{"id":13263,"date":"2009-03-31T06:50:13","date_gmt":"2009-03-31T05:50:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/03\/31\/gaza-29-maart-2009\/"},"modified":"2009-03-31T17:58:21","modified_gmt":"2009-03-31T16:58:21","slug":"gaza-29-maart-2009","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/03\/31\/gaza-29-maart-2009\/","title":{"rendered":"Gaza 30 maart 2009"},"content":{"rendered":"

agazamrt09-18.jpg<\/a><\/p>\n

Aangekomen op het kantoor, waar iedereen al op ons wachtte.
\n
\nKhaled zag er zoveel beter uit dan de vorige keer, vlak na de oorlog. Nasreen die met een stevige post traumatische stoornis thuis zat is er weer, bleek en smal, maar ze is er. Tevreden vertellen ze over de interne reorganisatie, Mohammed is nu uitvoerend directeur, Nasreen algemeen directeur, Khaled als voorzitter trekt zich een beetje meer terug. Reem, die begon als secretaresse, heeft nu ook een belangrijker functie. <\/p>\n

agazamrt09-12.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-3.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-2.jpg<\/a><\/p>\n

De teams. Blij om ons weer te zien. Een andere sfeer dan de vorige keer, minder rauw. Rustiger. Buiten leek het ook wel alsof alles weer bijna gewoon was, mensen buiten op hun stoepje in de zon, een fruithandelaar, veel ezelskarretjes en een paar auto’s. <\/p>\n

Deels is dat schijn. Jan vroeg de teamleden te vertellen op welke manier ze nog dagelijks de oorlog ervaarden, waar ze last van hadden. Er was niemand zonder verhaal. Veel ’s nachts wakker worden, niet kunnen slapen, nachtmerries, tobben, angstaanvallen – wanneer komt de volgende oorlog. Algemeen het gevoel dat dit alleen maar een pauze is en dat de volgende aanval nog erger gaat worden. <\/p>\n

agazamrt09-6.jpg<\/a><\/p>\n

Heel veel zorg om de kinderen – ik weet dat ik ze niet kan beschermen, zegt Dia, ze zijn nergens veilig, het is toch vreselijk dat ik als vader weet dat ik niets kan doen? Elke keer als ze hun klanten opzoeken, a die nieuwe gehandicapten, moeten ze weer aan de oorlog denken.Ik kan niet meer tegen bloed, zegt Yasmin, een ander zegt: ik durf niet meer naar het ziekenhuis, ik val bijna flauw als ik die lucht ruik, als ik mensen zie liggen. En meer: bang voor de toekomst, tobben midden in de nacht: hoe moet het verder met ons. Ik word wakker en denk alleen maar, als er weer een aanval komt, waar moet ik dan heen met de kinderen, ik heb er drie, waar moeten we naar toe en hoe. Overberzorgdheid. Een andere vader gaat ’s nachts wel drie keer bij zijn kinderen kijken.<\/p>\n

agazamrt09-7.jpg<\/a><\/p>\n

Ik kom op bezoek bij een man die gewond is geraakt als verzetsstrijder, zegt een vrouw. Zijn benen zijn er af. Hij draagt het blijmoedig, want zo wou God het, zegt hij. Dan denk ik: zou ik dat kunnen. Een ander komt bij een tienermeisje thuis, ook de benen eraf, ze denkt: dat kan mijn dochter ook gebeuren. En wat moet er dan met haar toekomst? Hebben we wel een toekomst?<\/p>\n

Angstaanvallen kennen ze allemaal. Vooral bij het geluid van een vliegtuig, van een ‘drone’ – onbemande vliegtuigjes die tijdens de oorlog bommen afwierpen. Hassan zegt: ik verstijf helemaal van de schrik elke keer als mijn mobiel gaat. <\/p>\n

agazamrt09-5.jpg<\/a><\/p>\n

En dit is een algemeen punt: bijna niemand praat er over. Je woelt alleen in je bed, je vertelt niemand over je nachtmerries, je praat niet over je angsten voor de toekomst, je gaat toch niet klagen bij andere mensen die het net zo moeilijk hebben, of misschien nog wel moeilijker. Oorlog isoleert. Je kunt wel denken dat het ene gedeelde ervaring is, maar zo werkt het niet. Iedereen lijdt alleen en in stilte.<\/p>\n

agazamrt09-8.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-9.jpg<\/a><\/p>\n

We gaan een oefening doen, zegt Jan.
\nVorige keer hebben we gewerkt aan agressie, nu gaan we werken aan angst. Iedereen kent het: je handen worden koud, je bevriest, je kunt niet meer denken. Wat je kunt doen: schreeuwen, trillen. Hij doet het voor: huuuuu! Hassan mag hem komen helpen, Hassan die elke keer bevriest als zijn mobieltje gaat. Het mobieltje wordt op tafel gelegd, Dia mag hem bellen, ding gaat af, schreeuw! zegt Jan tegen Hassan. Die probeert het: hu! Boe! Harder zegt Jan. En, altijd bereid om zich voor de goede zaak als een malloot te gedragen schreeuwt hij het uit. De mensen uit de keuken komen kijken wat er aan de hand is. En iedereen moet verschrikkelijk lachen, tranen over hun wangen, Dia valt bijna van zijn stoel.<\/p>\n

agazamrt09-16.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-15.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-121.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-13.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-19.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-17.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-14.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-111.jpg<\/a><\/p>\n

agazamrt09-10.jpg<\/a><\/p>\n

Toch begrijpt iedereen hoe serieus het is. We hebben de neiging een bang kind te troosten, zijn geschreeuw te sussen, zijn huilen te stelpen. Waarom? Omdat wij er niet tegen kunnen een kind te zien lijden. Probeer het eens anders, zegt Jan. Als er een vliegtuig komt, schreeuw met je kinderen, maak er een wedstrijd van, rotvliegtuig! Boe! <\/p>\n

Hassan is weer helemaal warm, hij heeft gezweet als een otter. Vanmiddag huisbezoeken en gesprekken. Morgen verder met de training.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Aangekomen op het kantoor, waar iedereen al op ons wachtte.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,2],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13263"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13263"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13263\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13263"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13263"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13263"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}