{"id":14636,"date":"2009-09-23T09:25:01","date_gmt":"2009-09-23T07:25:01","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/09\/23\/niet-ramadan-verliest-maar-de-jongeren\/"},"modified":"2009-09-24T18:26:44","modified_gmt":"2009-09-24T16:26:44","slug":"niet-ramadan-verliest-maar-de-jongeren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2009\/09\/23\/niet-ramadan-verliest-maar-de-jongeren\/","title":{"rendered":"Niet Ramadan verliest, maar de jongeren"},"content":{"rendered":"

aaramadan-8-of-1.jpg<\/a>
\n(Tariq Ramadan)<\/p>\n

Er is veel geschetter geweest over Tariq Ramadan, en de lui die hem weg wilden hebben uit Rotterdam hebben hun zin gekregen. Ik was nog bij een stadsdebat in Rotterdam, waar Ramadan zelf ook bij aanwezig was. Waar heel weinig aandacht voor is geweest is wat het ontslag van Ramadan voor betekenis heeft voor de jongeren en studenten met moslimachtergrond, voor wie hij een belangrijke leraar was. Iliass Elhadoui schreef daar een stuk over in Contrast. Elhadoui is socioloog, verbonden aan de Erasmus Universiteit, die in navolging van de gemeente Ramadan er ook op staande voet uitzette.
\n
\nVoor Ramadan zelf is er, behalve het gevoel onheus bejegend te zijn, niet veel verloren, schrijft Elhadoui, Ramadan doceert aan de prestigieuze Oxford Universiteit, en gaat daar waarschijnlijk binnenkort een belangrijke post innemen op de theologieafdeling, en hij zal ongetwijfeld in vele landen volle zalen blijven trekken met zijn lezingen. Hij heeft inmiddels een internationale status, hij kan het ook heel goed zonder Nederland. <\/p>\n

aaramadan-14-of-1.jpg<\/a>
\n(Ramadan met tolk Mohammed Cheppih)<\/p>\n

Ramadan zelf zei het tijdens het debat, “niet ik verlies, Nederland verliest”, en daar ben ik het erg mee eens, en niet alleen om de figuur Ramadan zelf, die weinig last heeft van valse bescheidenheid. Het pijnlijke aan de affaire, schrijft Elhadoui, is dat in feite de universiteit wel tevreden was over zijn inhoudelijk functioneren – en ook daarin kan ik hem goed volgen, want ik ben er zelf enige keren bij geweest, en heb gezien hoe enthousiast de studenten waren. Mag Ramadan voor menig autochtoon niet gezien worden als de bruggenbouwer die ze in Rotterdam hadden gewild, voor islamitische studenten en andere jongeren die zijn engels konden volgen bouwde hij wel een brug, een belangrijke brug: die tussen het moslim zijn en de westerse samenleving. Niets hoeft een gelovig moslim te weerhouden om volledig als burger te participeren, zei hij. De westerse democratie geeft daar de volledige mogelijkheid voor, dus wees geen slachtoffer, stel je niet op als minderheid, wees burger en participeer als moslim. Precies dat was wat jonge Nederlandse moslims als ondersteuning en inspiratie nodig hebben – en dit vind ik persoonlijk het diep trieste: dat dat precies de boodschap is die we jonge migranten en migrantenkinderen mee zouden willen geven. Maar juist het feit dat iemand als Ramadan er uit is gewerkt, geeft de jongeren exact de tegengestelde boodschap. <\/p>\n

Elhadoui: “Jongeren en studenten, vooral die met een moslimachtergrond, lijken niet meer zo te geloven in de toepasbaarheid van die sociale boodschap binnen de Nederlandse context. Zelfs jongeren die voorheen constructief bleven denken, ondanks de bulk aan negatieve publiciteit over hun religie, lijken nu de hoop op te geven, nu zelfs Ramadan, die zijn gehele leven in teken heeft gesteld van onophoudelijk de dialoog zoeken, moet verdwijnen uit het Nederlandse landschap.” <\/p>\n

Jonge moslims zien in deze affaire een duidelijk teken dat de Nederlandse samenleving geen ruimte wil maken voor hun religie, en dat de enige weg tot erkenning en een betere positie de weg is van de assimilatie, een kritiekloze aanpassing, en het ontkennen van de eigen religieuze identiteit. “Het gaat overigens niet over de groep jongeren die zich een slachtofferhouding aanmeet’, zegt Elhaduoui, “het gaat om jongeren die de politieke situatie in Nederland beu zijn, die mediaberichtgeving vermijden vanwege de negatieve tendens, en die deze boosheid en teleurstelling pas hebben ontwikkeld na het geprobeerd te hebben, na hun uiterste best te hebben gedaan om mee te doen op het gebied van studie, werk, sport, cultuur en politiek.” <\/p>\n

Het is waar, Ramadan trok niet de jongeren van de straat, maar inspireerde wel jongeren die weigeren om zitting te nemen op de reservebank van de maatschappij, met name juist de jongeren die doorgeleerd hadden, die een heel eind verder gekomen waren dan hun ouders, en die verwachtten dat ze daarmee hun plaats in de samenleving in konden nemen. De leiders van de toekomst. <\/p>\n

In een ander artikel, Elhadoui doet onderzoek naar de sociale uitsluiting van Rotterdamse jongeren, verklaart hij waarom het nu juist de jongeren zijn die hier al zijn geboren, die ontzettend teleurgesteld zijn in Nederland. Het zijn dus niet per se de minst ‘geintegreerde’ jongeren die zich af dreigen te keren van Nederland, het zijn juist de meest geintegreerde. \u201cZe zijn grootgebracht met Nederlandse normen en waarden, zoals gelijke mogelijkheden en kansen voor iedereen, maar in de praktijk worden ze ermee geconfronteerd dat die gelijkheid er onvoldoende is. Die blokkades van hun verwachtingen moeten dan op een of andere manier overwonnen worden, bijvoorbeeld door te vluchten in crimineel gedrag of politieke radicalisering, maar ook acceptatie of berusting is daar een mogelijk gevolg van.\u201d (hier<\/a>)<\/p>\n

De affaire Ramadan komt dus zwaar aan, en ik heb het de laatste tijd om me heen dan ook veel gehoord: “als zelfs zo’n man hier niet geaccepteerd wordt, wat zal ik dan nog.” Niemand die ook maar enigszins gevoelig is voor het politieke klimaat van de laatste jaren in Nederland gelooft ook dat dit een losstaand incident is, of een zaak die Ramadan zelf heeft veroorzaakt. Hij mag weinig last hebben van bescheidenheid, je kunt het op punten best met hem oneens zijn – waren de studenten ook wel eens – feit blijft dat niemand gelooft dat hij weggewerkt zou zijn als hij geen moslim was. En we worden de laatste tijd steeds opnieuw geconfronteerd met ‘incidenten’, dan wil de Tweede Kamer weer inburgeringsgroepen voor vrouwen verbieden, dan wordt er weer gediscussieerd over de prijs van allochtonen, dan vinden zelfs politieke leiders dat vrouwen maar beter hun hoofddoek af moeten doen – het houdt maar niet op en het wijst allemaal de kant op van weinig acceptatie van de eigenheid van Nederlandse moslims. Ik vind het geen wonder dat ik de laatste tijd veel cynisme hoor bij islamitische Nederlanders, die ik vooral ken om hun grote betrokkenheid en participatie. Dat Ramadan zei dat zijn ontslag geen verlies is voor hem, maar wel voor Nederland: ik denk dat hij volstrekt gelijk heeft. Ook Elhadiou ziet dat zo: “Met zekerheid kunnen we stellen dat deze affaire de kloof tussen bevolkingsgroepen dieper heeft gemaakt.” Helaas. <\/p>\n

Foto’s: stadsdebat in Rotterdam. <\/p>\n

aaramadan-6-of-1.jpg<\/a>
\n(Brahim Bourzik)<\/p>\n

aaramadan-4-of-1.jpg<\/a>
\n(Henk Oosterling)<\/p>\n

aaramadan-2-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

aaramadan-7-of-1.jpg<\/a>
\n(Mohammed Benzakour – zijn column hier<\/a>)<\/p>\n

aaramadan-10-of-1.jpg<\/a>
\n(Rik Grashoff)<\/p>\n

aaramadan-11-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

aaramadan-21-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

aaramadan-20-of-1.jpg<\/a>
\n(Marco Pastors) <\/p>\n

aaramadan-17-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

aaramadan-16-of-1.jpg<\/a>
\n(Markha Valente)<\/p>\n

aaramadan-24-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

aaramadan-23-of-1.jpg<\/a><\/p>\n

En voor wie wil reageren nog even deze opmerking: het gaat deze keer niet over wat autochtonen over Tariq Ramadan denken. Het onderwerp is het effect dat de zaak Ramadan heeft op jonge moslims. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Tariq Ramadan) Er is veel geschetter geweest over Tariq Ramadan, en de lui die hem weg wilden hebben uit Rotterdam hebben hun zin gekregen. Ik was nog bij een stadsdebat in Rotterdam, waar Ramadan zelf ook bij aanwezig was. Waar … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14636"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14636"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14636\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14636"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14636"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14636"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}