Nederlandse F-16’s ingezet in Afghanistan bij de ‘cartoonrellen’. Om Noorse Navo militairen te hulp te schieten die werden belegerd door een boze menigte. De F-16’s scheerden over de menigte heen om de mensen af te schrikken, en toen dat niet hielp losten ze waarschuwingsschoten. Dat militaire machtsvertoon zal vast reuze hebben geholpen om de moslims tot bedaren te krijgen, en veel bijdragen aan het begrip voor de Nederlandse opbouwmissie daar. Want die massa mensen hebben natuurlijk meteen begrepen dat er in die F-16’s aardige Nederlanders zaten en geen rottige Amerikanen of beledigende Noren en als de nieuwe missie aankomt in Afghanistan zullen die zeker met open armen en taart worden verwelkomd.
\n
\nIk ben weer thuis, godallemachtig, na het lezen van een paar kranten was ik weer helemaal thuis en verlangde erg terug naar de bijna idyllische dagen in dat vriendelijke hotel in Oost-Jeruzalem waar de mensen die we ontmoetten heel wat anders aan hun hoofd hadden dan een totaal uit zijn voegen gebarsten cartoon oorlog. <\/p>\n
Ik vind het vooral naar. Heel erg naar dat de beelden van brandstichting en woedende massa’s maar blijven komen, omdat dat zo duidelijk de al aanwezige islamofobie hier aanwakkert en ogenblikkelijk gebruikt wordt door de moslimbashers<\/em>. Naar omdat de luidste geluiden (voor zover ik nu kan overzien) vooral komen van de mensen die denken dat we onze westerse beschaving met de vrijheid van meningsuiting moeten beschermen tegen de oprukkende barbaren, en er nauwelijks meer ruimte lijkt om onszelf te herinneren aan nog een paar waarden van onze veelgeprezen westerse beschaving. Zoals respect voor mensen die anders denken of anders geloven. Die stemmen vind ik gelukkig ook in de kranten, maar zoals dat past in deze tijd, die genuanceerde stemmen, de veel voorzichtiger stemmen, die staan vooral op de opiniepagina’s, die moet je zoeken, die moet je willen lezen, terwijl voorpagina’s gedomineerd worden door de grote foto’s van vlammen, enge ayatollah’s en schreeuwende moslims. Ik krijg het gevoel dat we weer een fikse stap terug worden gezet in de pogingen om in Nederland te laten zien dat de middenmoot van de autochtonen en de middenmoot van de moslim migranten wat opvattingen betreft heel dicht bij elkaar staan. Dit splitst weer ontzettend. En meer polarisatie is wat mij betreft het laatste waar we nu op zitten te wachten. Autochtonen die opnieuw bevestigd krijgen dat moslims heethoofden zijn zonder gevoel voor humor, makkelijk te beledigen en meteen in de aanval. Moslims die opnieuw bevestigd krijgen dat de autochtone Nederlanders horken zijn die alleen aan zichzelf denken en geen greintje gevoel kunnen opbrengen voor mensen voor wie respect voor hun geloof belangrijk is. <\/p>\n En daaronder door een discussie over onze belangrijkste waarden: vrijheid van meningsuiting en vrijheid van geloof en respect voor andersdenkenden, een discussie die ik zo graag zou voeren zonder dat de zaak meteen zo in kampen wordt gesplitst. Ik vraag me af of in Nederland een werkelijk debat, een werkelijke discussie nog mogelijk is. <\/p>\n Een paar van die zachtere stemmen: Dominee Hans Visser van de Pauluskerk in Rotterdam: <\/p>\n ‘De kerken moeten zeggen; elke spotprent van een profeet, of het nu Mohammed is of Jezus, is een misser. Vrijheid van meningsuiting kent haar grens, en die ga je over als je krenkt en beledigt. Kijk, praktiserende gelovigen die een steek laten vallen, of terroristen, die vragen er om om belachelijk te worden gemaakt, maar de grondleggers van een godsdienst moet je daar buiten laten. Hans van der ven, hoogleraar religie en mensenrechten heeft het over de maatschapelijke grenzen van de meningsvrijheid. Artikel 9, van de Europese Connventie van de Mensenrechten gaat over godsdienstvrijheid. Artikel 10 gaat over de vrijheid van meningsuiting, maar ook over de grenzen die gelden. <\/p>\n ‘Wanneer zaken als nodeloze kwetsting van gelovigen in het geding zijn, mag de wetgever of de rechte ingrijpen. De reden die daarbij gegeven wordt is dat de uitoefening van dit recht verplichtingen en verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Precies. En dit is waar ik me grote zorgen over maak: dat er in Nederland zo weinig ruimte en zo weinig bereidheid lijkt te bestaan om te proberen te begrijpen waarom moslims zich kwaad maken. Mag je nog zo tegen de gewelddadige manier zijn waarop dat tot uiting komt. Zoals ik in een vorige bijdrage al zei: Abou Jahjah heeft met zijn provocatie haarscherp duidelijk gemaakt dat de (terechte) verontwaardiging over antisemitisme nog lang geen equivalent heeft in een verontwaardiging over anti-islam sentimenten. <\/p>\n Denis Coskun, verbonden aan de faculteit voor rechtsgeleerdheid in Nijmegen:<\/p>\n De democratische belofte van gelijkheid en vrijheid moeten we niet alleen telkens proberen in de praktijk te brengen, maar ook telkens opnieuw stellen. Dat kunnen we alleen als we (blijven) geloven dat we genoeg overtuigingskracht hebben om tegengestelde opvattingen in een open debat te confronteren. En Maurits Berger, Midden-Oostendeskundige en de auteur van een binnenkort te verschijnen boek over de sharia, stelt de vraag: kunnen wij alleen maar respect hebben voor moslims die hun respect voor religie verliezen? <\/p>\n De vraag om meer humor over religieuze zaken raakt aan iets veel diepers in de Arabische wereld. Want veel – niet alle- Arabieren, of zij nu moslim, christen of jood zijn, beschouwen hun religie als hun identiteit. Een hudna<\/em>. Ben ik voor. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nederlandse F-16’s ingezet in Afghanistan bij de ‘cartoonrellen’. Om Noorse Navo militairen te hulp te schieten die werden belegerd door een boze menigte. De F-16’s scheerden over de menigte heen om de mensen af te schrikken, en toen dat niet … Lees verder
\nBrandstichten is dom, maar dat is het publiceren van spotprenten ook’.<\/p><\/blockquote>\n
\nDeze wetsartikelen zouden een leidraad moeten zijn voor het dagelijks gedrag. We moeten niet steeds aan de rechter als eerste de vraag voorleggen over de grenzen aan de vrijheid van meningsuiting zijn bereikt of overschreden, we moeten die vraag allereerst aan onszelf voorleggen. De weg naar de rechter is een laatste gang die pas aan de orde is wanneer we het als samenleving zelf niet kunnen oplossen’. <\/p><\/blockquote>\n
\nDat werkt niet via spotprenten: die overweldigen mensen meer dan dat ze overtuigen. Het afbeelden van spotprenten waarvan men weet dat ze alleen maar tot emotionele reacties zullen leiden, bevestigen mensen in hun wantrouwen en vijandbeelden en zorgt ervoor dat ze zich afwenden van het democratische debat. <\/p><\/blockquote>\n
\nIn het westen is religie voor velen – opnieuw: niet allen – een label dat je kan opplakken en wegnemen.
\nIn het westen zal men niet erg opkijken van iemand die zegt dat hij is bekeerd tot een andere religie. In de Arabische wereld, daarentegen, zal de eigen geloofsgemeenschap daar geschokt op reageren. Spotten met de essentie van een religie is daarom meer dan spelen met een labeltje: het wordt opgevat als lichtzinnig omgaan met iemands identiteit.
\nMoet het westen daar rekening mee houden? Of moet de Arabische wereld rekening houden met de westerse houding? Vanwege de politieke geladenheid van de afgelopen jaren past hier misschien een pas op de plaats, een tijdelijke stilte aan de kant van het westen ten aanzien van de islamitische religie.
\nDat wil niet zeggen dat wij onze westerse waarden geweld moeten aandoen. Integendeel. Maar om pragmatische redenen kan een wapenstilstand in de polemiek geen kwaad. <\/p><\/blockquote>\n