<\/p>\n <\/p>\n
Een vangnet voor moslimmeiden. Een huiskamer, iemand die wil luisteren zonder te oordelen, een website waar meiden zelf hun verhalen uit kunnen wisselen, hun gedichten aan elkaar laten lezen. Troost en herkenning. Hulpverlening van meiden voor meiden.
\n
\nHieronder het begin van zo’n gedicht dat op de website te lezen is: <\/p>\n
Ik groeide op tot een volwassen meid Mijn moeder kwam nooit naar de ouderbezoeken, Van kleins af aan had ik altijd een droom:
\nEn besteedde aan mijn familie maar weinig tijd
\nIk voelde me van mijn ouders vervreemd
\nen van mijn cultuur; mijn wortels ontheemd<\/p>\n
\nmijn vader negeert me vanwege mijn broeken
\nMijn broer, met wie ik vaak goed kon praten,
\nheeft ons huis laatst plotseling op een dag verlaten<\/p>\n
\neen gezellig huis, sfeervol; een home!
\nMaar we leven al jaren langs elkaar heen,
\nhet voelt thuis zo koud; zo kil als een steen<\/em><\/p>\n