Stukje geschreven over vijandbeelden, als reactie op Clara en Olav, bij referentiekader, hieronder. Daarmee zijn de gedachten voor vandaag al weer bijna op.<\/p>\n
HP, niet mijn favoriete weekblad, wat weer eens bevestigd wordt door de vragen die aan Mohammed Benzakour worden voorgelegd: willen moslims wel integreren? Verdraagt de islam zich met de christelijke westerse cultuur? Maar zo te zien heeft Benzakour er wel lol in.
\n
\nIk ben het niet altijd met hem eens, maar vindt wat hij schrijft altijd de moeite waard, en ook al probeer ik me vast te houden aan mijn stelregel dat schelden op personen een gewoonte is die je vooral moet beperken tot huiskamer en borreltafel, moet ik erkennen dat Benzakour het schelden wel tot literaire hoogte weet te brengen. Ik denk dat zijn benaming voor Verdonk: een bulldozer zonder koplampen, er wel in blijft. <\/p>\n
Stukje: of Benzakour nog wel een boterham heeft als het thema van de multiculturele samenleving over zijn hoogtepunt heen is, zoals hij stelt.<\/p>\n
Ik zou niets liever willen dan voortaan weer te schrijven over zaken die me werkelijk raken, zoals de schoonheid van de natuur, de schilderkunst, Vermeer, Titiaan, literatuur, Wolkers, Coetzee, Reve, Erasmus, De Sade, mensen die er toe doen… Eigenlijk ben ik in de rol geduwd van zogenaamde deskundige namens de Marokkaanse moslimgemeenschap. Nee, niet tegen mijn zin, want een paar jaar geleden werd ik tamelijk onwel van de populistische kolder van types als Geert Wilders, Paul Cliteur, Hans Jansen, Leon de Winter en die hele bende van de Edmund Burke Stichting. <\/p><\/blockquote>\n
De boosheid is verdwenen?<\/em><\/p>\n
Tja, ik kan alleen nog geeuwen als ik die lieden hoor of zie. Hun ongelijk is ook gebleken: de grote clash is uitgebleven na 11-9, Madrid, Londen, Van Gogh, Frankrijk en de cartoonrellen. Tuurlijk, het is een broos evenwicht, maar het is er tenminste eentje. Dat is een ongelooflijke prestatie, die uitsluitend op het conto komt van weldenkende gewone mensen. Zelf ga ik tegenwoordig steeds sneller door de kranten. Moslims halen goddank ook steeds minder vaak de voorpagina\u00b4s. In het publieke debat zijn de standpunten voorspelbaar geworden. De honden hebben geblaft, de oorlog is beslecht. De karavaan trekt verder. <\/p><\/blockquote>\n
De voorspelbaarheid van de standpunten. Werd gebeld door iemand van de radio, of ik \u00b4de degens wilde kruisen\u00b4 over het WRR rapport, met een nog uit te zoeken tegenstander. Nee dank je. Ik probeerde nog uit te leggen waarom niet: dat het een luie journalistenformule is om te denken dat je een interessante discussie krijgt als je maar de grootste tegenstanders tegenover elkaar zet. Mijn ervaring is dat je niets te horen krijgt dan de bekende loopgravenmeningen en dat iedereen na afloop naar huis gaat met dezelfde opinie, alleen dan aangenaam versterkt. Zonde van de tijd. O, dus u wilt geen discussie? Zucht. Ik probeerde nog even uit te leggen dat je discussies en discussies hebt. Kwam niet over. Ik gaf het maar op. Zo heb ik ook nee dank je gezegd tegen een aanbod om met een van de bekende pro-Israel propagandisten \u00b4in discussie\u00b4 te gaan, evenals een navenant aanbod om nog eens \u00b4de degens te kruisen\u00b4 met een van de bekende namen uit het rijtje dat Benzakour hierboven noemde. Ik ben erg voor discussie – als het wat oplevert. Zo vond ik een van de spannendste discussies die tussen Tariq Ramadan en Dyab Abu Jahjah. En waarom? Omdat ze het, naar eigen zeggen, voor tachtig procent met elkaar eens waren. Over de vraag of moslims kunnen integreren hoefden ze niet meer te kibbelen, de vraag ging over de strategie. Verzamel je je in eigen organisaties, zoals Abu Jahjah voorstelde, of weiger je nu juist om je als minderheidsgroep te gedragen, zoals Ramadan voorstond. Dat was denken op niveau, juist omdat je niet steeds weer terugesleurd werd naar AF. Discussies die een stap verder gaan: graag. Maar \u00b4degens kruisen\u00b4 met de verstafgelegen \u00b4tegenstanders\u00b4, zo zonde van tijd en energie. Zo saai. Zo zinloos. <\/p>\n
Ik denk ook wel dat we het ergste hebben gehad, al weet je dat natuurlijk nooit zeker. De verkiezingsuitslag, het oud-politici manifest, het WRR rapport, de tegenstemmen zijn inmiddels luider en duidelijker, en als ik me niet vergis is dat juist waarom iemand als Hirsi Ali zich begint te overschreeuwen. Wat niet betekent dat er geen werk meer aan de winkel is. Er is veel beschadigd, in de afgelopen tijd. Maar de wil om daar wat aan te doen lijkt ook sterker geworden. Dat wat Benzakour de weldenkende gewone mensen noemt die zich geen polarisatie op laten dringen. <\/p>\n
Benzakour is positiever over Fortuyn dan ik. Ik zal dat boek van hem, De islamisering van onze cultuur <\/em>nog eens lezen, want ik heb hem in mijn hoofd als een van de koplopers en aanvoerders van de huidige antimoslim stemming in Nederland. Misschien vergis ik me. <\/p>\n
Wat me verder nog wel opviel is dat Benzakour niet erg valt op Marokkaanse meiden. Ordinair en achterbaks noemde hij ze. Dan is Fadoua Bouali zijn tegenvoeter, die nogal wat kritiek heeft op Marokkaanse jongens, met hun dubbele moraal. Het fascineert me wel, wat daar mis gaat tussen de seksen en hoe dat komt. Eenzelfde verschijnsel zag je ook tijdens de zwarte beweging in de VS, trouwens. Het lijkt een bijverschijnsel te zijn van emancipatiebewegingen. Maar dat is weer een heel ander hoofdstuk.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Stukje geschreven over vijandbeelden, als reactie op Clara en Olav, bij referentiekader, hieronder. Daarmee zijn de gedachten voor vandaag al weer bijna op. HP, niet mijn favoriete weekblad, wat weer eens bevestigd wordt door de vragen die aan Mohammed Benzakour … Lees verder