{"id":13246,"date":"2009-03-25T08:47:13","date_gmt":"2009-03-25T07:47:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/03\/25\/nederlandse-moordhonden-sneuvelen-voor-israel\/"},"modified":"2011-08-06T14:45:29","modified_gmt":"2011-08-06T12:45:29","slug":"nederlandse-moordhonden-sneuvelen-voor-israel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/03\/25\/nederlandse-moordhonden-sneuvelen-voor-israel\/","title":{"rendered":"Nederlandse moordhonden sneuvelen voor Isra\u00ebl"},"content":{"rendered":"

aahond3.jpg<\/a>
\n(sergeant Kudinski en Diablo (\u2018duivel\u2019),beiden op 7 december 2004 omgekomen in de bezette Gazastrook)<\/p>\n

Te gast: Ruben Verhasselt, die als vertaler op het spoor kwam van de ‘hondeneenheid’ in het Isra\u00eblische leger. Het verhaal verschijnt tegelijkertijd in De Brug, jrg. 19 (maart 2009), nr.72 (hier<\/a>)<\/p>\n

Ruben Verhasselt
\nMoordhonden en zelfmoordhonden, made in Holland<\/strong><\/p>\n

In de nieuwste roman van David Grossman worden de hoofdpersonen Ora en Avram tijdens een wandeling belaagd door een troep vieze, verwilderde, doodenge honden.
\n
\n\u201cDe honden gaan als waanzinnig tekeer. Hun lijf schudt heen en weer van het geblaf en gejank, dat is geladen met doffe, hardnekkige, primaire woede. Ze staart naar de beesten. Ze is nog altijd te traag. Ze kijkt naar een film die te snel gaat. Haar blik wordt vastgehouden door de bekken, de kwijlende tanden. De honden komen langzaam dichterbij, sluiten hen in. Avram sist dat ze een stok moet zoeken, een tak, iets, en Ora probeert zich dingen te herinneren die ze hier en daar heeft gehoord van Adam of heeft opgevangen in toevallige gesprekken met maten van hem. Er was er een, Idan, een lieve jongen, begenadigd muzikant, die in de hondeneenheid van het leger diende en op een keer, toen ze hem en Adam met de auto wegbracht naar een of ander optreden in Caesarea, vertelde hoe ze de honden erop trainden \u2018het dominante onderdeel\u2019 van de gezochte persoon aan te vallen, een arm of een been waarmee die zich probeerde te verdedigen tegen de hond. Hij legde Ora uit dat een gewone hond met zijn tanden \u2018klappert\u2019 als hij bijt, \u2018bijvoorbeeld in haar arm, hier\u2019, maar dat een hond uit de eenheid \u2013 Idan had zelf een Belgische herder, \u2018die hebben het sterkste instinct,\u2019 zei hij, \u2018je kunt ze in elke gewenste richting conditioneren\u2019 \u2013 zich muurvast om een arm of been of gezicht kan sluiten. Wonderbaarlijk hoe die praktische informatie naar boven komt, maar Idan was degene die de hond uitstuurde op de aanval, en zij bevindt zich hier aan de verkeerde kant van de hond.\u201d1<\/p>\n

Als Grossmans vertaler moest ik even zoeken voor ik in bovenstaande alinea het Hebreeuwse woord Oketz kon vertalen met \u2018de hondeneenheid van het leger\u2019. Van mijn bevindingen, die me schokten, zal ik hieronder verslag doen.<\/p>\n

aahond1.png<\/a><\/p>\n

(embleem van de hondeneenheid van het Isra\u00eblische leger)<\/p>\n

Eenheid 7149, de hondeneenheid van het Isra\u00eblische leger, is sinds 1980 bekend onder de naam Oketz of Sting (het Hebreeuwse en Engelse woord voor \u2018insectenbeet\u2019). Bij de oprichting in 1974 telde de eenheid nauwelijks twintig man en werden het bestaan en de taak ervan nog streng geheim gehouden. Dit gebeurde ook uit consideratie met overlevenden van de Holocaust, die militairen met aanvalshonden associeerden met nazi\u2019s.<\/p>\n

In 1988 werd het bestaan van de eenheid echter definitief wereldkundig. In de nacht van 8 op 9 december voerde het Isra\u00eblische leger in Zuid-Libanon actie \u2018Blauw en Bruin\u2019 uit. Het was een gecombineerde actie van land-, lucht- en zeemacht tegen het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. De jongens van Oketz deden mee en stuurden getrainde zelfmoordhonden. Deze honden, voorzien van bomgordels, moesten de grotten binnengaan die dienstdeden als munitiedepot van het Volksfront, en zichzelf daar opblazen. Maar de opzet mislukte en de honden werden gedood voor ze zichzelf tot ontploffing konden brengen. Tot op de dag van vandaag is niet duidelijk of de honden zijn omgekomen door eigen vuur van de Isra\u00eblische troepen of door vuur van de terroristen2. Foto\u2019s van een hondenlijk werden verspreid door de terroristen2 en onthulden zo het bestaan van Oketz.<\/p>\n

Inmiddels doen de Isra\u00ebli\u2019s niet langer geheimzinnig over Oketz. De eenheid is sterk gegroeid (opvallend veel vrouwelijke soldaten dienen erin) en er wordt ook meer en meer gebruik gemaakt van honden. Zo berichtte Amira Hass in de Haaretz van 11 januari 2009 over het gebruik van honden tijdens de oorlog in Gaza. In het Engels is het bericht te vinden onder de veelzeggende titel: Palestinians: IDF first sends dogs into Gaza homes, then soldiers. In dit geval waren de honden uitgerust met camera\u2019s en walkietalkies.<\/p>\n

Ook aan de bezetting van de Westelijke Jordaanoever werken honden mee. Bij checkpoints controleren ze op wapens en explosieven. Verder worden ze gebruikt als verkenner en spoorzoeker en ingezet bij achtervolgingen. En natuurlijk doen ze dienst als aanvalshond. Dat heeft niet alleen een x-aantal Palestijnen het leven gekost, maar ook een aantal honden. Daar staat gelukkig wat tegenover: een hond die tijdens de uitvoering van \u2018zijn plicht\u2019 het leven laat, heeft recht op een volwaardige militaire begrafenis. En elk jaar wordt aan de vooravond van Onafhankelijkheidsdag een herdenkingsceremonie gehouden voor gesneuvelde honden.<\/p>\n

aahond2.jpg<\/a><\/p>\n

de militaire begraafplaats voor honden op de basis van Oketz
\n(het gezicht van de militair is onherkenbaar gemaakt uit angst voor aanklachten)<\/p>\n

Nu terug naar Grossman en de genoemde Belgische herders waarvan de kaken zich muurvast om een arm, been of gezicht van een slachtoffer sluiten. Reuven Weiss bevestigt in een artikel in de Jediot Acharonot van 17 december 2008 over \u2018de beste hondeneenheid ter wereld\u2019 dat het grotendeels gaat om Belgische herders. Malinoea noemt hij het ras \u2013 \u2018Malinois\u2019 in goed Frans, oftewel \u2018Mechels\u2019 in het Nederlands. Belgische herders dus. En nu komt het: de meeste van deze herders worden INGEVOERD UIT NEDERLAND als ze tussen de 12 en 18 maanden oud zijn, waarna ze een intensieve training ondergaan in de eenheid.<\/p>\n

Tot slot mijn vraag aan Krista van Velzen en Ewout Irrgang (SP), Marianne Thieme (Partij voor de Dieren), Gerda Verburg (CDA), Diederik Samsom en Martijn van Dam (PvdA), Femke Halsema en Ineke van Gent (Groen Links), Boris van der Ham (D66), Dion Graus (Partij voor de Vrijheid) en ik-weet-even-niet-wie van de VVD, CU en SGP die zich bekommert om rechten van dieren en\/of Palestijnen en\/of het laatste restje moreel aanzien van de staat Isra\u00ebl (Van Baalen, Voordewind, Van der Vlies?): kunt u daar in de Tweede Kamer niet zorgen voor een stop op de export van honden naar Isra\u00ebl?! Geldt er geen verbod op export van wapens naar dat land? Nou dan! Stop het!!<\/p>\n

1 David Grossman, Isja borachat mi-besora, Tel Aviv 2008, p.355. Het boek komt in het najaar van 2009 uit in het Nederlands, bij uitgeverij Cossee.
\n2 Ik gebruik hier het woord \u2018terroristen\u2019 zoals het wordt gebruikt in het Hebreeuws. Dit weerspiegelt niet per se mijn eigen, door mijn familiegeschiedenis gekleurde opvattingen over de definitie van begrippen als \u2018terreur\u2019, \u2018verzet\u2019 en \u2018staatsterrorisme\u2019.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(sergeant Kudinski en Diablo (\u2018duivel\u2019),beiden op 7 december 2004 omgekomen in de bezette Gazastrook) Te gast: Ruben Verhasselt, die als vertaler op het spoor kwam van de ‘hondeneenheid’ in het Isra\u00eblische leger. Het verhaal verschijnt tegelijkertijd in De Brug, jrg. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[2,14],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13246"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13246"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13246\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":55448,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13246\/revisions\/55448"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13246"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13246"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13246"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}