Zat ik in de taxi terug van Schiphol, zag ik een levensgroot affiche met zo’n vrouwenteken er op, zoals die in de hoogtijdagen van de Tweede Golf populair waren. Roze ook nog. Wat zullen we nou krijgen, dacht ik. Is de voorhoede van toen weer opgestaan en waarom weet ik dat niet, of is er een politieke partij die opeens het feminisme heeft ontdekt? Blijkt een reclame te zijn voor maandverband. Niet erg slim, lijkt me. De vrouwen die nog gevoelig zijn voor dat roze vrouwenteken van toen zijn het maandverband voorbij.
\n
\nGisteren Netwerk over de stoffige maar onverminderd actuele vraag hoe vrouwen werk en kinderen kunnen combineren. Voornamelijk niet, blijkt. 72% van de vrouwen vindt dat een ambitieuze baan niet te combineren is met het hebben van kinderen. <\/p>\n
Het lijkt wel of we een jaar of twintig terug worden geplaatst en er ondertussen niets is gebeurd. Toen werd ik gevraagd in een discussieprogramma met Witteman om diezelfde vraag te beantwoorden. Ik kom alleen als ik de ruimte krijg om uit te leggen waarom die vraag niet deugt: hoe combineren vrouwen baan en kinderen, zei ik. In de studio zaten drie vrouwen die model stonden voor de drie mogelijke keuzes. De vrouw die kinderen had en haar baan had opgegeven mocht in de verdediging of dat niet erg ongeemancipeerd was. Hoezo, zei ze, is kinderen opvoeden dan niet belangrijk? De vrouw die een carriere had en geen kinderen mocht zich verdedigen of ze daar geen spijt van zou krijgen. Hoezo, zei ze, ik heb toch neefjes en nichtjes waar ik me mee kan bemoeien? En de vrouw die de combi probeerde, een halve baan en kinderen mocht zich verdedigen of dat niet slecht was voor de kinderen. Vervolgens gingen de vrouwen met elkaar in de clinch, je hoorde ze denken: omgeemancipeerde trut, egoistische carrierejaagster, ontaarde moeder. De mannen keken geamuseerd toe. <\/p>\n
Fijne discussie. En hoe los jij dat nou op, vroeg Witteman aan mij. Niet, zei ik, zolang je die vraag alleen aan vrouwen stelt. Ik bedoel maar: heb jij kinderen? En een baan? Hoe los jij dat op? Daar had Witteman geen zin in want het ging niet over hem, het ging over vrouwen<\/em>. <\/p>\n Kennelijk weinig veranderd sindsdien. Om de zoveel tijd maakt de politiek zich druk over de vraag of er wel genoeg kinderen worden geboren om straks de ouderen te verzorgen. Erg actueel gezien de angst voor de vergrijzing, en het feit dat deze regering (straks de WMO, nu al de bezuinigingen op kinderopvang en thuiszorg) nog veel meer mensen in de mantelzorg wil duwen. Tja. We hadden afgesproken dat kinderen krijgen een individuele keuze is, en eigen verantwoordelijkheid. Dus veel vrouwen nemen die eigen verantwoordelijkheid en stellen het kinderen krijgen af of uit – want het blijkt nog steeds nauwelijks te doen als je ook nog een opleiding hebt gevolgd en die niet voor niks gedaan wilt hebben. Of je gewoon niet kunt veroorloven om minder te gaan werken. <\/p>\n De gevolgen zijn nog steeds merkbaar. In Nederland is nog steeds maar 40% van de vrouwen economisch onafhankelijk. de andere 60% verdient minder dan 70% van het minimuminkomen, en is dus van staat of man afhankelijk. En dat betekent dat de armoede niet alleen maar een risico is voor de lager opgeleiden, het betekent ook dat er een onevenredig aantal alleenopvoedende ouders, in de praktijk voornamelijk vrouwen onder de armoedegrens zitten, plus oudere vrouwen die destijds gekozen hebben voor een traditioneel leefpatroon. <\/p>\n Oplossingen? Marli Huijer, die de Opzij-leerstoel in Maastricht bekleed stelt de opties voor (in Filosofie Magazine, 7\/2005): Niemand in de uitzending van Netwerk kwam op het idee om die vraag eens aan mannen voor te leggen: hoe combineer jij een ambitieuze baan met het hebben van kinderen? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zat ik in de taxi terug van Schiphol, zag ik een levensgroot affiche met zo’n vrouwenteken er op, zoals die in de hoogtijdagen van de Tweede Golf populair waren. Roze ook nog. Wat zullen we nou krijgen, dacht ik. Is … Lees verder
\n1. Vrouwen leggen zich er bij neer dat het nu eenmaal hun lot is en geven vrijwillig of onder zachte dwang hun ambities op werk of ontplooiing of een eigen inkomen op. Dan stagneert de emancipatie of loopt zelfs terug.
\n2. Vrouwen volgen hun ambities en geven het kinderen krijgen op. En zijn dan niet beschikbaar als ouders of partner ziek worden en zorg behoeven. Dan zitten we straks (of nu al) met te weinig kinderen om de bevolking niet nog verder te laten vergrijzen en wordt de mantelzorg een nog groter probleem.
\n3. Vrouwen (en mannen) kiezen voor kinderen en carriere en laten de zorg voor de kinderen doen door vrouwen met minder kansen. Dan wordt emancipatie vooral iets voor de hogere klassen.
\nOf de vraag hoe we om moeten gaan met de balans tussen werk en zorg, tussen baan en kinderen, komt opnieuw op de agenda, maar nu niet langer als vrouwenprobleem. De vraag opnieuw, dat tweederde van de mannen het af laten weten als het gaat om de verdeling van huishouden en de zorg voor kinderen. Ik geloof dat er weinig politici zijn, zeker geen mannelijke, die zich daar druk over maken. Tot ze tot zich door laten dringen dat het geen vrouwenprobleem is maar een probleem van de gehele samenleving.<\/p>\n