Dinsdag, dus Den Haag. Buitenland. Korte plenaire. Geen commissie. Wel fractieoverleg, want Tiny is weer terug uit de Palestijnse gebieden. Hebben elkaar veel te vertellen. Tiny neemt van mij het debat over de arbeidsmarkt over, volgende week, want dan zit ik op mijn beurt in Palestina. Eind van de middag ga ik met Leo van Stichting Kifaia op bezoek bij de Palestijnse vertegenwoordiging in Nederland, kennis maken met onze nieuwe ambassadeur, Somaia Barghouti.
\n
\nBezig met koffer pakken, want morgenochtend ga ik weer naar Gaza. Al dat kleine regelwerk, verzekering, brief aan de grenspost Erez, invitatiebrief, ticket. Mailtjes naar de Ambassade en de vertegenwoordiging in Ramallah voor het geval van je weet maar nooit. Telefoonnummers voor de achterblijvers. Heb ik alle papieren. Het luistert nauw. Er hoeft maar ergens een foutje in te zitten of je komt Gaza niet in. Genoeg kattevoer aangesleept. Mijn cat- annex housesitter op de hoogte gesteld. Zorgen dat alle scherpe voorwerpjes zoals nagelknippertjes uit mijn handbagage zijn verwijderd, want anders denken ze dat ik een overval pleeg in het vliegtuig: handen omhoog anders knip ik jullie nagels. Kaarsen mee voor als daar de electriciteit weer eens uitvalt. Heb nog een dingetje gekocht waarmee ik (waarschijnlijk) vanuit mijn flat in Gaza het internet op kan zonder telefoonverbinding, toveren is dat toch dat dat in zo’n klein dingetje zit. De sheets voor mijn lezingen voor de training, over post-traumatische stress stoornis, en over huiselijk geweld in de tas. <\/p>\n
Het gaat een spannende training worden, deze keer is het niet voor de bekende ploeg van het NCCR, onze partnerorganisatie die daar met gehandicapten werkt, maar 25 community leaders<\/em>, mensen van de ministeries, van justitie, sociale zaken, de gezondheidszorg, de universiteit, politie, veel Fatah mensen. Ik heb hun CVtjes gelezen. Zal je niet gauw in een ander land aantreffen, dat iemand trots 12 jaar gevangenis op zijn CV zet. Maar Gaza is ook de enige plek die ik ken waar er een spandoek op een huis kan hangen: Welkom terug uit de gevangenis! <\/p>\n Jan Andreae gaat de training leiden. Deny de Jong is de tweede trainer, en ik de derde. We verwachten dat we de training om zullen moeten gooien, misschien komen we helemaal niet toe aan trauma en huiselijk geweld. Het zal wel veel gaan over wat Fatah nu te doen staat. Wonden likken en nadenken over hoe nu verder. We hadden deze training al maanden geleden afgesproken, en konden niet voorzien dat we zo met de neus in de boter zouden vallen. Ik ben ook benieuwd hoe de stemming is bij onze vrienden en collega’s daar. <\/p>\n Ik ga voor de ploeg uit om kwartier te maken. Locatie bekijken, zorgen dat de stoelen niet stijf in autoritaire opstelling staan maar in een kring, tolken coachen, certificaten voorbereiden want dit wordt erg officieel, met een receptie en speech aan het eind. De jongens hebben hun colbertjes ingepakt en ik ga ook op netjes. Als alles goed gaat (en dat toverdingetje werkt) kom ik weer elke dag met een weblog verslag. <\/p>\n Maastricht: ik ben jullie niet vergeten maar ik was mijn aantekeningen kwijt. Nu weer gevonden en als het maar even kan schrijf ik vanavond het verhaal. Met een paar leuke foto’s. <\/p>\n Maar eerst Den Haag. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dinsdag, dus Den Haag. Buitenland. Korte plenaire. Geen commissie. Wel fractieoverleg, want Tiny is weer terug uit de Palestijnse gebieden. Hebben elkaar veel te vertellen. Tiny neemt van mij het debat over de arbeidsmarkt over, volgende week, want dan zit … Lees verder