<\/p>\n <\/p>\n
Terug in Jeruzalem. De jongens hebben niet stilgezeten, een een heel programma bedacht voor het geval we niet meer terug kunnen naar Gaza. De connecties met Novib en UCP gebruikt, gebeld naar een paar NGO’s, we kunnen in ieder geval al enig onderzoek doen naar hoe de situatie wordt gezien, welke visie er is op de toekomst na de verkiezingen. Ik zie Hamas een hele snelle ontwikkeling doormaken. Zo praatten ze tot voor kort alleen over ‘de zionistische entiteit’, omdat ze stelselmatig Israel weigerden te erkennen, de dag na de verkiezingen zag ik het in een persbericht, ze hadden het over Israel. Over die Deense cartoons hoor ik ze niet – ze hebben wel wat belangrijkers te doen. <\/p>\n Iedereen is in de war, wat we tot nu toe deden voldoet niet meer, het moet anders maar hoe, iedereen is 24 uur aan het praten hoe we de nieuwe toestand moeten duiden, het is een erg creatieve tijd. En kijk, Hamas heeft de prijs betaald, en dat weet iedereen. Daar hebben ze respect mee verdiend. Tegelijkertijd is het duidelijk dat ook de achterban van Hamas zelf niet meer terug wil naar vroeger. Het heeft me verbaasd, 62% van de Hamas aanhangers blijkt tegen de zelfmoordaanslagen te zijn. Daar moeten ze nu rekening mee houden. Ik denk dat ze veel te slim zijn om hun zin door te drijven tegen de wil van de bevolking in. Ze hebben van Fatah geleerd hoe het niet moet. En ze zullen zich niet laten vernederen, zoals Fatah dat wel heeft gedaan. Ik herinner me nog het beeld van twee Palestijnse ministers die uren moesten wachten bij een checkpoint om met minister Mofaz van Israel te mogen praten. Ze stonden te bibberen van de kou. Ik denk niet dat Hamas dat met zich laat doen. En daar hebben de Palestijnen behoefte aan, een nieuwe houding. Niet meer slijmen om iets voor elkaar te krijgen wat vervolgens toch niet gebeurt. Israel blijft maar roepen dat ze geen Palestijnse partner hebben om mee te praten. Wat ze willen is iemand die doet wat zij zeggen. Zo’n partner is er natuurlijk niet. <\/p>\n Over de media, die doen alsof er iets vreselijks is gebeurd. Twee keer per dag bellen zijn kinderen hoe het met hem is. Ik vraag waarom ze steeds maar vragen of het wel goed met me is. Omdat we op CNN zulke vreselijke dingen zien, zeggen ze. Eens heeft hij zijn zoontjes meegenomen naar Palestina. Hij wil niet dat ze vergeten dat ze behalve Amerikanen ook nog Palestijnen zijn. Dat was geen succes. Uitgerekend op die reis richtte een slechtgehumeurde soldaat bij een checkpoint zijn geweer op zijn jongste zoontje, die in zijn broek plaste van angst. Die heeft het dus voorlopig met Palestina gehad.<\/p>\n Bij ons aan tafel zit een jonge blonde vrouw, een zweedse of een zwitserse – er hangen wel meer buitenlanders in de lobby rond die zitten te wachten of ze weer terugkunnen naar Gaza of naar de Westoever. Gemma werkt voor een oecumenisch project. Ze doen simpele dingen. In Hebron brengen ze bijvoorbeeld Palestijnse kinderen naar school. De kinderen moeten langs de kolonisten in het centrum van de stad, worden vaak uitgescholden en met vuil of stenen bekogeld door de kolonistenkinderen. Het helpt als er zo’n blonde Europese vrouw met ze meeloopt. Je kunt niet echt wat doen aan de nederzettingen, zegt ze, maar je kunt de kinderen wel een beetje helpen, de moeders zijn minder ongerust als hun kinderen naar school gaan. En we luisteren naar hun verhalen, en vertellen ze weer, in Europa. <\/p>\n Jullie hebben geen idee hoe belangrijk jullie zijn, zegt Mohammed, tegen Gemma, tegen ons. Al deden jullie helemaal niks, het feit dat jullie er zijn is al belangrijk. Dat er mensen uit Europa en Amerika zijn die het kan schelen. <\/p>\n ’s Avonds in de tent van het Jerusalem is het vrijdagavond, dus feest. Live muziek. Naast ons gaat een tafel Palestijnen op een colaatje de man en een gedeelde shisha geheel uit hun dak. Er wordt geklapt, meegezongen, een paar mannen staan op om met elkaar te dansen. Erg sensueel te dansen. Ik zei nog eens tegen Khaled, als mannen bij ons zo dansen dat zouden we er wat van denken. Neeee, zei hij geschrokken, dat is toch alleen maar dansen? Een oude man danst in zijn eentje. Wat danst u goed, zegt Jan. We moeten wel dansen, zegt hij, want we hebben zoveel problemen. We dansen tot nader orde. <\/p>\n Ochtend van 5 februari. Khaled heeft gebeld. Straks is er een meeting met de president en Hamas, ook over de kwestie met de Europeanen. Dan heeft hij contact met de security. En dan kunnen we misschien terug naar Gaza, Insha’Allah. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Terug in Jeruzalem. De jongens hebben niet stilgezeten, een een heel programma bedacht voor het geval we niet meer terug kunnen naar Gaza. De connecties met Novib en UCP gebruikt, gebeld naar een paar NGO’s, we kunnen in ieder geval … Lees verder
\n
\nWe trekken naar het Ambassador Hotel voor een gesprek met Mohammed Alatar, een Palestijnse Amerikaan, van Palestinians for Peace and Democracy. Interessante man. En net als alle Palestijnen die ik tot nu toe gesproken heb is hij helemaal niet zo pessimistisch over de resultaten van de verkiezing. Hamas weet wat ze doen, ze zeggen de juiste dingen, ze zijn niet dom. Dus ik verwacht dat de toestand over een paar maanden, als de nieuwe regering is gevormd, wel gestabiliseerd is. Als tenminste de VS en Europa geen roet in het eten gaat gooien – that could backfire<\/em>. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n