<\/p>\n <\/p>\n
(with summary)
\nHet was zoals het hoorde. Het geroffel van de omfloersde trommen om half acht, toen de drumfanfare uit Almere langstrok. De mensen die zich verzamelden op de Noordermarkt, bij de bescheiden plaquette die ons er aan herinnert dat dit de plek is waar het initiatief voor de Februaristaking ontstond. Oude communisten. Vriendinnen.
\n
\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
De stilte. Vogels. Een baby die zachtjes begon te mauwen en werd gesust. Wat jongens in de verte die luidruchtig niet meededen. En daarna het Wilhelmus. En bloemen leggen. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Waar ik aan dacht, tijdens die stilte, tijdens de hele bijeenkomst. Remco Campert beschreef het zo: ‘ je zet je verstand op nul en je gevoel op honderd, en dan maar stil zijn. Je kon alleen het wegslikken van de brok in mijn keel horen’. Ik dacht wel wat. Of vroeg me af. Wat al die mensen hierheen bracht, die er stonden. Al die persoonlijke geschiedenissen die elk weer verbonden zijn met die grote geschiedenis. Hoe toevallig het maar is in welke familie je werd geboren en wat dat uitmaakte voor met welke emotie je hier nu stond. Dat het kon gebeuren, midden in een ‘geciviliseerde, verlichte’ wereld – we vergeten dat maar liever en richten onze angst op de dreigende buitenstaanders, niet op wat er midden in Europa kon ontstaan. Ik denk aan mijn Palestijnse vrienden, toch, de slachtoffers van de slachtoffers. Zonder onze oorlog hadden zij nu geen bezetting. Zoals ons lot samenhangt. Zoiets dacht ik. Of voelde ik meer. <\/p>\n
Muziek in de Noorderkerk. Toespraken. Daarna de kroeg, zoals dat hoort in mijn persoonlijke traditie. Twee kelkjes jenever die ik anders zelden drink. Vriendinnen mee. En hond Korfoe onder de tafel. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Vandaag is het 5 mei en word ik geacht de bevrijding te vieren. Jawel, ik ben blij dat we bevrijd zijn, en dat ik het als oorlogskind heb overleefd. Alleen al daarom zal ik niet gauw een principiele pacifist worden. En we wonen in een land met een grote vrijheid. Al wordt daar aardig mee gerommeld. Daar sprak Benzakour over. Komt morgen. En verder voel ik me te veel verbonden met erg veel onvrije mensen in andere delen van de wereld voor groot feest, ach, nou een kleintje dan. <\/p>\n
\nBenzakour over onze vrijheid. Morgen.<\/p>\n
Summary.
\nEvery year, on May 4, we remember the dead of our war, of the occupation by the Germans, between 1940 and 1945. Then next day, on May 5, we celebrate our liberation and our freedom.
\nOn May 4, I don’t join the big meetings on the Dam or elsewhere, I join a very small meeting close to where I live. There is some music, we sing our national hymn, and there is two minutes silence, to honour the dead. All of a sudden the city is silent, you hear only birds, a baby who starts whining, some boys who make noise because they don’t understand what this is about. For many people it is a very long time ago. Some people who were there are old enough to remember. I was a baby when the war ended and we were liberated. But I know the stories from my families and friends and people I loved, people who were in the resistance and risked their lives, jewish people who lost their families.<\/p>\n
What do you think about, during two minutes silence, was a question. I do not think so much. I feel. I look at the people who were there and see that some of them still have tears in their eyes. How could it have happened in the middle of Europe that was supposed to be so civilized and so enlightened, many people still don’t want to think about it and prefer to be afraid of ‘outsiders’, muslims and terrorists who they think are threatening our free country. I also think about how all the fates of people are linked, how what you feel depends on in which family you were born. And I think of my Palestinian friends, the ‘victims of the vistims’, and how they would not be under occupation now if this war had not happened here. <\/p>\n
To-day I have a little trouble making a big feast out of ‘our’ liberation. A big part of the world is not free and we are responsible. We are also responsible for the people who live in our country and feel mistrusted and unwelcome. But I will try to enjoy myself and relax on this free day. And continue the struggle and the work again to-morrow. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(with summary) Het was zoals het hoorde. Het geroffel van de omfloersde trommen om half acht, toen de drumfanfare uit Almere langstrok. De mensen die zich verzamelden op de Noordermarkt, bij de bescheiden plaquette die ons er aan herinnert dat … Lees verder