\n(Ramallah voor de verkiezingen)<\/p>\n
\n(Ramallah voor de verkiezingen)<\/p>\n
Vorige week hoorde een journaliste over een wijze oude man in Jeruzalem, die twee keer per dag naar de Klaagmuur ging om te bidden, al vele jaren lang. Mooi verhaal dacht de journaliste. Ze ging naar de Klaagmuur, en ze vond hem. Daar stond hij te bidden. Toen hij daarmee klaar was ging ze naar hem toe en vroeg of ze hem mocht interviewen. Dat mocht.
\n
\nHoe lang komt u hier al bidden, vroeg ze.
\nBijna zestig jaar, zei hij.
\nEn waar bidt u dan voor, wilde ze van hem weten.
\nIk bid voor vrede tussen de christenen en de joden en de moslims. Ik bid dat alle haat tussen de mensen zal verdwijnen en dat onze kinderen op mogen groeien in veiligheid en vriendschap.
\nWat prachtig, zegt de journaliste, en hoe voelt dat nu na zoveel jaar bidden?
\nAlsof ik verdomme tegen een muur sta te praten!<\/p>\n
Met deze grap – in mijn eigen woorden naverteld, begint een interessant artikel op Electronic Intifada, van Sam Bahour, een Palestijnse Amerikaan die woont in Al Bireh (vlak bij Ramallah). Ik geef puntsgewijs zijn verhaal weer, het complete artikel is te lezen op EI.<\/p>\n
Uitgangspunt: dit is de derde intifada – de opstand van het Palestijnse volk. De eerste was met stenen, de tweede een mengsel van gewapend en ongewapend verzet, deze intifada nam de vorm aan van een verkiezing. <\/p>\n
We zien voor onze ogen een gebeurtenis die de jarenlange politieke stagnatie doorbreekt, zegt Bahour. Wij zijn daar niet enkel de getuigen van, wij zijn ook de actoren die mee gaan bepalen met welke richting het gaat met deze nieuwe opstand. Want de vraag gaat worden hoe de wereld gaat reageren op deze nieuwe realiteit.<\/p>\n
Dit zijn de punten om over na te denken:<\/p>\n
Drie punten van ironie.<\/strong><\/p>\n 1. Dat het de Palestijnen gelukt is om een vorm van democratie uit te voeren terwijl ze nog onder bezetting leven – waarschijnlijk de eerste keer dat zoiets is gebeurd in de wereldgeschiedenis. In een paar woorden samengevat kozen de Palestijnen voor de realiteit: de realiteit van een mislukt vredesproces, een Road Map die leidde naar de Serparation Wall, en een currupte regering die overeind bleef door de fondsen die nu dreigen te worden opgedroogd. De Palestijnen weten heel goed dat een volledige democratie onder de omstandigheden niet mogelijk is, maar dat weerhield ze er niet van om verkiezingen te houden voor het derde deel van hun volk dat op de Westoever en de Gazastrook leeft onder militaire bezetting. Palestijnen zijn zich er volledig van bewust dat verkiezingen maar een deel uitmaken van een democratie, en dat het ook gaat om de vrijheid van organisaite, meningsvrijheid, van een vrije pers. Daar zijn ze al een heel end mee, ook al weten ze dat een beter intern bestuur niet vanzelf een eidne zal maken aan de koloniale onderdrukking die hun bestaan bedreigt.<\/p>\n 2. Fatah, de partij van Arafat, heeft zichzelf naar de ondergang geleid. President Abbas heeft de burgers door een politiek proces heen geleid waarbij zijn eigen partij is gesneuveld. Het is duidelijk dat het Abbas’ bedoeling was om een democratisch systeem op te zetten. Wat Abbas daar zelf bij probeerde om Fatah te redden was een kwestie van too little, too late. Daarbij mogen we niet vergeten welke puinhoop bij erfde, zowel binnenshuis als met de meedogenloze Israelische agressie die hem ondermijnde.<\/p>\n 3. De derde ironie is dat het juist de ‘unilaterale terugtrekking’ door Israel was die hamas aan de macht heeft gebracht. Zelfs Bush’ uitspraak over Sharon als ‘een man van vrede’ was niet genoeg om als vernislaagje te dienen. Zulke historische fouten heeft Israel wel vaker gemaakt. Israel kon niet verbergen dat de ontruiming van de nederzettingen de bezetting intact liet. Israel staat bekend om van die halve maatregelen die er goed uitzien in de wereld maar niets bijdragen aan een vreedzame oplossing. Deze blunder is alleen nog overtroffen door de blunder van het ‘genereuze aanbod’ van Camp David, waarbij de Israel met zichzelf onderhandelde over wat ze de Palestijnen voor wilden schrijven en vervolgens de wereld wijs wilde maken dat de Palestijnen een prachtig aanbod hadden afgewezen.<\/p>\n Drie mogelijke fouten<\/strong><\/p>\n 1. De eerste fout zou zijn om het pragmatisme van Hamas, en het vermogen om te veranderen te onderschatten. Het terroristische verleden van de organisatie was een reactie op de moord op 29 moslims in de Ibrahimi Moskee in Hebron in 1994. Sindsdien zijn hun zelfmoordaanslagen afgenomen, ze hebben gereageerd op Arafat die wilde dat ze daar mee op zouden houden. In 1996 werd de Hamas leider Yahyah Ayyash, de Hamasleider die verantwoordelijk was voor de wapenstilstand vermoord door het Israelische leger. Daarop volgden weer aanslagen, maar toch is Hamas terug gegaan naar de wapenstilstand die voorafgaande aan de verkiezingen al een jaar duurde. <\/p>\n 2. De volgende fout zou zijn om het vermogen van Fatah om zich te herstellen te overschatten. De fouten die er op alle niveau’s zijn gemaakt zijn te groot.<\/p>\n 3. Het zou onverstandig zijn om te onderschatten dat de 39 jaar militaire bezetting, en de 58 jaar van verdrijving en onteigening er niet hebben ingehakt. dat blijft de kern van het conflict. Zonder dat daar een einde aan komt, is dit nieuwe hoofdstuk niet het einde van het verhaal.<\/p>\n Drie uitdagingen<\/strong><\/p>\n 1. De eerste uitdaging is tijd. Hamas moet de tijd krijgen om te veranderen, om een regering te vormen, te besturen, en zich te bezinnen op de eigen posities. Ze zijn democratisch gekozen. Wie Hamas verder ondermijnt kan alleen uitzijn op de totale instorting van wat er nog over is van de Palestijnse samenleving.<\/p>\n 2. Dan is er het unilateralisme van Israel. Het is tijd voor israel om onder ogen te zien dat hun eenzijdig genomen beslissingen precies is wat Hamas aan de macht heeft gebracht. Door eenzijdige beslissingen te nemen heeft Israel het meest gematigde leiderschap dat Palestina ooit heeft gekend ondermijnd. Israel moet zich realiseren dat alleen onderhandelingen met de vijand ooit een einde kunnen maken aan het conflict. De schijnonderhandelingen, die feitelijk vooral gevoerd zijn met de VS, maken daar geen einde aan.<\/p>\n 3. De laatste uitdaging is het scheppen van een alternatief politiek pad door de Palestijnen zelf. Ook de seculiere Palestijnen moeten aan het werk. Verzet tegen de bezetting en het opbouwen van een staat onder dergelijke omstandigheden is geen kwestie van aan de kant staan en toekijken. De energie en de toewijding die destijds in het Osloproces zijn gestoken, grotendeels vernietigd door een corrupte regering, moeten weer worden hervonden. En snel. Het zou ook geen kwaad kunnen als politieke bewegingen aan beide zijden beseffen dat het niet meer mogelijk is om gepolariseerd te blijven. Het lot van de Palestijnse en Israelische bevolking is daarvoor te zeer verweven. We kunnen geen separatie meer accepteren, noch door een betonnen muur, noch in onze politieke activiteiten. <\/p>\n Ondertussen is het belangrijk om de VS in de gaten te houden. Condoleezza Rice zei verrast te zijn door de overwinning van Hamas. Misschien waren we niet goed op de hoogte van wat er onder de Palestijnse bevolking leefde, zei ze. Ach, een simpele kwestie van het niet helemaal goed inschatten, zegt Bahour. En geen woord over de bezetting, die Palestijnen in toenemende mate van elkaar scheidt, niets over de amputatie van Jeruzalem. Wanneer het waar is dat de supermacht niet in staat is geweest om in te zien hoeveel woede er onder de Palestijnse bevolking leefde, dan moeten het onze stemmen zijn die dat Amerika aan zijn verstand brengt. Het oude ‘wie niet voor ons is is tegen ons’ adagium komt niet goed aan bij de Palestijnen die politiek erg bewust zijn en heel goed weten dat de toentallen jaren durende Israelische vloedgolf waar ze zich onder staande moeten houden geheel ondersteund werd door de VS. <\/p>\n En misschien dat de oude man bij de muur ziet dat er barsten zijn in de muur, niet de Klaagmuur, maar de muur die twee volken van elkaar scheidt. <\/p>\n Volledige verhaal te lezen op Electronic Intifada.<\/a> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" (Ramallah voor de verkiezingen) Vorige week hoorde een journaliste over een wijze oude man in Jeruzalem, die twee keer per dag naar de Klaagmuur ging om te bidden, al vele jaren lang. Mooi verhaal dacht de journaliste. Ze ging naar … Lees verder