{"id":14279,"date":"2009-08-05T08:57:05","date_gmt":"2009-08-05T06:57:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/08\/05\/hoe-word-ik-gelukkig-2\/"},"modified":"2017-12-30T16:34:35","modified_gmt":"2017-12-30T15:34:35","slug":"hoe-word-ik-gelukkig-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/08\/05\/hoe-word-ik-gelukkig-2\/","title":{"rendered":"Hoe word ik gelukkig? (2)"},"content":{"rendered":"

Tweede vraag, stelt Guus Kuijer in Hoe word ik gelukkig?<\/em> ‘Heeft inlevingsvermogen politiek nut?’
\n
\nNou en of, zou ik meteen zeggen, en ben het weer ontzettend met hem eens wanneer hij schrijft dat het in een democratische samenleving noodzakelijk is dat iedere burger begrijpt wat de gelovige of de ongelovige bezielt, om te erkennen dat beiden waardevolle burgers zijn zolang het tegendeel niet is bewezen. Kuijer heeft iets meer de neiging om te ongelovige te beschermen tegen de intolerantie van de gelovigen, terwijl ik wat meer de neiging heb om me te ergeren aan de intolerantie van ongelovigen -dogmatische en fundamentalistische atheisten bestaan ook – maar het is duidelijk dat dat er vooral mee te maken heeft waar je vandaan komt – ik heb nooit last gehad van de dwingelandij van de kerk want ik ben geheel onkerkelijk opgevoed – en ook waar je nu staat. Ik, als gelovige, vaker aan de kant van ‘andersgelovigen’ die zich voortdurend en onterecht voor alles wat ‘hun cultuur’ doet moeten verantwoorden. Maar in wezen zijn we het hierover dus eens, Kuijer en ik. <\/p>\n

Een inburgeringscursus behoort een oefening in empathie te zijn. Ik heb de indruk dat niet alleen immigranten een dergelijke cursus goed zouden kunnen gebruiken. De belangrijkste boodschap zou moeten zijn: ‘Mits zij zich aan de wet houden worden in dit land mensen met een andere opvatting of geloof niet als vijanden gezien.’ Vervolgens krijg je les in alle mogelijke opvattingen.
\nNu zijn er in ons prachtige Nederland partijen waarin mensen zich hebben verzameld wie het aan inlevingsvermogen ontbreekt. Zij behandelen andere partijen als de vijand en zijn dus in wezen antidemocratisch, maar noemen dat ‘flink’, ‘eerlijk’ of ‘rechtdoorzee’. Een democraat is behalve flink, eerlijk en rechtdoorzee een gerijpte geest die begrijpt dat zijn tegenstander eveneens een mooi karakter heeft, maar met hem van opvatting verschilt.
\nIemand die op emocratische wijze is verkozen is daardoor nog geen democraat, dat wordt wel eens vergeten. Je kunt antidemocraten herkennen aan hun voorkeur voor scheldwoorden. Ze noemen hun tegenstander ‘gek’, ‘laf’ of ‘leugenaar’, uitingen die erop wijzen dat zij de essentie van de democratie niet begrijpen.\n<\/p><\/blockquote>\n

(Of antisemiet. Of landverrader. Of aanhanger van het islamofascisme. Of ze beperken zich niet tot het oneens zijn met wat je werkelijk hebt gezegd, wat toegestaan is, maar verzinnen daar van alles bij waarvan ze weten kunnen dat het niet waar is. Om maar een paar voorbeeldjes te noemen wat je zo meemaakt, in ‘discussie’ met de tegenstanders) <\/p>\n

En wat dat allemaal met geluk te maken heeft? Daar heeft Kuijer een antwoord op. Dat houdt in dat een samenleving die is opgebouwd uit groepen die elkaar vijandig gezind zijn niet samenleven en dat het moeilijker is om in zo’n ‘niet-samenleving’ gelukkig te zijn dan in een samenleving. Dat geldt vooral voor de leden van een minderheidsgroep, maar ook de meerderheidsgroep voelt zich daar niet senang bij. <\/p>\n

Wat er aan te doen is? Liever pragmatisme in plaats van idealisme, zegt Kuijer. Kijk, daar zijn we het weer op interessante wijze over oneens met elkaar. Maar misschien hangt dat af van onze definities van en associaties met ‘idealisme’, en kunnen we het nog eens worden. Want Kuier geeft sterk de voorkeur aan pragmatisten boven idealisten, terwijl ik hem zelf erg bij de idealisten in zou delen en ik bovendien vind dat het een het ander niet uit hoeft te sluiten, maar een kwestie is van balans. En we krijgen ook nog discussie over ‘individualisme’ waar Kuijer een warm voorstander van is, en waar hij me bijna mee overtuigt. Ik ben uren zoet met dat boek. Lees het vooral zelf. Voordat ik verder ga. Want er komt ook nog een prachtig pleidooi voor onderwijs, voor leren. <\/p>\n

(wordt vervolgd) <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tweede vraag, stelt Guus Kuijer in Hoe word ik gelukkig? ‘Heeft inlevingsvermogen politiek nut?’<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14279"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14279"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14279\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":112518,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14279\/revisions\/112518"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14279"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14279"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}