vooral aan het werk gaan om diezelfde vrijheid te ondermijnen als het er om gaat dat ook ik die heb, het recht om mijn weblog te gebruiken, op mijn manier, voor de meningen die ik belangrijk vind en die op die andere websites niet te vinden zijn. <\/p>\n Een reden waarom die lui er zoveel energie in steken om op mijn weblog te komen snap ik wel. Dat is in de eerste plaats dus dat mijn opvattingen ernstig bestreden moeten worden, want die zijn erg gevaarlijk, maar dat is ook omdat het op de eigen websites niet meer leuk is. Ik volg die al een tijdje, en wat me opvalt is hoe snel de enkeling met een andere mening die zich daar nog op waagt verbaal in elkaar getramd wordt. Vrijheid van meningsuiting, nietwaar? Dus die komen niet meer. En is het daar een onderonsje van elkaar bevestigende en naar elkaars websites verwijzende jongens, die vooral bezig zijn om de bekende rij verdachten, waar ik nu ook onder val, voor van alles uit te maken. Van Dam is een NSBer, Cohen is een landverrader, dat spul, en samen zijn we de ondergang van Nederland. Als de moslims hier straks de boel overnemen is dat onze schuld. Zonder bezoekers die dat gescheld nog serieus nemen is het niet spannend meer. En dus wordt er gezocht naar expansie. En daarvoor is mijn weblog, met mijn gevaarlijke mening, met een gevaarlijk mens dat daar de baas over is en ook nog denkt dat ze zelf mag uitmaken wat ze met haar weblog doet, een uitgezocht doelwit. Liet ik alles binnen, dan was dit weblog binnen de kortste keren een imitatie van die andere websites waar niemand meer op komt behalve de leden van de eigen club, en kon ik wel ophouden. En misschien is dat ook exact de bedoeling. Nou, ik denk niet dat ik dat laat gebeuren. <\/p>\n Het is dus lastig, als je tegelijk graag wilt dat een weblog als dit open staat voor andere meningen. Ik kan niet altijd meteen beoordelen of het weer een van de usual suspects <\/em>is die het nog eens probeert onder een andere naam, of iemand die gewoon echt een andere mening heeft en die graag in wil brengen. Hoewel ik ook in dat laatste geval graag wil dat mensen meer proberen naar elkaar te luisteren en niet meteen aan de gang gaan om de mening van een ander er zo snel mogelijk onder te schoffelen. De oplettende weblogbezoekers moeten gewerkt hebben dat ik de laatste tijd soepeler omging met het toelaten van ‘de andere mening’, maar ik moet ook zeggen dat het resultaat me niet erg is bevallen. Het wordt heel gauw weer gehakketak als je de gelegenheid geeft.<\/p>\n Natuurlijk kijk ik ook naar andere sites en blogs, hoe die het doen. Op de meeste persoonlijke weblogs is helemaal geen mogelijkheid om te reageren, of heel erg beperkt. Ik kan me daar iets bij voorstellen, hoewel het ook jammer is wat je dan mist. Ik vind het veel leuker en spannender om mijn weblog niet alleen te gebruiken voor wat ik zelf te zeggen heb, maar ook anderen aan het woord te laten. Ik zie ook de weblogs die niet of nauwelijks selecteren. (Helemaal niet selecteren kan geen enkele webmaster meer, want er komt veel echte gekte langs en soms opvattingen die werkelijk racistisch en dus strafbaar zijn) Ik kijk bijvoorbeeld hoe Theo Cornelissen het doet. Die laat voor- en tegenstander vrijelijk aan het woord en mengt zich daar zelf gewoon niet meer in. Soms is het onvermijdelijke gehakketak vermakelijk en informatief, soms gebruiken de deelnemers zijn weblog als een chatbox voor van alles en nog wat dat niets meer te maken heeft met het onderwerp, maar het is ook volstrekt duidelijk dat een gesprek zo nooit de diepte in kan en dat juist de moeilijkste onderwerpen niet aan de orde kunnen komen. Voor een weblog dat vooral is gericht op wat er gaande is in een stad is dat misschien wel de leukste vorm, voor wat ik probeer te doen op dit weblog werkt het niet want je schiet je doel er heel snel mee voorbij. En dat doel is dat ik ook educatief te werk wil gaan, mensen aan het denken wil zetten, informatie, bijvoorbeeld over de islam toegankelijk wil maken die anders niet makkelijk te vinden is, een tegenstem wil bieden tegen de gemakzuchtige anti-islam opvattingen, wil laten zien wat er aan initiatieven al gebeurt en vooral heb ik als doel de polarisatie niet te vergroten maar te verkleinen. <\/p>\n Het blijft dus een dilemma hoe ik dat het beste kan doen, met een maximum aan toegankelijkheid en openheid, maar zonder de boel hier onder te laten sneeuwen door de minder goedwillende burgers, laat ik het zo maar even zeggen. Daar denk ik voor de zoveelste keer over na, en daar ben ik nog niet uit.<\/p>\n Eigenlijk zou ik de bijdragen op dit weblog willen rubriceren: dit is een bijdrage die meer bedoeld is om op te studeren en over na de denken, en de reacties zouden daar op aan moeten sluiten. Dit is een bijdrage die bedoeld is voor discussie, en ga dus je gang, spui je mening, met behoud van spelregels. Dit is een bijdrage die erg persoonlijk is, en reageer daar dan ook persoonlijk op. Dit is pure informatie, en dus niet voor discussie. Zou dat te doen zijn? <\/p>\n Nou, zo ben ik dus aan het denken. En dan moet ik weer aan mijn andere werk, de voetnoten bij de Palestina nota die binnenkort in de Tweede Kamer fractie van de SP besproken gaat worden, ik moet nog wat schrijven voor het Rotteberaad en het vrouwenoverleg, en ik moet langzamerhand in het dossier gaan duiken voor het debat over de WAO\/WIA in de Eerste Kamer die er aan zit te komen. Ik moet nog het een en ander doen voor Gaza, mensen bellen, belissingen nemen over de komende reis. Ik moet met mijn camera naar de winkel, want die heb ik gisteren laten vallen op de stenen vloer van de kerk in Breda en nu is de lens ontzet – en wat moet ik als blogger zonder camera? Ik ga het stukje over de lezing van Job Cohen nog schrijven. En ik laat mij zeker de zaterdagse boerenmarkt niet ontgaan, dat feest van verse kruiden, verse vis, goede kaas en groenten waar je het seizoen nog aan kunt ruiken – ik word daar altijd gelukkig van. Katteblikjes. Vuilniszakken. Misschien de boekwinkel, alhoewel er nog een hele stapel ligt. <\/p>\n En voor de duidelijkheid: mensen die mee willen denken hoe we dit weblog zo goed mogelijk kunnen gebruiken zijn welkom om te reageren. Maar ik ga opnieuw streng worden of ik een reactie ook echt een eerlijke bijdrage vind. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bericht dat Karin Adelmund is overleden. Daarvoor Andre van der Louw. Andre was 71, te jong om dood te gaan vind ik. Ik kende hem niet persoonlijk, maar hij was natuurlijk zo’n gezicht dat bij een tijdperk hoorde, en dan … Lees verder
\nIk ben homo en dat verloochen ik niet, maar ik ben ook van mening dat moslims een gelijkwaardige plek onder de zon verdienen. We hoeven elkaar niet altijd te begrijpen om elkaars basale mensenrechten te verdedigen. Inderdaad, zoals je schreef, net als dat in de jaren 50 en 60 tussen homo\u2019s en christenen is gebeurd.
\nHet probleem is alleen dat terwijl meer en meer moslims in Nederland hun terechte plekje onder zon bevechten, homo\u2019s meer en meer fysiek bedreigd worden. Dat is geen gevoel, maar op alle fronten voelbaar.
\nAls er niet snel iets gebeurd in de zin van homo\/moslim dialoog, die ook een publieke kant heeft, loopt dit uit de klauw en worden de tegenstellingen groter en groter. In de grote steden vluchten homo\u2019s en lesbo\u2019s de volkswijken uit. Doen ze dat niet dan wordt het leven zeer regelmatig ondragelijk gemaakt.
\nDat is niet het wederzijds respect dat ik voor ogen heb. Dat is niet de schuld van de moslims, maar wel van een beperkte groep die vindt dat ze tot de groep moslims behoren. Daarom moet je als groep stelling nemen.<\/p>\n
\n[Maar, het mooiste citaat van Fortuyn was wel in gesprek met Hazehoef: Meneer Fortuijn, ken u eigenlijk wel moslims. Fortuijn: Meneer Hazelhoef, ik ga met ze naar bed!]<\/p>\n
\nWelterusten en tot snel,<\/p>\n