<\/p>\n
Is het een al te grote tegenstelling na die doden in Gaza, kleine rouw voor een poes? Of gaat dat zo, het leven gaat door, en af en toe verdwijnt er iemand. Iemand, een woord dat we gebruiken voor mensen, en niet voor dieren, maar in mijn beleving zijn de poezen ook iemand, elk met een eigen persoonlijkheidje, verpakt in een bontjasje met puntoren er op en een staart.
\n
\nGonzo is een van de poezen van mijn zoon, volgens mij is het de rechtse, en daarom een beetje familie, maar op nog een andere manier een beetje familie. Want Gonzo en Lassie zijn de spruiten van een ad-hoc echtpaartje bestaande uit mijn favoriete dikke kater Max en de sjieke slanke poes Vigdis die het huis deelde met een vorige verloofde van mij. Vigdis en Max zijn ook al alletwee in de poezenhemel, dat heb je met poezen. Noodgedwongen zijn wij poezenmensen polygaam, zij het serieel. Hun leventje is zoveel korter. Dus dat is vaak afscheid als je zelf van plan bent om oud te worden, en nooit poesloos door het leven wilt. <\/p>\n
Gonzo was 18 en een bejaard dametje geworden, met stramme kromme achterpootjes en kale billetjes. Ze kon de bank niet meer op en met moeite nog op de bak, en ze had geen zin meer in eten. Kind dacht wel dat hij spoedig met haar naar dokkie dokkie moest om haar, zoals dat heet, zachtjes in te laten slapen, maar ze had de beleefdheid om er zelf tussen uit te knijpen terwijl hij sliep. Dat was lief van haar maar een beetje verdrietig blijft het toch. <\/p>\n
Ik zal nog vertellen, over die poezen die de ouders waren van Gonzo. Een staartig stamboompje. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Is het een al te grote tegenstelling na die doden in Gaza, kleine rouw voor een poes? Of gaat dat zo, het leven gaat door, en af en toe verdwijnt er iemand. Iemand, een woord dat we gebruiken voor mensen, … Lees verder