{"id":13469,"date":"2009-04-14T10:46:37","date_gmt":"2009-04-14T09:46:37","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/04\/14\/feminisme-oude-en-nieuwe-stijl\/"},"modified":"2009-04-14T10:48:30","modified_gmt":"2009-04-14T09:48:30","slug":"feminisme-oude-en-nieuwe-stijl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/04\/14\/feminisme-oude-en-nieuwe-stijl\/","title":{"rendered":"Feminisme: oude en nieuwe stijl"},"content":{"rendered":"

akachar_thumb.jpg<\/a><\/p>\n

Op ‘Wij blijven hier” schrijft Somaya Achakar een stuk over feminisme oude stijl. Ik wil graag met haar in discussie, omdat het me als ‘oude feministe’ erg interesseert hoe de volgende generaties vrouwen verder emanciperen, en speciaal hoe islamitische vrouwen dat doen. Ik ga er namelijk van uit dat er meerdere wegen zijn naar Rome – of naar Mekka. Hier<\/a> is het hele stuk te vinden, hieronder een passage waar ik graag op in zou willen gaan.
\n<\/p>\n

Veel stromingen binnen het oude feminisme van de eerste en de tweede golf richtten zich op een zekere overname van mannelijke eigenschappen door vrouwen om de gelijkwaardigheid tussen beide geslachten te bewijzen. Het ging verder dan de verworvenheid van gelijke rechten, het algemeen kiesrecht of volledige arbeidsparticipatie. Het bereikte zelfs de invulling van de ‘gender’ die mannen en vrouwen elkaar toekenden, dus ook onderling. Zoals tegenwoordig overdreven macho gedrag \u2018uit\u2019 lijkt te zijn en mannen beter voor de dag komen als ze hun gevoelige kant openlijk durven te uiten, werden vrouwen enkele decennia geleden aangemoedigd om die gevoeligheid de kop in te drukken. En daarmee ook een deel van hun vrouwelijkheid.<\/p>\n

Het oude feminisme keerde zich niet alleen tegen mannelijkheid, maar wees basale vormen van vrouwelijkheid af. Dat mannen en vrouwen van nature verschillend zijn, behoeft een betoog dat de aanvankelijke lengte van deze column niet toelaat. Mannen en vrouwen zijn gelijkwaardig aan elkaar, maar niet hetzelfde. Het feminisme van de jaren zestig heeft een enigszins verwarrend ideaalbeeld achtergelaten waar hedendaagse vrouwen weinig raad mee weten. Het vrouwelijk kompas is verstoord geraakt door de drang naar eenzelvigheid in gedrag en handelingen met het mannelijke geslacht. Dat feminisme, in mijn ogen feMINIMAlisme, ging op die manier voorbij aan de oorspronkelijke principes van deze beweging. Het fungeerde zelfs als voedingsbodem voor onderdrukking van vrouwen die enerzijds gelijkheid nastreefden, maar anderzijds afscheid weigerden te nemen van, -voor hen-, vrouwelijke kenmerken als huiselijkheid, of volgzaamheid. Deze stroming meende de onderdrukking van vrouwen tegen te gaan door de evenaring van mannelijkheid te realiseren, maar deed zichzelf teniet door niet langer de vrouwelijkheid in ere te houden maar het mannelijk geslacht als referentiekader te gebruiken.<\/p><\/blockquote>\n

Beste Somaya,<\/p>\n

Ik zou het interessant vinden om met je in discussie te gaan, en hoop dat je op mijn uitnodiging in wilt gaan. Het zou een leuk linkje kunnen zijn tussen jouw website, Wij Blijven Hier<\/em>, die ik graag bezoek, en mijn weblog. Wat voor mij interessant is, en ik hoop voor jou ook, is de vraag hoeveel we gemeenschappelijk hebben en waar we in verschillen, over twee generaties heen en over twee geloven of culturen. <\/p>\n

Om te beginnen zou ik je wat willen vertellen over de beelden die je hebt over het feminisme van vroeger, waarvan een deel volgens mij klopt maar een ander deel ook niet – wat ik je niet kwalijk kan nemen, want je was er niet bij, en wat we hebben achtergelaten is ook verwarrend. We waren het namelijk onderling over heel veel dingen niet eens, en een ervan is hoe we omgingen met ‘mannelijkheid’ en ‘vrouwelijkheid’. <\/p>\n

Ik ben grootgeworden in een tijd dat er heel vastgeroeste idee\u00ebn waren over mannen en vrouwen. In hoe we ons hoorden te gedragen, in hoe we er uit hoorden te zien (in mijn jeugd mocht je als meisje op veel scholen niet verschijnen in een broek) en wat onze typische vrouwelijke natuur zou moeten zijn – zorgzaam natuurlijk, en lief, en vooral dienstbaar. En vooral niet assertief, dat woord kenden we niet eens. Ik kom nog uit een tijd dat vrouwen niet ‘handelingsbekwaam’ waren, als getrouwde vrouw kon je geen handtekening zetten onder een huurcontract of lening, dat moest je man doen. <\/p>\n

Tegelijk met het opkomen voor onze rechten kreeg je ook een flinke discussie over al die idee\u00ebn over vrouwelijkheid. Niet alleen de kleding voelde als een keurslijf, maar ook het verwachte gedrag van vrouwen: lang niet alle vrouwen hadden zin om om de hele tijd maar zorgzaam te zijn, en al helemaal niet omdat je er weinig waardering voor kreeg en als het werk was ook nog slecht betaald. Er werd dus stevig ge\u00ebxperimenteerd met uiterlijk, met gedrag, wat en wie willen we nu eigenlijk echt zijn. En natuurlijk – als je gaat experimenteren, en je ergens tegen af zet, zijn er ook mensen die doorschieten naar de andere kant. En daar hebben we een beetje die karikatuur aan over gehouden, van ‘mannenhatende tuinbroekdragers’. <\/p>\n

Binnen de vrouwenbeweging had je grote verschillen in opvattingen: aan de ene kant betekende emancipatie dat we als vrouwen de wereld van de macht, het betaalde werk en de politiek niet aan mannen wilden overlaten. En at betekende wel concurreren met mannen, en in een bepaalde mate ook mannelijke eigenschappen overnemen. Aan de andere kant had je ook feministes die dat helemaal niet wilden, en die juist zeiden: we moeten niet meedoen met de mannenmacht, we moeten dat wat vrouwelijk is bewaren en herwaarderen. <\/p>\n

Ik vond toen dat beide richtingen, elk apart, een doodlopende weg was. Alleen meedoen met de mannenmacht, net als zij worden, je kon je voorstellen wat voor een wereld dat zou worden. Maar de mannenwereld aan de mannen overlaten, en fijn vrouw blijven, betekende dat je eindeloos in een positie zou blijven waarin mannen over je beslisten. Ik vond dus dat we een evenwicht moesten vinden tussen beide, en nog belangrijker: dat we ook mannen moesten uitnodigen om een balans ze vinden, en het zorgen, denk aan de kinderen, niet altijd aan ons over moesten laten. Uiteindelijk zou ik er wel van af willen om sommige eigenschappen als mannelijk of als vrouwelijk te benoemen. Ik heb van beide wat. En ik denk dat ook mannen er een stuk leuker van zouden worden wanneer ze meer zouden hebben van beide kanten. Ik geloof namelijk helemaal niet dat gevoeligheid en assertiviteit elkaar uit hoeven te sluiten. Wat denk jij? <\/p>\n

Verder zou ik het graag met je willen hebben over het feminisme van jouw generatie moslima’s. Ik zou bijvoorbeeld graag van je willen horen wat jij vindt dat wezenlijk anders is aan de emancipatie van islamitische vrouwen. Dat je niet zomaar het feminisme van de westerse, seculiere, oudere vrouwenbeweging over wilt nemen begrijp ik, maar wat wel en wat niet? Ik heb er wel een idee over, hoor, want ik heb in de afgelopen jaren veel met moslima’s gepraat, en ben bij veel bijeenkomsten geweest, maar ik zou het fijn vinden als jij daar meer over kon vertellen. <\/p>\n

Met vriendelijke en zusterlijke groet,<\/p>\n

Anja<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op ‘Wij blijven hier” schrijft Somaya Achakar een stuk over feminisme oude stijl. Ik wil graag met haar in discussie, omdat het me als ‘oude feministe’ erg interesseert hoe de volgende generaties vrouwen verder emanciperen, en speciaal hoe islamitische vrouwen … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6,10,21],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13469"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13469"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13469\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13469"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13469"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13469"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}