Opvoeden, dat is net zo iets als Itali\u00eb regeren. De koning van Itali\u00eb werd eens gevraagd, majesteit, is het niet moeilijk om Itali\u00eb te regeren? Nee, zei hij, dat is helemaal niet moeilijk, alleen, het helpt niet. Het is mij nooit gelukt mijn poezen op te voeden. <\/p>\n
\nKind moet daar erg om lachen. Opvoeden, dat kun je helemaal niet, zegt hij, daarom ben ik zo aardig geworden. Zijn katten, Gonzo en Lassie, zijn de meest welopgevoede poezen die ik ken. Die blijven braaf op de drempel van de keuken zitten tot hij hun bakjes heeft gevuld en poesjes heeft geroepen. Mijn beesten zitten gewoon op het aanrecht. Dan vraagt iemand mogen ze dat? En dan zeg ik nee, dat mogen ze niet. Maar ik weet niet hoe ik ze er van af krijg. Ik heb het allang opgegeven om ze nog manieren te leren. Als ik schreeuw GA ER AF! dan kijkt Josephine me aan – hee, kijk, als ik op het aanrecht ga zitten gaat Meul schreeuwen, wat interessant. Dus ook die strijd heb ik verloren. <\/p>\n
In mijn huis kan ik zelden uitslapen. Ook al een verloren strijd. De laatste tijd word ik om zo’n uur of half zes wakker van twee katten die naast mijn hoofd zitten te knetteren. Ze knetteren van geluk omdat ze denken dat ik wakker ben, want als ik wakker ben dan ga ik naar beneden en dan krijgen ze te eten, en dat blijft toch het hoogtepunt in het leven van een poes. En als ik dan wakkergeknetterd en slaapdronken de trap af struikel om een blik te openen rennen ze tevreden om mijn enkels heen: zie je wel, we dachten wel dat ze wakker was, we knetteren niet voor niks. <\/p>\n
Josephine is er mee begonnen. In de winter deed ze het pas om een uur of acht, maar toen het naar de zomer liep en het steeds vroeger licht werd begon ze ook steeds vroeger met het ritueel. Ik dacht nog dat ze me dan weer later wakker zou gaan maken in de herfst, maar dat was een vergissing. De interne wekker van Josephine bleef staan op half zes. En die sul van een Kobus doet haar in alles na. Dan geef ik ze een hapje, duik mijn bed weer in, en word om acht uur, als het licht wordt, opnieuw wakker van het geknetter. De poezen hebben besloten dat de dag best twee keer kan beginnen. Dan krijgen ze ook twee keer een hapje.<\/p>\n
Mijn huis is verbouwd. Ik zal daar hier niet over gaan zeuren maar het was erg. Wel heb ik in de slaapkamer een deur laten zetten, met het idee dat ik die dicht kan doen tegen de poezen als ik eens uit wil slapen. Maar daar is geen sprake van. Josephine slaapt op mijn bed, heeft ze besloten, en Kobus dus natuurlijk ook. Toen ik de deur dicht hield wurmde Josephine zich een weg naar boven via de afzuigkap en het binnenbalcon. En ik werd wakker van een vreselijk zielig gepiep van Kobus: waar is iedereen, waar is het feest, waarom mag ik niet mee doen? Een zwaar geval van het poes-aan-de-verkeerde-kant-van-de-deur-en-niemand-houdt-van-mij-syndroom. Ik heb daar ook wel eens last van. Dus deed ik de deur maar weer open. Weer een slag verloren. <\/p>\n
Het heeft wel het voordeel dat ik al vroeg achter de computer zit. Terwijl de katten nog een dutje doen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Opvoeden, dat is net zo iets als Itali\u00eb regeren. De koning van Itali\u00eb werd eens gevraagd, majesteit, is het niet moeilijk om Itali\u00eb te regeren? Nee, zei hij, dat is helemaal niet moeilijk, alleen, het helpt niet. Het is mij … Lees verder