Vakantie, in mijn ogen, is als je rustig kunt werken. <\/p>\n
Binnenkort, zo na de laatste sessie in de Eerste Kamer denk ik, (7 juli) doe ik een maand lang de winkel dicht. Ik heb al eerder mijn weblog een week voor gesloten verklaard, en met moeite moet ik zeggen, maar deze keer is een drastischer maatregel noodzakelijk.
\n
\nIk moet namelijk dringend weer eens een boek schrijven. Vroeger schreef ik gemiddeld een boek per jaar, (of stelde het als redacteur samen), wat met elkaar een plank met zo’n 40 titels opleverde, maar daar is nu al weer jaren lang de klad in. De reden is duidelijk: als je zo intensief als ik met een weblog bezig bent, is er geen ruimte meer over een boek. Niet alleen simpelweg in tijd en energie, maar in de manier waarop je je brein aan het werk zet. Een weblog vraagt om actualiteit en stukjeswerk, en is een kortademig zo niet een hijgerig medium, en een boek vraagt om een ander denkproces: lange adem en andere zaken even opzij zetten. Dat gaat niet samen. <\/p>\n
Ik vind een weblog een reuze uitvinding. Vijf jaar geleden begon ik er argeloos en nietsvermoedend aan: ach dacht ik, kleine stukjes, ik heb elke dag wel zeven idee\u00ebn voor een stukje, en ik schrijf snel, dat doe ik met de linkervoet. Waar ik geen rekening mee heb gehouden is dat de moderatie van reacties ook nog een sloot energie vraagt, vooral als je die serieus neemt en er serieus op wilt antwoorden. Meestal doe ik dat dus vroeg in de ochtend, als het brein nog fris is, maar dan kan ik het schrijven voor de rest van de dag wel vergeten. <\/p>\n
Een weblog heeft grote voordelen boven een boek: je bereikt er een massa mensen mee, op dit moment zijn dat er dik drieduizend per dag, zoveel lezers hoef ik voor een boek niet te verwachten. En het prettige ervan is dat ik elke dag kan bedenken waar ik zin in heb, dat ik meteen kan reageren als ik me ergens aan erger en dat gebeurt tegenwoordig nogal eens, en dat de gedachtengangen niet af hoeven te zijn – je kunt er makkelijk nog eens op terugkomen. En dat ik kan verwijzen naar andere mensen die iets te zeggen wat ik de moeite waard vind, of op acties kan wijzen, of fotoverslagen kan maken van bijeenkomsten – het hoort allemaal bij de unieke en leuke kanten van een weblog.<\/p>\n
Het prettige is ook dat ik met mijn weblog van niemand afhankelijk ben. Met een opinieartikel voor een krant is het altijd maar weer afwachten of het wordt aangenomen, en eerlijk, met mijn staat van dienst hou ik er niet van om voor de kat z’n viool te werken en nog eerlijker, ik hou niet van afwijzing. Dus begin ik er vaak niet aan. Aangezien ik zelf de baas ben van mijn weblog, kan me dat hier niet gebeuren. En ook met een boek ben ik afhankelijk: van een uitgeverij die mijn plan moet zien zitten.<\/p>\n
De nadelen zijn er ook: de stukken op mijn weblog zijn een korter leven beschoren. Ze staan niet in de kast. Mocht ik straks besluiten om met mijn weblog op te houden, omdat mijn diensttijd bij de SP er op zit bijvoorbeeld, dan verdwijnt er een karrevracht aan materiaal – of ik moet iets verzinnen om dat elders toegankelijk te houden. Of opnieuw een weblog beginnen. Ik weet het nog niet, maar ik heb nog even. <\/p>\n
Een ander punt: op een of andere manier zijn de webwereld en die van de reguliere media nog vrijwel gescheiden culturen. Ik merk dat er ook journalisten zijn die mijn weblog lezen – sommige rechtsige columnisten gebruiken mij als ze even niks leukers kunnen verzinnen graag als haatobject om weer eens wat over te kiften – nou ja, ik moet hun ook wel eens hebben – maar verder dringt er zelden wat door in de papieren media. Het is alsof dezelfde discussies soms in twee verschillende circuits plaatsvinden. Zelden zul je in krantenartikelen een verwijzing vinden naar een website, en van recensies is al helemaal geen sprake. En dat vind ik, als ik me weer eens ergens tegenaan wil bemoeien, wel eens jammer. Dus wil ik wel weer eens kijken wat er gebeurt als ik weer eens een boek schrijf. Of twee. <\/p>\n
En dan nog een punt, wat voor iemand die slecht heeft gezorgd voor haar pensioen en binnenkort 65 wordt ook niet helemaal onbelangrijk is: ik wil wel weer eens worden betaald voor al mijn werk. En een weblog, dat schuift voor geen millimeter: de uitdrukking ‘liefdewerk- oud papier’ behoeft dringend een update. Nou word je van een boek ook niet rijk, tenzij je toevallig een bestseller schrijft wat ik ook wel eens heb gedaan, en is het omgerekend ook niet meer dan bijstandsniveau, maar toch. <\/p>\n
Ik heb wel vier plannen liggen. Vier en een half. Welke de eerste wordt weet ik nog niet. Om te beginnen wordt het afkicken, want mijn dagschema wordt medebepaald door het bedienen van mijn weblog – straks weet ik niet eens meer waarvoor ik nog vroeg mijn bed uit moet komen. Of waarvoor ik permanent een i-Phone in mijn damestasje heb zitten. Of weet ik zonder de reacties niet waar ik me over ergeren moet. En wat ik moet doen met opkomende gedachten, als ik de krant lees. Wat moet ik met die stapel knipsels, of scheursels, zijn het meer. <\/p>\n
We zullen zien. Ik ben nog een dikke week online en dan is het voorlopig even toedeloe. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vakantie, in mijn ogen, is als je rustig kunt werken. Binnenkort, zo na de laatste sessie in de Eerste Kamer denk ik, (7 juli) doe ik een maand lang de winkel dicht. Ik heb al eerder mijn weblog een week … Lees verder