Te gast: Imad el Kaka<\/p>\n
Beste mensen,<\/p>\n
Kort na de aanslagen op de Twintowers vroeg het tijdschrift BIJEEN mij mijn visie en gevoelens rondom de aanslagen op papier te zetten. Beangstigend dat mijn ergste vermoedens nu realiteit geworden zijn………<\/p>\n
Zie tekst hieronder: De eerste die me op de hoogte stelde van de aanvallen op de Twin Towers was een joodse vriendin die net als ik vrede in het Midden-Oosten nastreeft. \u00b4Imad\u00b4, gilde ze door de telefoon, \u00b4de Palestijnen hebben het gedaan en ik vrees dat ze nu nooit meer op steun van de wereld kunnen rekenen.\u00b4 Ik was verstomd. Na zwijgend haar verdere gedetailleerde beschrijving aangehoord te hebben over het hoe en het wat, hing ik op. Op Teletekst las ik het: inderdaad, een Palestijnse organisatie had de vliegtuigkapingen en de daarop volgende rampen opge\u00ebist. Ik was op kantoor en staarde lange tijd zwijgend voor me uit. Wat als het echt de Palestijnen waren? Wordt dan de rest van het oorspronkelijke Palestina met de grond gelijk gemaakt? Op weg naar huis werd ik vergezeld door een Isra\u00eblische vrijwilliger van de jongerenorganisatie Move Your World waar ik werk. Hij sprak in de trein over zijn ervaring met terroristische aanslagen en dat hij weet hoe het voelt om in de zenuwen te zitten. Medereizigers luisterden begripvol mee en een meneer die op een bankje schuin achter ons zat, zei dat die hele islamitische wereld van hem wel mocht worden opgeblazen. Een aantal treinpassagiers knikte instemmend. Normaal discussieerde ik altijd over de wereldvrede met de vrijwilliger, maar nu had ik niets te zeggen. <\/p>\n Hatelijke sfeer<\/strong> Eerste beelden<\/strong> Ome Sjaak en tante Truus<\/strong> Ik begreep wel dat intellectuele, intelligente Nederlanders de nuance zouden blijven zien. Maar ome Sjaak en tante Truus van om de hoek niet. Die concluderen waarschijnlijk dat de islam een gewelddadige godsdienst is. Dat enge moslimmannen het Westen willen aanvallen en wraak willen nemen voor alle ellende en dat tante Truus, zodra ze aan de macht komen, een hoofddoekje moet dragen. Moslimlevens onbelangrijk<\/strong> Culturele clashes<\/strong> Mijn grootmoeder zaliger vertelde me altijd dat geweld niet verdwijnt door geweld te gebruiken. Ik ben het helemaal met haar eens. Want door de Amerikaanse en Britse aanvallen op Afghanistan vallen er weer slachtoffers. Onschuldige slachtoffers, net als de onschuldige slachtoffers in New York en Washington. En Joost of Ali mag weten wat hier weer uit voort zal vloeien.<\/p>\n Met vriendelijke groet,<\/p>\n Imad el Kaka<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Te gast: Imad el Kaka Beste mensen, Kort na de aanslagen op de Twintowers vroeg het tijdschrift BIJEEN mij mijn visie en gevoelens rondom de aanslagen op papier te zetten. Beangstigend dat mijn ergste vermoedens nu realiteit geworden zijn……… Zie … Lees verder
\n
\nHet leven na 11 september<\/strong>
\nOver de gevolgen van \u00b411 september\u00b4 voor de multiculturele samenleving is inmiddels heel wat gezegd en geschreven. Maar wat voor persoonlijke gevoelens hebben de aanslagen in de Verenigde Staten en de gebeurtenissen daarna losgemaakt? BIJEEN vroeg Imad el Kaka, een Nederlander met een Palestijnse achtergrond, zijn emoties op papier te zetten. <\/p>\n
\nNatuurlijk vond ik het ook verschrikkelijk wat er met de Amerikaanse burgers gebeurd was. Alleen al bij de gedachte aan hoe de vliegtuigpassagiers zich gevoeld moesten hebben, klopte mijn hart in mijn keel. Bovendien haat ik geweld. Ik vind het een ellendig middel dat vaak alleen wordt gebruikt uit frustratie en machteloosheid.
\nEr verscheen een nieuw bericht op Teletekst: de Palestijnen hadden het toch niet gedaan. Er zat een andere groepering achter. Onduidelijk was nog wie. Wel noemden de journalisten steeds Osama bin Laden als mogelijke dader. Ik vroeg me meteen af wat deze verschrikkelijke en zeer afkeurenswaardige actie – als er een radicale islamitische groep achter zat – voor gevolgen zou hebben voor de moslimgemeenschap in Nederland. Ik wenste vurig dat iedereen de boel zou kunnen blijven relativeren en dat de rationaliteit van de Nederlandse burgers de overhand zou hebben. <\/p>\n
\nIk kon niet meer. Ik wilde zeggen dat ook ik als Palestijn tijdens vakanties heb gevoeld wat terrorisme is, hoe neven voor mijn neus gemarteld werden. Ik zie nog voor me hoe Isra\u00eblische soldaten hen tegen een muur hadden geduwd om hen vervolgens te bewerken met hun geweren. De plekken waar ze mikten waren vooral de geslachtsdelen. Ze deden dit terwijl ze riepen dat ze \u00b4jullie hoerenzonen\u00b4 onvruchtbaar zouden maken. Ook weet ik nog hoe huizen van buren door het Isra\u00eblische leger met de grond gelijk gemaakt werden. Dat de oude moeder van mijn vroegere vriendinnetje Warda de soldaten huilend smeekte om haar huis te laten staan. Ze werd echter ruw opzij geduwd en haar zoon die zich verzette, namen ze mee om hem te laten verdwijnen in de gevangenis. De reden voor het vernielen van hun huis was het feit dat een jongen vanaf hun dak stenen had gegooid naar de soldaten die dag in dag uit het straatbeeld van Nablus sierden.
\nNa de aanslagen in de VS en de sfeer in de trein op diezelfde 11 september, bedacht ik me dat ik me weer een Palestijn voelde, zoals ik me voelde in Isra\u00ebl. Bij einde van iedere weg moest ik mijn identiteitsbewijs tonen aan Isra\u00eblische soldaten, die vervolgens mijn handen controleerden of ze vies waren van het gooien met stenen. De hatelijke sfeer in de trein riep ook gevoelens van onmacht bij me op. Dezelfde gevoelens die ik had als ik met mijn moeder en zuster het vliegtuig uitliep in Tel Aviv en wij al bij de paspoortcontroles eruit werden gepikt door Isra\u00eblische soldaten vanwege ons Arabische uiterlijk. Alsof we criminelen waren namen ze ons mee naar een hokje, waar mijn moeder en zus de koffers moesten openen. Ik meegenomen werd om me te ontkleden, zodat ze rectaal onderzoek konden doen.
\nIk weet dus wat discriminatie is. Iedere keer als ik mijn familie in Nablus in Palestina wil bezoeken, maak ik het mee. Het went nooit. <\/p>\n
\nVanaf de eerste dag na de aanslagen was ik me ervan bewust dat het nog een heel moeilijke tijd zou worden voor moslims in de westerse wereld. Terwijl ik me afvroeg wat die terroristen ertoe had gebracht om vliegtuigen te kapen en die vervolgens als bommen te gebruiken, kreeg ik telefoontjes van de pers. Of ik op tv wilde komen om te vertellen wat ik voel en hoe ik dit allemaal ervaar. Radioprogramma\u00b4s wilden me een dagboek laten bijhouden. En dan nog mijn autochtone kennissen die belden en wilden weten of ik het erg vond wat er in de VS was gebeurd.
\nMaar voorlopig had ik nog helemaal geen behoefte om er met iemand buiten mijn directe omgeving over te praten. Ja, natuurlijk was ik geshockeerd door wat er was gebeurd, maar ik ben nog meer geschrokken van de wijze waarop de Palestijnen in beeld werden gebracht na de aanslagen. Zelfs nadat duidelijk was geworden dat er geen Palestijnse organisatie achter de aanslagen zat, bleven er Palestijnen in beeld komen. Of het nu intellectuelen waren of juichende kinderen in de straten van Gaza. De Palestijnen waren, of ze het nu wilden of niet, onderdeel geworden van het drama in de VS.
\nEen Amerikaanse psychologe zei in een tv-programma dat men zich bij dergelijke indrukwekkende gebeurtenissen voornamelijk de eerste beelden blijft herinneren. Wat de eerste dagen steeds maar werd herhaald waren de beelden van de vliegtuigen die de Twin Towers doorboorden, \u00e9n de beelden van Palestijnse kinderen en enkele volwassenen die juichten en snoep uitdeelden.<\/p>\n
\nIeder keer als ik tv keek in die eerste week, kreeg ik het idee dat moslims in het verdomhoekje zaten. Het leek wel of er alleen nog maar documentaires te zien waren over Osama bin Laden, het verschrikkelijke regime van de Taliban, de islamitische revolutie in Iran, de zelfmoordcommando\u00b4s in Gaza en de massaslachtingen in Algerije. Ook kwamen er veiligheidsdeskundigen aan het woord die wezen op het gevaar van biologische wapens die hoogstwaarschijnlijk in Irak gefabriceerd worden. Ik had het gevoel dat ze eigenlijk alleen maar wilden zeggen dat moslimregimes of moslimgroepen meer kwaad dan goed doen. <\/p>\n
\nVan veel islamitische vrienden in Nederland heb ik gehoord dat ze net na de ramp in de VS bedreigd zijn op straat, zijn uitgescholden of op zijn minst vieze blikken toegeworpen hebben gekregen.
\nEr was nog iets wat me de eerste week na 11 september opviel in de berichtgeving in de kranten en op de televisie. Er kwamen alleen islamitische jongeren aan het woord over hun \u00b4begrip\u00b4 voor het drama in de VS. Het had de zaak in een breder licht geplaatst als er ook autochtone jongeren (en die zijn er) waren geciteerd die begrijpen waarom veel mensen tegen het Amerikaanse buitenlandbeleid zijn.
\nTien dagen na 11 september organiseerde Move Your World, waar ik projectmanager ben, een jongerencaf\u00e9. Er kwamen circa vijftig jongeren op af, bijna allen autochtoon. Speciale gast was Amerika-deskundige Maarten van Rossem. De aanwezigen toonden zich allen kritisch ten opzichte van het beleid van de Verenigde Staten en zagen in het bombarderen van Afghanistan geen oplossing. Ze waren van mening dat je beter armoede kunt bestrijden in het gebied en in de gehele Derde Wereld dan miljarden uit te geven aan oorlogsinstrumenten om ‘ huizen van een dollar’ te bombaderderen. Maar deze (autochtone) jongeren komen nauwelijks aan het woord in de media. <\/p>\n
\nDe laatste tijd heb ik veel nagedacht over het feit dat er zo weinig gezegd en geschreven wordt over de economische sancties tegen Irak, waardoor er in dat land maar liefst een half miljoen kinderen aan het doodhongeren zijn. In 1996 werd aan de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Madeline Albright, gevraagd wat ze vond van de gevolgen van die sancties. Ze zei toen het \u00b4een heel moeilijke keuze\u00b4 te vinden, maar dat het volgens de regering \u00b4de prijs waard is\u00b4. Niemand heeft hier uitvoerig over bericht. Inmiddels zijn er als gevolg van de sancties ruim een miljoen kinderen overleden in Irak. Ook lijkt het of de duizenden Palestijnse jongeren die de afgelopen jaren de dood hebben gevonden niet belangrijk genoeg zijn voor de westerse media om uitgebreid over te berichten. Dat geeft mij, en waarschijnlijk ook veel anderen, het gevoel dat het leven van moslims niet zo veel waard is. Ik denk dat jongeren in het Midden-Oosten dat ook als zodanig ervaren. En ja, enkele gefrustreerde jongeren gaan vervolgens zo ver om aan zelfmoordcommando\u00b4s mee te doen. Het minderwaardigheidscomplex dat ze hebben gekregen door de houding van veel Westerse landen leidt er uiteindelijke toe dat ze simpelweg bereid zijn hun eigen lichaam op te laten blazen om hiermee zo veel mogelijk slachtoffers te maken. Het maakt ook hen niets meer uit; hun eigen leven of dat van een Westerling is hen niets meer waard.
\nGelukkig is de berichtgeving in de media inmiddels een stuk genuanceerder geworden. Maar het is een vreselijk idee dat men zich, zoals die Amerikaanse psychologe stelde, vooral die eerste beelden zal blijven herinneren: vliegtuigen die Amerikaanse gebouwen doorboorden en juichende Arabieren en moslims over de hele wereld.<\/p>\n
\nIn Nederland wonen veel moslims, men kan ze simpelweg niet ontwijken. Vandaar dat het belangrijk is voor de samenleving in haar geheel om deze groep te blijven betrekken bij maatschappelijke discussies. Uiteraard moet deze groep gelijkwaardig worden behandeld door de media en de Nederlandse politici. Er zal een ramp van ongekende grootte ontstaan als er een wig komt tussen de moslimgemeenschap en de niet-moslimgemeenschap in Nederland. Nog meer culturele clashes en nog meer onbegrip en haat jegens elkaar sluit ik in dat geval niet uit. En als Palestijn weet ik hoe moeilijk het is om haatgevoelens te laten verdwijnen als ze eenmaal verankerd zijn in een samenleving. <\/p>\n