{"id":1569,"date":"2006-02-12T10:11:13","date_gmt":"2006-02-12T08:11:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/02\/12\/de-profeet-kan-wel-tegen-een-stootje\/"},"modified":"2011-12-10T01:05:34","modified_gmt":"2011-12-10T00:05:34","slug":"de-profeet-kan-wel-tegen-een-stootje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/02\/12\/de-profeet-kan-wel-tegen-een-stootje\/","title":{"rendered":"De profeet kan wel tegen een stootje"},"content":{"rendered":"


\n(Foto van de demonstratie gisteren op de Dam van Faisal Mirza. Overgenomen van Wijblijvenhier<\/a>) <\/p>\n

Fadoua Bouali (Trouw 7 februari 2006) : <\/p>\n

Natuurlijk vind ik het niet leuk wanneer de spot wordt gedreven met mijn geliefde profeet Mohammed. Maar het is voor mij als Europese moslim een gegeven dat het Westen bepaalde normen en waarden hanteert. Het is in het Westen nu eenmaal een normale gang van zaken – wat ook wel vrijheid van meningsuiting wordt genoemd – dat je met woorden, kunst, films, tekeningen, met spotprentjes en zelfs met lichaamstaal mag zeggen wat je denkt, vindt en voelt.
\n
\nDit grote goed, vrijheid van meningsuiting, kan gebruikt worden om misstanden, wantoestanden en onrecht aan de kaak te stellen. Ook wordt het gebruikt als middel om de spot te drijven met de heiligen en machtige leiders.<\/p><\/blockquote>\n

De spotprenten laten duidelijk zien dat de makers een bepaald idee, gevoel hebben over de profeet Mohammed. als moslim die een diepe liefde ervaart voor de profeet voelde ik me absoluut niet aangesproken door deze prenten. In mijn ogen is de profeet een prachtig mens geweest in zijn leven en heeft hij de mensheid een boodschap achtergelaten: doe geen onrecht want daar houdt God niet van. Als moslim kan ik alleen maar medelijden hebben met die die spotprentjes hebben gemaakt, vanwege hun gebrek aan inzicht in de ware boodschap van de profeet. Dat ze hem afbeelden als een foute man die onrecht pleegt, vind ik natuurlijk erg jammer. Maar die mensen zal ik met hun onwetendheid omtrent de islam en de profeet in hun waarde laten. Niet alle mensen willen nu eenmaal de andere kant oftewel de waarheid van anderen die anders staan in het leven dan zijzelf, oprecht begrijpen. <\/p><\/blockquote>\n

Ik herken veel in wat Faouda zegt. Ik maak veel spottende en geringschattende oordelen over religie mee, er zijn mensen die niet willen geloven dat ik zondags regelmatig in de kerk zit, of die denken dat er een steekje los aan me is: hoe kan jij nou zover terugvallen – vroeger was je toch links en progressief? Voor wie het horen wil kan ik best uitleggen dat links en gelovig elkaar in het minst niet dwars hoeft te zitten, en ik doe dat op dit weblog ook regelmatig. Ik heb een massa niet-gelovige vrienden. Ik ben maar een vriend kwijtgeraakt die het zo bespottelijk vond dat ik me had laten dopen dat er geen gesprek meer mogelijk bleek. <\/p>\n

Net als Fadoua ervaar ik mijn geloof als onaantastbaar. Ik ben op dat punt onbeledigbaar, unshockable. Ik begrijp heel goed dat mensen met slechte ervaringen met de kerk, met politieke kritiek op de instituten van het christendom (die ik meestal deel) in een moeite door ook elk geloof overboord hebben gekieperd. Ik begrijp dat er mensen bang zijn voor de intolerante, dogmatische kanten die er bij elke religie te vinden zijn. Marx z’n uitspraak dat godsdienst opium voor het volk is kan ik heel goed plaatsen in zijn tijd: het is waar dat het volk door machthebbers in het gareel werden gehouden met een godsdienst die nederigheid predikte met het hiernamaals als beloning. Ik moet net zo weinig hebben van een paus die homo’s verkettert en vrouwen weert uit kerkelijke posten als van de ayatollah’s die dat doen. Ik heb onder die historische puinhopen en veel ‘geruchten over God’ (term van Huub Oosterhuis) een gave, helende God ontdekt. Net als Fadoua. Ik ervaar dat als een geschenk. Ik vind het niet erg als mensen dat niet begrijpen. Ik vind het met mijn on-religieuze achtergrond zelf ook wel wonderlijk. En als iemand weer eens iets roept over achterlijke godsdienst ben ik niet gekwetst. Wel daalt mijn achting nogal voor mensen die niet kunnen accepteren dat hun minachting voor religie niet de mijne hoeft te zijn en dat is een vervelend gevoel. Niet de kwetsing, maar mijn verlies aan vertrouwen in mensen die zelf denken zo tolerant en ruimdenkend te zijn en zo akelig laten zien dat dat tegenvalt. En voor agressief secularisme en atheistisch fundamentalisme heb ik al helemaal weinig vriendelijke gevoelens meer over. <\/p>\n

De profeet Mohammed kan wel tegen een stootje, schrijft Naima Azough, ook zo’n Europese moslim. (Volkskrant 7 februari 2006) Dat is niet alleen mijn mening, schrijft Naima, dat blijkt uit de overleveringen. Tijdens de eerste jaren van de islam werd de profeet geregeld belachelijk gemaakt, bespot en beledigd. Toch zijn er geen verhalen bekend dat de profeet zich in die tijd schuldig maakte aan scheldpartijen, geweld of ander onwaardig gedrag. <\/p>\n

Fadoua vindt het vooral tijd voor hand in eigen boezem. Zijn het niet vaak moslims zelf die de naam van de profeet te grabbel gooien? Die hun zoontjes Mohammed noemen maar ze niet opvoeden in een leven dat nog herinnert aan de levenswijze van de profeet? Naima ziet de moslims in het Midden Oosten brandstichten en bedreigen – in naam van de profeet, en wordt daar ook niet vrolijk van. Maar gaat de woede wel over die beledigende cartoons?<\/p>\n

Het geweld dat wij zien, en de boosheid en vervreemdheid die dat ook bij mij oproept, verhult een dieper liggende onzekerheid: het angstige en diepgewortelde gevoel onder veel moslims dat het Westen fundamenteel antimoslim is. Een gevoel dat extremisten, hier en daar, in de kaart speelt. Dat gevoel is niet denkbeeldig.
\nHier in het Westen zijn de moslims vooral teneergeslagen door de liefdeloosheid die zij geregeld ontmoeten. In Denemarken noemde de populaire Deens Volkspartij moslims vorig jaar kankercellen die weggebrand moesten worden. Ook in Nederland is het debat over islam en integratie in korte tijd enorm gekanteld. Onrustbarend is het onderhuidse effect van de islamofobie. Dankij Fortuyn, Ellian, Hirsi Ali en anderen ben ik net las vele moslims een deel van mijn identiteit, de islam gaan herwaarderen. <\/p><\/blockquote>\n

Het is niet de profeet of de religie zelf die moet worden beschermd. Voor een ware gelovige zijn die sowieso onaantastbaar. Waar het om gaat is dat de volstrekte ongevoeligheid van een groot deel van de autochtonen voor wat heilig is voor een groot deel van de moslims, wijst op liefdeloosheid, gebrek aan wezenlijke belangstelling, een kolonialistisch getinte minachting voor de ‘ anderen’. Als dat niet zo manifest aanwezig was denk ik dat weinig moslims zich druk hadden gemaakt om een paar domme plaatjes. <\/p>\n

Twee richtingen die twee vrouwen aangeven. Fadoua houdt de moslims een spiegel voor: zijn wij wel zulke goede moslims. Naima houdt Nederland een spiegel voor: zijn wij wel zo tolerant, ruimdenkend, als we voorgeven te zijn? Twee keer hand in eigen boezem: voor moslims, voor niet-moslims. Een richting uit de loopgravenoorlog die over cartoons lijkt te gaan maar in werkelijkheid wat anders blootlegt. Hypocrisie aan beide kanten. Vijandbeelden die steeds verder verstarren. Kunnen we daar nog uit? <\/p>\n

Naima: <\/p>\n

Alleen met een eerlijk debat kunnen we verdere vervreemding tegen gaan. Want de moslims in Nederland zijn niet zo stil omdat zij niet geraakt zouden zijn door de cartoons en de eruptie van geweld. Moslims in Nederland zijn vooral stil omdat ze moe zijn. Moe van het islam-bashen<\/em> en de xenofobe inhoud van het debat. De profeet kan wel tegen een stootje, maar zij voelen zich beurs. <\/p><\/blockquote>\n

(Voor wie wil reageren en nog niet eerder de spelregels<\/a> las, doe dat even eerst.)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Foto van de demonstratie gisteren op de Dam van Faisal Mirza. Overgenomen van Wijblijvenhier) Fadoua Bouali (Trouw 7 februari 2006) : Natuurlijk vind ik het niet leuk wanneer de spot wordt gedreven met mijn geliefde profeet Mohammed. Maar het is … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1,6,21],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1569"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1569"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1569\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":68414,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1569\/revisions\/68414"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1569"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1569"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1569"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}