Onontkoombaar moeten we nu allemaal denken aan vandaag, een jaar geleden. Ik zal blij zijn als we dat weer hebben gehad, want natuurlijk is het ook meteen ruzie, wie is er wel uitgenodigd, wie niet, wie had er juist niet mogen komen, wie had er juist wel heen moeten gaan enzovoorts. Geheel in stijl.
\n
\nIk doe niet mee aan de herdenkingen. Ik was geen bewonderaar van de vermoorde man, en ben dat nadat hij was vermoord ook niet geworden. Alleen, hij had nooit vermoord mogen worden, en ik respecteer dat dat voor de mensen in zijn omgeving bijna niet te dragen is. Ik bemoei me er dus niet mee.<\/p>\n
Ik herinner me dat ik blij was dat ik net in de fractie van de SP was toen ik het hoorde. Dat we er meteen over konden praten, shit, shit, shit, wat gaat dit betekenen, wat zullen de gevolgen zijn van zo’n extreme daad. Wat gaan we doen. Wie gaat er vanavond naar de Dam.<\/p>\n
Ik herinner me de Dam ’s avonds, waar ik me ontzettend ongemakkelijk voelde door alle tegenstrijdige maar heftige emoties om me heen. Ik weet nog hoe ik een oud-studente van me zag, een Marokkaanse, die ik jaren niet was tegengekomen en we elkaar woordloos in de armen vielen. Ook zij had tranen in haar ogen. En ik dacht: we zullen elkaar de komende tijd goed vast moeten houden. Dat hebben we ook gedaan. Figuurlijk. <\/p>\n
Ik herinner me ook de omzichtigheid in de dagen erna. De schrik in de ogen van een Marokkaanse man die met een kinderwagen de tram in probeerde te komen en daarbij op mijn voet trapte – dat veel te overdreven sorry, en ik veel te overdreven geeft helemaal niet hoor. Die meid met hoofddoek die in de tram zat en ik stond daar en dacht ik wil haar wel wat zeggen, dat ze er voor mij nog net zo bij hoort als ervoor, maar hoe zeg je dat tegen iemand die je niet kent, alsof ik me op wil dringen, misschien wil ze helemaal niet met mij praten en terwijl ik dat allemaal dacht zag ze me kijken, en met schrik stond ze op en zei – o, u wilt zitten, sorry hoor. <\/p>\n
Die omzichtigheid is gelukkig over. De kloof, die er al was, is meer zichtbaar geworden. Maar ook zijn er ontzettend veel nieuwe initiatieven ontstaan van mensen die die kloof niet accepteren en doorgaan met elkaar vast te houden. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Het is met alle rottigheid ook een heel waardevolle tijd gebleken, waarin mensen dwars door alle barrieres heen elkaar opzoeken, bondgenoten worden. Het blijft vreselijk dat daar een dode voor moest vallen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Onontkoombaar moeten we nu allemaal denken aan vandaag, een jaar geleden. Ik zal blij zijn als we dat weer hebben gehad, want natuurlijk is het ook meteen ruzie, wie is er wel uitgenodigd, wie niet, wie had er juist niet … Lees verder