<\/p>\n <\/p>\n
Internationale Vrouwendag gisteren. Ik heb het daar niet zo mee. Zoals de Russische mannen dat opvatten: neem een bloemetje mee voor moeder de vrouw. Daar schiet je niet veel mee op. Maar vooruit, het is altijd een gelegenheid om de aandacht op onrecht te vestigen. Ik was uitgenodigd om voor de demonstratie voor Iraanse vrouwen te komen spreken, en ging graag, en liet er een interessante bijeenkomst in de Balie voor schieten.
\n
\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Absoluut rotweer. Een doordringende koude regen. De demonstratie zou van Malieveld naar de Iraanse ambassade lopen, en vandaaruit naar het Vredespaleis, waar de slotmanifestatie was gepland. Ik dacht, er komt vast niemand. Ik had niet gerekend op de grote vastberadenheid van de vluchtelingenvrouwen hier en in andere landen, er kwamen mensen uit Duitsland, Zweden en zelfs iemand uit de VS. En er waren niet alleen vrouwen en mannen van Iraanse afkomst, maar ook uit Afghanistan, Irak, het tentje met koffie en thee werd bemand door Koerdische vrouwen. En tussen al het donkere ook wat blonds. Solidaire Nederlanders, en Duitsers, gelukkig. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
\n(Ahmed Pouri)<\/p>\n
Ik stond de stoet op te wachten op het pleintje voor het Vredespaleis, ofwel, het Internationaal Gerechtshof. Daar kwamen ze. Aangrijpend en ontroerend, een stoet mensen met spandoeken en borden, en veel paraplu\u00b4s. Ahmed Pouri, van PRIME die het had georganiseerd zei dat er zeshonderd waren gekomen. Speeches, ik mocht de spits afbijten. Een paar woorden over internationale solidariteit, de vrouwenbeweging heeft altijd een internationaal karakter gehad, ook dertig jaar geleden al. Over mijn plezier dat er zoveel mannen bij de demonstratie waren. Dat het overal gaat om dezelfde zaken, vrijheid van keuze, zelfbeschikking over je leven, je lichaam, je seksualiteit, de keuze voor een partner of geen partner, de keuze voor kinderen of geen kinderen, en vrij te zijn van geweld, zowel het staatsgeweld als van geweld binnenshuis, van familie en echtgenoot. Vrouwenrechten zijn mensenrechten en die zijn voor iedereen. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Vooral de Iraanse vrouwen die spraken waren vol vuur. Het gaat ook niet om niks, om een beetje meer betaling of een beetjr rechtvaardiger verdeling van werk en zorg, of wat meer vrouwen aan de top. Het gaat om leven en dood, vaak letterlijk. Het gaat om vrijheid van meningsuiting en ook vrouwen die worden gemarteld. Om lijfstraffen, soms de doodstraf. Om het recht te reizen, te scheiden, het recht om geen hoofddoek te dragen, te studeren, te werken, om je kinderen niet kwijt te raken. Om bij overspel niet gestenigd of geslagen te worden. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Krista van Velzen sprak. (Zie SP<\/a> bericht) Dat het er ook om gaat dat er geen vluchtelingen terug gestuurd worden naar Iran, geen vrouwen, geen homo\u00b4s, geen christenen zolang het regime daar nog zo repressief is. Myra ter Meulen sprak, over Verdonk, die weggefloten werd toen de ze een bijeenkomst van Internationale Vrouwendag wilde openen. Maar vooral de vrouwen van Iraanse afkomst waren indrukwekkend. Vurig en woedend. Liederen, gedichten, een spel, waarbij vrouwen zich symbolisch van sluiers en ketenen ontdeden. Om het weer helemaal warm van te krijgen. Dat was een welbestede Vrouwendag. <\/p>\n Internationale Vrouwendag gisteren. Ik heb het daar niet zo mee. Zoals de Russische mannen dat opvatten: neem een bloemetje mee voor moeder de vrouw. Daar schiet je niet veel mee op. Maar vooruit, het is altijd een gelegenheid om de … Lees verder 
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"