{"id":1585,"date":"2006-02-22T10:04:52","date_gmt":"2006-02-22T08:04:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/02\/22\/dagboek-22-februari-2006\/"},"modified":"2006-02-22T13:50:47","modified_gmt":"2006-02-22T11:50:47","slug":"dagboek-22-februari-2006","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/2006\/02\/22\/dagboek-22-februari-2006\/","title":{"rendered":"Dagboek 22 februari 2006"},"content":{"rendered":"

Hoe het is om uitgerangeerd te worden, letterlijk. Stapte dromend en denkend op de gewone tijd op het gewone perron in de trein. Ik rij trein omdat ik graag droom en denk. Kranten, papieren voor de vergadering, bekertje koffie, landschap. Tijd om te denken. Ik heb eens geleerd om auto te rijden. Zei Bep, mijn instructrice vriendelijk maar licht bestraffend: Anja, je denkt.<\/em> Je moet opletten, niet denken. Opletten op zoiets stoms als verkeer, dat lukt me maar een minuut of tien, en dan begint het in mij weer te denken. Dus maakte ik mijn verloofde van toen wijs dat ik niet kon rijden als ik aan een boek werkte, want dan moest ik denken. Wist hij nog niet dat ik altijd aan een boek werkte. Tien jaar later en tien boeken later, en de verloving was uit, kon ik natuurlijk niet meer rijden. Dus ik rijd trein. Dan hoef ik niet op te letten.
\n
\nDe trein reed weg, netjes op tijd, dacht ik. Tien minuten later stond hij stil. Nou ja, dat gebeurt wel vaker. Een half uur later stonden we er nog. Geen stem uit de luidsprekers. Maar die zijn ook wel eens stuk. Ik ging maar eens kijken. Bleek ik alleen in die trein te zitten. Een vriendelijke meneer die bezig was om de trein schoon te maken vertelde me dat ik beland was bij de werkplaats. Ging voor me bellen. Die trein zou pas over drie uur weer terug rijden naar Amsterdam. Hielp me er uit te klimmen. Liep met me mee over de rails. Vroeg nog of ik koffie wilde. Hindert niet, mevrouw, gebeurt wel vaker, dat mensen niet opletten in welke trein ze stappen. Wees me in de verte op de bushalte voor de bus terug naar Amsterdam. Jammer dat ik mijn camera niet bij me had. Dan had ik er een werkbezoek van gemaakt, van de mannen die de graffiti van de trein af krabben. Mijn fractie gebeld dat ik laat zou zijn vanwege onverwacht werkbezoek en te veel lopen denken. Opnieuw in een trein gestapt. Heel goed opgelet. In den Haag aangekomen. <\/p>\n

Hele korte plenaire met Pechtold. Motie aangenomen zonder een stemverklaring. Vijf minuten later sloot de voorzitter de vergadering. Hele korte commissie Sociale Zaken. Met mijn fractiegenoten gepraat. Onder andere dat het voor oprechte socialisten toch meer vanzelfsprekend is dat je de vrijheid van meningsuiting die je al hebt niet alleen gebruikt voor jezelf, maar dat vrijheid ook de verantwoordelijkheid impliceert om rekening te houden met anderen. Voorbij het liberalisme waarbij we alleen maar individuen zijn. Gaat Tiny nog eens wat over schrijven, zei hij.<\/p>\n

Buiten een demonstratie van de Vereniging van Iraanse Academici in Nederland, tegen de martelingen en executies, en de steeds verder aangetaste mensenrechten. Harry van Bommel deed een kleine speech, voor vrijheid van de politieke gevangenen. Zal er vragen over stellen in de kamer. Een klein spreekkoor erna. Mujahedeen Yes, Mullahs No. Niet helemaal de samenvatting van wat ik zei, mompelde Harry naast me.<\/p>\n

Met vriendin naar Kijkduin om te eten. Vriendin is antropologe, bekeerd tot de islam, weet veel van Indonesie, komt er vaak. Ook daar strijd voor mensenrechten. Ik vertelde dat ik als kind in mijn eentje naar het Tropenmuseum ging, ik moet een jaar of tien, elf zijn geweest. Belde mijn vader vooruit, komt een meisje aan. Met twee dubbeltjes, een voor de entree en een voor een reep chocola. Ging ik luisteren naar het gamelanorkest, of kijken naar Indra Kamadjojo, die danste. Ik heb nog foto\u00b4s zei ik. Van Ome Willem in Indie. Het koloniale verleden, waar niemand in de familie zich voor schaamde, behalve ik, hoe weinig politiek ik toen ook nog was. Die foto van een breed grijnzende blanke man in tropenkleding, bij een paar vrouwen met blote borsten. Balineesche dansmeiden, stond er achter op. Ik zoek de foto\u00b4s weer op. Vind ze nog net zo erg. Maar ze zeggen ook wat over de vrouwen van toen. Misschien moeten ze naar een archief. Vriendin belooft me een gamelan concert.
\nDat was dinsdag. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hoe het is om uitgerangeerd te worden, letterlijk. Stapte dromend en denkend op de gewone tijd op het gewone perron in de trein. Ik rij trein omdat ik graag droom en denk. Kranten, papieren voor de vergadering, bekertje koffie, landschap. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false},"categories":[1],"tags":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1585"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1585"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1585\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1585"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1585"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.anjameulenbelt.nl\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1585"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}