{"id":1421,"date":"2005-12-06T09:19:48","date_gmt":"2005-12-06T07:19:48","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/12\/04\/kut\/"},"modified":"2005-12-06T09:20:43","modified_gmt":"2005-12-06T07:20:43","slug":"kut","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2005\/12\/06\/kut\/","title":{"rendered":"Kut"},"content":{"rendered":"

Misschien moeten we dat toch even uitleggen. Wat was die kuttenkijkerij van die feministes toch voor een hobby, hadden die vrouwen niks anders te doen, en moest het meteen zo plat?
\n
\nVeel van wat we toen deden lijkt vreemd, als je de tijd niet kende waarin het speelde. Nu kun je geen vrouwenblad opslaan of er staat van alles over seks in. In die tijd, begin jaren zeventig, had je alleen Sextant, van de NVSH, en wat geijkte boeken zoals Het volmaakte huwelijk, waarin stond hoe we seks hoorden<\/em> te beleven. Toen we in de eerste praatgroepen praatten over alles wat ons bezig hield, dus ook over seks, bleek dat er maar weinig vrouwen waren die de seks zo beleefden als het in de boekjes stond. Onder veel hilariteit bleek op het eerste praatgroepencongres dat driekwart van de vrouwen wel eens deden alsof ze klaar kwamen, om er van af te zijn, omdat het zo’n gedoe was, om hem het gevoel te geven dat hij het goed deed, omdat we dachten dat het aan ons lag. En van de kwart die nooit deed alsof vonden een aantal vrouwen het een goed idee, waar ze zelf nooit op waren gekomen.<\/p>\n

Een van de dingen die we ontdekten is dat we nooit hadden uitgezocht wat wij zelf nu opwindend, lekker, sensueel vonden. We ontdekten dat we eigenlijk ons eigen lichaam nauwelijks kenden. Dat was nog de tijd van een washandje voor boven en een washandje voor onder. We waren opgevoed met ‘dat tussen je benen’, waar we meestal niet eens een naam voor hadden. Laat staan dat we wisten hoe het er uit zag. Veel vrouwen stelden zich daar weinig anders bij voor dan een gat. Nergens vond je afbeeldingen van een echte kut, behalve in de pornografie. In de medische handboeken waren het schematische tekeningen. Ik heb die destijds nog verzameld. Bij de meeste stond de clitoris er niet eens ingetekend, want voor kinderen krijgen had je die niet nodig, en medisch gezien was die dus niet interessant. Waarop Renate Dorrestein zei: de clitoris is pas eeuwen na Amerika ontdekt. <\/p>\n

Want dat is een evident verschil tussen mannen en vrouwen, mannen hoeven maar naar beneden te kijken. Een vrouw moet daarvoor wel een heel erg soepele ruggegraat hebben. En om nou een spiegel te pakken, nou nee. Dus leek het wel alsof het terrein tussen onze benen meer het gebied was van minnaars en gynaecologen, dan van onszelf. En dan moest je maar hopen dat die mannen daar een beetje de weg wisten. <\/p>\n

Maar hoe kun je van seks genieten, en je geliefde aanwijzingen geven hoe je het prettig vind als je het zelf niet weet, en het intiemste plekje van je lichaam niet eens kent? Dus gingen we op ontdekking. Overwonnen de schaamte en gingen kijken. Ontdekten dat we allemaal anders waren. Net gezichten. Dat was dus de kuttenfilm, om ons eigen lichaam te veroveren, te leren kennen. <\/p>\n

Dat gaf nog veel hilariteit. We zaten op een redactievergadering van Feministische Uitgeverij Sara te praten over het boek Voor Onszelf, over seks. Daar moesten foto’s van kutten in, vonden we. de film was al gemaakt, maar ook toen al wist niemand meer waar die was, en bovendien waren we toen nog niet zo digitaal, hoe kregen we van die film weer foto’s? Tot iemand op het idee kwam, luister, we hebben er allemaal een, we zitten er op. We vragen een fotografe, zo gebeurd. Dus vroegen we Bertien van Manen, die het een rare opdracht vond, maar ja zei. Leuke avond bij iemand thuis. Heel gedoe. Bertien zat eerst met een zoomlens ongeveer aan de andere kant van de kamer, maar werd ook steeds minder verlegen. Het leukste kwam toen de foto’s klaar waren. Kregen we ruzie. Dat is de mijne. Helemaal niet, die is van mij. Waar we maar mee zeggen willen: zo slecht kenden we ons eigen lijf.<\/p>\n

En dan dat woord. We hadden geen taal voor ons geslacht waar we ons prettig bij voelden. Het was of ontzettend medisch: vagina, of ontzettend plat en mannelijk: kut, of semi-pornografisch: poes, of vrouwelijk en vaag: tussen je benen. De beslissing was toen om ons die mannelijke en platte woorden toe te eigenen tot ze van onszelf waren geworden. Kut. Heel vaak zeggen. Kutkutkut. Tot het wende. Zodoende.<\/p>\n

Ik schreef nog een artikel in Opzij, onder de titel Kut ruikt lekker. Dat hebben ze bij Opzij geweten. Een paar dames zeiden meteen hun abonnement op. Hedy D’ Ancona die toen nog een van de redacteuren was vertelde dat ze zich op de avondjes in de provincie vaak moest verantwoorden, dat artikel over, eh, dinges ruikt lekker, moest dat nou? Is toch zo, zei Hedy dan, mmmmm! <\/p>\n

Is het gelukt? Kennen vrouwen hun lichaam beter? Weten ze hoe ze er uitzien? Wat voor woorden gebruiken vrouwen voor het intiemste deel van hun lichaam? Zijn ze er mee vertrouwd? Kunnen ze zeggen wat ze prettig vinden? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Misschien moeten we dat toch even uitleggen. Wat was die kuttenkijkerij van die feministes toch voor een hobby, hadden die vrouwen niks anders te doen, en moest het meteen zo plat?<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,10],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1421"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1421"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1421\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1421"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1421"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1421"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}