<\/p>\nFadoua Bouali heeft een moedig boek geschreven. Moedig, omdat het heel kritisch is naar haar eigen achterban, de Marokkaanse Nederlanders. En moedig ook omdat het een heel persoonlijk boek is en ze zichzelf kwetsbaar opstelt. Ze kritiseert niet alleen, ze blijft zelf verbonden met de mensen die ze aanspreekt. En het is duidelijk dat haar kritiek juist uit die verbondenheid voortkomt.<\/p>\n
<\/p>\n
\nIk ken inmiddels veel Marokkaanse migranten, ik heb ook Fadoua geinterviewd en vond dat een bijzondere ervaring. Migranten die hier in Nederland voor zichzelf uit elkaar moeten halen wat hoort bij hun religie en wat hoort bij de traditionele gewoontes die ze meenamen uit hun land van herkomst, en beslissen wat ze houden willen en wat in aanmerking komt voor verandering. Bouali heeft dat grondig en gewetensvol gedaan, en komt tot heldere conclusies: veel van wat autochtonen zien als ‘de islam’, en veel van wat moslim migranten ook zien als horend bij de islam is dat helemaal niet. Zoals de dubbele seksuele moraal, waar ze zich wild aan ergert: de koran schrijft kuisheid voor voor beide seksen. Dus het is het een of het ander: als mannen mogen experimenteren met seks voor het huwelijk, dan is het onislamitisch en oneerlijk om vrouwen die niet als maagd het huwelijk ingaan daarop af te rekenen.<\/p>\n
\n(Fadoua tijdens de herdenking van Kerwin. ze kijkt nogal streng, maar dat had vooral met de gebeurtenis te maken)<\/p>\n
De islam kent om te beginnen helemaal geen maagedlijkheidscultus, de islam schrijft wel voor dat de man noch de vrouw geslachtgemeenschap mag hebben voor het huwelijk. De barbaarse gebruiken die in bijvoorbeeld de Marokaanse gemeenschap gebruikelijk zijnj, zoals de traditie dat vrouwen tijdens de huwelijksnacht voor een bloedbad moeten zorgen om te bewijzen dat ze maagd zijn, hebben geen islamitische oorsprong. Eerwraak is binnen de islam een van de grootste zonden. De profeet heeft tijdens zijn afscheidspreek juist nadrukkelijk gezegd dat bloedwraak een gruweldaad is – in de tijd voor de opkomst van de islam was het een normaal gebruik onder Arabieren.<\/p>\n
Het boek heet Bevrijd door Allah<\/em>, met als noodzakelijk aanvullende ondertitel: Waarom een moslimvrouw haar mannen niet hoeft te gehoorzamen.<\/em> Het staat vol met prachtige verhalen die zonder veel sociologie en psychologie heel inleefbaar maken wat migratie eigenlijk betekent. Daar horen en hier horen, daar niet meer helemaal horen maar hier ook niet altijd. <\/p>\n Bouali vertelt een prachtig verhaal over een bezoek aan haar grootouders in Marokko, oma Aisja en opa Moh. <\/p>\n Opa is een zogenaamde Marokkaanse moslim; hij volgt de islam naar Marokkaanse traditie. Dat houdt in dat de islambeleving bestaat uit een paar islamitische regels die verdronken zijn in een saus van Marokkaans bijgeloof en niet-islamitische roten, die vaak puur uit onwetendheid blijven voortbestaan. <\/p><\/blockquote>\n Liefdevol en met humor beschrijft ze hoe opa en oma zich zorgen maken over hun al niet meer zo piepjonge kleindochter die nog steeds niet aan de man is, en hoe hopeloos het is om uit te leggen dat je geen man wilt die ‘een goede partij’ is, maar een die dezelfde spirituele taal spreek. Tot in de taxi naar het vliegveld probeert opa het, de taxicheuffeur is nog niet getrouwd, die dan? Bouali neemt het ze niet kwalijk. Zo is hun wereld nu eenmaal. Wie ze het wel kwalijk neemt zijn de jonge mannen die al in Nederland wonen en op vakantie terug gaan naar Marokko, en er daar een sport van maken om meisjes te versieren. Die zijn weerloos, als de jonge man doet of hij verliefd is en haar mee wil nemen naar Nederland, waarmee ze denken de kunnen ontkomen aan de verstikking en de armoede. Na de zomer blijven vele meiden achter, zwanger en in de steek gelaten. Wat er mis is, is niet de islam, zegt ze, maar juist het gebrek daaraan. <\/p>\n Een ander aangrijpend verhaal gaat over de spanningen in gezinnen door de migratie. Bouali heeft het zelf meegemaakt. Een vader die al in Nederland werkte, en dacht genoeg te kunnen verdienen om terug te komen. Toen dat niet lukte kwam het hele gezin over naar Nederland. Daar werden vrouw en kindern pas geconfronteerd met de werkelijkheid, de ‘geslaagde’ mannen hadden in Marokko niets verteld over het zware, vuile werk dat ze deden, en hoe slecht ze gehuisvest waren. De zoons waren niet meer gewend aan de autoriteit van een vader, terwijl de vader juist zijn gezag wil herstellen. De leefregels die de kinderen van huis uit meekrijgen botsen met de leefregels in de nieuwe wereld. En Bouali zit om zich heen de jongeren mislukken die dat niet aankunnen. <\/p>\n Haar ouders scheidden. Haar moeder werd depressief en krabbelde maar langzaam weer overeind. Zoals zoveel andere Marokkaanse vrouwen had ze gedacht dat het de wil van Allah was dat ze zich ondergeschikt maakte aan haar man. Fadoua zelf verloor de geliefde vader die haar voorlas uit de koran, en moest nu zelf op zoek naar God, terwijl ze haar moeder ondersteunde. Ook die werd uiteindelijk zelfstandiger, en ging naar de moskee om Arabisch te leren om zelf de soera’s te kunnen lezen. Maar waarom, om te beginnen, zou een vrouw verplicht zijn om haar man te gehoorzamen als die zelf niet een goed islamitisch leven leidt? En waar staat trouwens dat vrouwen aan een man gehoorzaam moeten zijn? <\/p>\n Wanneer de Marokkanen zouden terugkeren naar de basiswaarden van de islam, waardigheid, integriteit, liefde, toewijding, zouden heel veel problemen opgelost kunnen worden.<\/p><\/blockquote>\n Het boek van Bouali is een waagstuk. Het kan zijn dat er Marokkaanse Nederlanders boos op haar worden omdat ze worden bekritiseerd, en omdat ze ‘de vuile was’ buitenhangt. Dat doe ik niet, zegt ze, ik zet alleen de vuilniszakken buiten. En het zal ongetwijfeld ook misbruikt worden door de tegenstanders van migranten – de mensen die er een hobby van maken om bevestiging te zoeken voor hoe erg ‘de moslims’ met ‘hun vrouwen’ omgaan. Die twee gevaren heeft Fadoua er niet van weerhouden om een boek te schrijven dat ze nodig vond. Ik hoop dat aan beide zijden de meeste mensen onder de indruk zullen zijn van de integriteit en de eerlijkheid van Fadoua, en dat dat de doorslag zal geven. Dat er binnen de Marokkaanse gemeenschappen meer discussie komt, en dat de autochtonen hun oordeel even opschorten en onderkennen dat het vooral de migranten zelf zijn die orde op zaken moeten stellen – dit boek is er een belangrijke aanzet toe. Fadoua Bouali heeft een moedig boek geschreven. Moedig, omdat het heel kritisch is naar haar eigen achterban, de Marokkaanse Nederlanders. En moedig ook omdat het een heel persoonlijk boek is en ze zichzelf kwetsbaar opstelt. Ze kritiseert niet alleen, ze … Lees verder
\nEn mooi en ontroerend geschreven.
\nAbsoluut lezen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"