Opgestuurd door Behnam Taebi<\/p>\n
Perzische kattenvanger Ellian snapt er niets van <\/strong><\/p>\n Er zijn veel kritische pijlen afgeschoten op het WRR-rapport over de islam. Furieuze critici, zoals Afshin Ellian, hebben last van oorlogszucht en leunen te veel op ontoereikende persoonlijke getuigenissen, meent Shervin Nekuee. Afshin Ellian vertegenwoordigt misschien wel beide stromingen. Wat je ook van zijn lange column vol anekdotische vertellingen (Opinie&Debat, 15 april) mag vinden, slapheid kan je hem niet verwijten. Hij houdt zich \u2013 zoals we van hem gewend zijn \u2013 stevig vast aan zijn ‘heldere boodschap’: het islamisme deugt niet. Islamitische activisten hebben de mond vol van democratie en mensenrechten maar zodra ze aan de macht zijn laten ze hun ware gezicht zien. Zie hoe Khomeini te werk is gegaan in Iran. <\/p>\n Volgens Ellian is het WRR-rapport niet wetenschappelijk maar politieke charlatanerie. Maar wie de ander op de gevoelige schaal der wetenschap wil leggen, moet eerst zelf de toets kunnen doorstaan. Er is maar \u00e9\u00e9n onderwerp dat via het anekdotische gebrul van Ellian, keer op keer, column na column, terugkomt: Iran. Hij gebruikt de methode van inductie: van een eenmalige en particuliere waarneming wil hij algemene conclusies trekken. Hij gebruikt de Islamitische Revolutie in Iran, die hij als jonge tiener heeft meegemaakt, om een oordeel te vellen over een inmiddels wereldwijde aanwezigheid van de islam binnen het publieke domein. <\/p>\n Nu wisten de Oude Grieken al dat een dergelijke vorm van zuivere inductie een zeer twijfelachtige methode is om waarheid te benaderen. Wie ons een witte kat aanwijst om ons mede delen dat alle katten wit zijn is niet goed wijs of denk dat hij ons voor de domme kan houden. Maar in het Iran van nu zijn juist de moslim-democraten de hardnekkigste concurrenten van de huidige machthebbers. Dat zijn activisten die de islam als een leidraad voor hun politieke handelingen beschouwen maar wars zijn van de huidige islamitische theocratie. Deze moslim-democraten vertonen in hun denken veel overeenkomsten met de christen-democraten. Hun politieke denkwijze is niet eigen aan Iran. Men ziet het opbloeien in Turkije, onder de vlag van huidige regerende AK Partij, en bij het moslimbroederschap in Egypte. De huidige Hamas leiders hebben, gedurende hun bezoek aan Turkije, min of meer laten weten dat de AK partij een voorbeeld voor hen is. Of Hamas werkelijk in staat is om deze verandering door te maken is nog te bezien. Het betekent wel dat er een vorm van islamitische activisme bestaat dat vanuit democratische principes wil opereren. Deze stroming wordt ook wel het ‘post-islamisme’ genoemd. Haar verfijningen van de islam brengen de positie van onze moslim-bashers behoorlijk aan het wankelen. Vandaar hun furieuze reactie op de WRR. <\/p>\n Wie het rapport van de WRR nauwkeurig leest kan niet anders concluderen dat de auteurs uitgebreid en gedegen onderzoek hebben gedaan naar de politieke islam in afgelopen honderd jaar. Met de nodige kritische distantie hebben ze gekeken naar ontwikkelingen in diverse landen binnen de islamitische wereld. Dat is een waardevolle onderneming die mag worden geprezen. Gezien de verwarrende toestand waarin het Westen, sinds 11 september, terecht is gekomen zijn heldere standpunten noodzakelijk om de samenleving weer op koers te krijgen. In tegenstelling tot de persoonlijke anekdotische getuigenissen van Ellian, heeft de WRR een zuiver wetenschappelijk rapport gepubliceerd dat politieke leiders uitdaagt om eens precies te analyseren hoe de islam in elkaar steekt. <\/p>\n Shervin Nekuee is Iraans-Nederlandse socioloog en publicist. Op 8 juni verschijnt van zijn hand ‘De Perzische paradox’ bij uitgeverij de Arbeiderspers. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Opgestuurd door Behnam Taebi Perzische kattenvanger Ellian snapt er niets van Er zijn veel kritische pijlen afgeschoten op het WRR-rapport over de islam. Furieuze critici, zoals Afshin Ellian, hebben last van oorlogszucht en leunen te veel op ontoereikende persoonlijke getuigenissen, … Lees verder
\n
\n In het rapport ‘Dynamiek in islamitische activisme. Aanknopingspunten voor mensenrechten en democratie’ constateert de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) dat er verscheidenheid bestaat binnen het islamitische activisme. Bovendien hebben bepaalde stromingen binnen de politieke islam \u2013 afhankelijk van omstandigheden \u2013 het potentieel om zich tot een democratische beweging te ontwikkelen. Dat is vloeken in de kerk van onze islam-bashers. Hiervan zijn er twee soorten: de \u00e9\u00e9n is gedreven door de eigen particuliere dramatische ervaring met de islam en claimt vanuit deze ervaring een deskundigheidspositie op, zoals Ayaan Hirsi Ali. De ander wil meedoen met de neo-conservatieve oorlogsretoriek. Wat beiden wel gemeen hebben \u2013 en dat bleek nu weer \u2013 is gebrek aan nuance. Elke poging tot verfijning van ons beeld van de islam beschouwen zij als een vorm van politieke lafheid. <\/p>\n
\nIn dit geval is onze Perzische kattenvanger ook nog bijziend. Zijn reconstructie van Iran, zowel toen als nu, doet geen recht aan de feiten. In de jaren van de revolutie werd het politieke activisme in Iran gedreven door anti-democratische gedachten. Dat gold echter, in tegenstelling tot wat Ellian beweert, voor alle politieke stromingenen. Niet alleen waren de islamisten radicaal maar ook de seculieren. Het politieke alternatief voor Islamisme was Stalinisme of Mao\u00efsme. Ik heb me keer op keer door ex-communistische ballingen laten vertellen dat \u201eeen overwinning van de seculair linkse beweging in Iran zou hebben kunnen geleid tot Iraanse killing fields.” Of hun hypothetische retrospectief bewaarheid had kunnen worden weten we niet. Wat zeker is, is dat huidige Islamitische Republiek een zeer bloedige geschiedenis kent. <\/p>\n