<\/p>\n<\/p>\n
Het was een emotionerende avond, vol tegenstrijdigheden. Goed om met de mensen te zijn waar je je mee verwant voelt. Warmte in een koude wereld. Plezier. Machteloosheid tegelijk, verdriet, woede. Lang had ik gedacht dat ik me niet ook nog eens in het asielbeleid zou storten, ik ben al zo bezig met Gaza, met het toenemende antimigrantenbeleid en de islamofobie in Nederland, gaat ook niet in je kouwe kleren zitten. Zelfs het grootste hart is op een gegeven ogenblik vol om het over tijd maar helemaal niet te hebben. En ik wist het wel, zo gauw je geconfronteerd wordt met de echte mensen waar het om gaat, om werkelijk onrecht, dan hang je. Dan kun je niet meer naar huis en denken, interessant onderwerp, nu weer wat anders. dan blijven de gezichten van de mensen die je hebt ontmoet je wakker houden. Net zo wakker als zij liggen.
\n<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Het verging meer mensen zo op de Nacht van de vervanging<\/em>. Passend in het Verzetsmuseum. Vorig jaar was ik ziek en heb het gemist. Dit jaar, de derde nacht, was ik er bij, samen met activisten en initiatiefnemers, met politici en Bekende Nederlanders, en de hoofdpersonen zelf, de mensen waar het om gaat, de vluchtelingen en asielzoekers die nu al zoveel jaar wachten op de uitslag of ze een verblijfsvergunning krijgen. Nog \u00e9\u00e9n nacht, dan moet het toch afgelopen zijn. <\/p>\n Dit is natuurlijk ook de bedoeling, dat we zien dat het gewone mensen zijn, meestal met hele goede redenen om in Nederland te blijven, al doet datzelfde Nederland zulke verwoede pogingen om ze weer kwijt te raken. Er waren mensen bij die al acht, negen, tien jaar in martelende onzekerheid wachten, ondertussen niets mogen doen, niet werken, afhankelijk van onderdak dat ze wordt geboden, soms met de kinderen op een kamertje, of opgesloten in een gevangenis. Van hot naar haar gesleept soms, gek van de onbegrijpelijke formaliteiten, bang om van de ene op de andere dag op straat te staan of terug te moeten. Bang om van elkaar gescheiden te worden. Niet in staat om oude trauma\u00b4s te verwerken omdat die alweer bedolven worden onder nieuwe. <\/p>\n En geloof Verdonk niet als ze zegt dat er geen families uit elkaar worden gehaald. Hier zit zo\u00b4n familie: vader mag blijven, moeder en de dochters niet. Wat moet hij nu doen? Zijn vrouw en kinderen laten gaan of met hen mee terug gaan naar een land waar hij gevaar loopt? Wie bedenkt zoiets? Een hulpbehoevende man die zijn vrouw kwijt is, zijn zuster zorgt voor hem. De een mag wel blijven de andere niet. Dat is geen \u00b4familie\u00b4. Een jonge man die alleen zijn grootouders nog heeft, zijn moeder al dood, zijn vader spoorloos. Worden gescheiden. Wie de verhalen hoort weet dat dit gewoon niet mag, en daarom wordt Verdonk ook zo furieus op de filmmakers, de fotografen, de schrijvers, de activisten die deze mensen gewoon als mensen laat zien, in plaats van als nummers, een gezichtloze massa, als een stapel dossiers. <\/p>\n Ik zie Marjan Berk en Nellie Frijda met verkreukelde gezichten van de emotie. Hanneke Groenteman, Hedda van Gennep, de filmmaakster die begonnen is met de portretten. Marijke Vos, Ed van Thijn en ik treden op als politici, en beantwoorden de vragen van Chris Keulemans, of onze partijen straks, als er een nieuwe regering komt, staan voor een generaal pardon. Uiteraard doen we dat, en onze partijen ook. Maar moeten we echt afwachten en aftellen tot dan? Ik heb nog een kleine hoop dat het sociale hart van het CDA weer wakker wordt, nu ze met het meedoen met dit harteloze beleid behoorlijk wat stemmen hebben verloren.<\/p>\n We horen welke mensen die er vorig jaar waren nu ook aanwezig zijn. Sommige van de mensen hebben nu toch een verblijfsvergunning. Anderen zitten nog in de procedure. Weer anderen zijn zoek. Illegaal. Ergens ondergedoken of zwervend. Karel Glastra van Loon was er vorig jaar bij, met zijn petje, al ziek. Nu is hij gestorven. Chris Keulemens steekt een kaarsje voor hem aan met zijn portret er op. Anneke en ik kijken elkaar aan. Shit. Tranen. <\/p>\n We zijn gematched, voor deze avond, met de vluchtelingen. En wie dat kan neemt ze mee als logee naar huis. Ik doe dat niet, met mijn eenpersoonshuis. Maar zit aan tafel met Zeyneb met haar twee kinderen die hier zijn geboren, Sultan en Ozcan. Ze zijn hier al acht jaar. Koerdisch. Zeyneb vertelt dat ze me hoorde spreken op 12 maart, bij de dag van Koerdische vrouwen en dat ze nog naar me toe had willen komen maar dat niet deed omdat ze zo moest huilen. Waarom dan? Om wat je zei over jezelf, hoe jij alleen was met je kind, en je man die je had geslagen. Toen moest ik aan mezelf denken, zei Zeyneb. Ze wacht op een verblijfsvergunning. Ze weet niet of ze die krijgt. Ze weet niet wat ze moet doen als ze die niet krijgt. Ze wordt er ziek van. Haar dochtertje spreekt vloeiend Nederlands, en Koerdisch. Dan kan ze me helpen, zegt Zeynab. Ik leer Nederlands, met haar samen. We lezen kinderboeken. Dan legt ze mij de woorden uit. Wat is museum? Sultan legt het uit. Wat gaat er gebeuren vanavond? Ik geef haar het programma zonder er bij na te denken. Verlegen geeft ze het me terug. Dat kan ik nog niet lezen, zegt ze. Ik ben niet naar school geweest. Ik kan nog maar een beetje lezen. <\/p>\n Anneke, aan tafel, is gematched met Mahyar. Een jonge man uit Iran. Hij hoort bij de duizenden vluchtelingen die zouden zijn vertrokken, administratief zijn afgeboekt. Hij is dus illegaal. Hij woont ergens bij een familie op een kamertje, zijn grootouders wonen ook nog in Nederland. Waar zijn vader is weet hij niet. Ook gevlucht. Ook ergens illegaal. Het ergste is dat je niets kunt doen, zegt hij. Ik kan niet eens naar een bibliotheek omdat je je dan moet legitimeren. <\/p>\n Wat het doet met de kinderen als je ouders elke dag bang zijn voor de klop op de deur. Dat de politie je komt halen. Probeer dan als kind maar om de angst van je ouders niet over te nemen. En wat het betekent als je weer naar een nieuw adres moet en je de poes waar je net aan gehecht was niet mee mag nemen, zegt Kaouther. Dat is geen kinderleven. <\/p>\n Krista van Velzen is er, met een meisje op schoot dat bij haar inwoont. Ed van Thijn is gematched met een christelijke Iranees. Wacht al negen jaar. Gaat waarschijnlijk worden teruggestuurd. Nee hij zou niet meteen worden doodgeschoten, maar hij heeft er geen leven, krijgt geen werk, wordt vervolgd. Zo ver zijn we in Nederland al gezonken, dat \u00b4gewone\u00b4 vervolging al niet meer telt om iemand hier te houden. Ook niet na negen jaar wachten. Als ik terug wordt gestuurd maak ik me van kant, heeft de man gezegd. <\/p>\n Joris Linssen praat. Manon Uphoff, schrijfster, haar partner was zelf vluchteling. We hebben het over onze diepe schaamte dat we in een land leven waar zo met mensen om wordt gesprongen, en ons intense gevoel van machteloosheid dat we tot op heden niet in staat zijn geweest om het tij te keren. Ik zit aan tafel met Marion Bloem en Ivan Wolffers. Niet opgeven, gewoon doorgaan, Nederlanders laten zien over welke mensen het gaat. Een operazanger wordt geinterviewd, Reza. Hij wil niet praten. Alleen zingen. Als ik hem een hand geef vraagt hij of ik Jan Marijnissen de groeten van me wil doen. Hierbij. Nelly Frijda spreekt. Machteloze woede. Ik wil met stenen gaan gooien, zegt ze. <\/p>\n Ik spreek met een man uit Wageningen. Er zijn veel gemeentes die het niet aan kunnen zien, en noodopvang bieden aan op straat gezette asielzoekers, om de mensen zelf, om de stad. Wagingen gaat het voortouw nemen en de vluchtelingen die op straat staan onderdak en onderhoud bieden, gewoon openlijk. Voortuitlopend op het generaal pardon dat toch echt moet komen. Of ik mijn naam daaraan wil verbinden. Dit is burgerlijke ongehoorzaamheid en ik ben volksvertegenwoordiger. Ik zeg ja. Er zijn grenzen aan wat je als mens mag tolereren en die zijn bereikt. <\/p>\n Er is rap, er zijn gedichtenvan kinderen die veel te vroeg wijs zijn. Als afsluiting van de avond doen twee kinderen een vrolijk dansje op moderne pop. Dank jullie wel, zegt Chris. Deze twee kinderen staan over een week op straat. Of iemand nog een idee heeft? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het was een emotionerende avond, vol tegenstrijdigheden. Goed om met de mensen te zijn waar je je mee verwant voelt. Warmte in een koude wereld. Plezier. Machteloosheid tegelijk, verdriet, woede. Lang had ik gedacht dat ik me niet ook nog … Lees verder 
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n