\n(Hans Dijkstal tijdens de discussie in de Rode Hoed)<\/p>\n
\n(Hans Dijkstal tijdens de discussie in de Rode Hoed)<\/p>\n
Den Haag. Eerste Kamer. Dat was nog eens een interessante zitting, over de Toeslagenwet. Mies had een doorwrocht betoog gehouden, Diane had zich er bij aangesloten. Op de VVD na waren de andere bijdragen ook niet erg te spreken over de zorgvuldigheid van deze wet. Ik kon me in mijn bijdrage ook aansluiten bij Mies, en gebruikte deze wetsbehandeling als voorbeeld voor een zaak waar we het in onze fractie wel vaker over hebben: wat is de functie van de Eerste Kamer: niet om het werk te doen dat in de Tweede Kamer gedaan had moeten worden.
\n
\nEn ik had het over een idee dat Ronald van Raak kortgeleden uiteen heeft gezet, dat we in de Eerste Kamer veel effectiever zouden kunnen zijn wanneer we het recht zouden hebben om een wet terug te sturen naar de Tweede Kamer, van jongens, beter opletten, deze wet is nog niet goed genoeg doordacht. Nu hebben we alleen het recht om integraal goed te keuren of integraal af te keuren, met als enige mogelijkheid dat de minister een ‘novelle’ belooft, uit eigen beweging nog een verbetering aanbrengt. Deze beperking heeft tot gevolg dat er regelmatig wetten worden aangenomen waarvan we al kunnen zien dat er reparaties op moeten volgen, omdat met name de regeringspartijen ondanks hun kritiek de regering niet af willen vallen en al helemaal geen kabinetscrisis willen veroorzaken en dan maar ja zeggen.<\/p>\n
Affijn. We zaten ons geduldig door de repliek van de staatssecretaris heen te luisteren, met Mies, Diane en Paula regelmatig bij de interruptie microfoon, toen de staatssecretaris doodleuk meedeelde dat hij de wet, als die zou worden aangenomen, niet zou gaan uitvoeren, omdat het ’tijdspad’ al in de knel was gekomen en er toch een novelle of een nieuwe wet gemaakt zou moeten worden, omdat de data van invoering al expliciet in de wet waren vermeld en hij zich daar niet aan zou kunnen houden. Onze bek viel even open. Zaten we een wet te behandelen die toch niet uitgevoerd ging worden? Vraag aan de staatssecretaris: wanneer wist u dat het tijdspad niet gehandhaafd kon worden? Een week of twee geleden, zei hij. Dan zijn er twee dingen aan de hand: als de regering hun werk goed hadden gedaan hadden ze dit maanden geleden al aan kunnen zien komen en hadden ze deze wet niet ter behandeling aan moeten bieden. En als ze twee weken geleden wisten dat het toch niet door zou gaan had de wet meteen aangehouden moeten worden.
\nSchorsing. Koppen bij elkaar. Unaniem: wij gaan dus op dit moment niet door met de behandeling van deze wet. Aanhouding. De staatssecretaris moet dus met een nieuwe wet of een novelle terug naar de Tweede Kamer. Diane: krijgt Anja toch nog gelijk, die wet gaat terug naar de Tweede Kamer. Kunnen ze hem daar met het voorwerk dat door ons is gedaan nog eens behandelen. <\/p>\n
Commisie Ontwikkelingssamenwerking. Voorwerk voor volgende week. Ik liet Rabbinge en Van Gennip vast weten dat ik het ook over de Palestijnen zou gaan hebben. Waren ze het wel mee eens. Dat zijn twee mannen met een groot hart voor de zaak. Met Tiny de aanpak doorgesproken. Van Ardenne zet zich nu wel in voor Darfur, voor de bevolking, en daar wordt niet te veel gemiezemuist of de partijen niet toevallig boevenbendes zijn – als het gaat om het redden van de bevolking. Dat zou ze dus ook kunnen doen oog in oog met de dreigende humanitaire crisis in Gaza en de Westoever. <\/p>\n
<\/p>\n
Op tijd weg om in De Rode Hoed het debat met Dijkstal en Scheffer mee te maken. Vraag bij de inleiding: hoeveel verschillen kan een land verdragen? Beetje voorspelbaar: Dijkstal vond ik goed, die gooide zich er in om over te dragen waar het hem om gaat. We hebben een rechtstaat, met een Grondwet die kostbaar is, en waar iedereen zich aan te houden heeft. Daarbij gaat het om ‘uitonderhandeld eigenbelang’, we willen dat iedereen zich er aan houdt. Dus moet ook Hirsi Ali niet aan komen zetten die de vrijheid van godsdienst of onderwijs weer aan wil tasten. En voor de nieuwe bevolking: beginnen met vertrouwen en begrip. En gooi de ‘allochtonen’ niet op \u00e9\u00e9n hoop, daarvoor zijn ze veel te divers. Je kunt vragen stellen: organiseren jullie je meer, zodat een gesprek mogelijk is. Noem het feit van de multiculturaliteit niet meteen een drama. Zeg geen ‘integratie’ als je eigenlijk assimilatie bedoelt, want assimilatie is een doodlopende weg. Zijn mensen het met de wet – niet de Grondwet maar de wet – niet eens, dan zijn er democratische wegen om te proberen die te veranderen. Zoals de wet op de lijkbezorging is aangepast aan nieuwe Nederlanders. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Scheffer hield zijn verhaal. Ik werd er eerlijk gezegd niet warm of koud van. Merkte op hoe hij het nog steeds had over ‘men’ alsof de moslims in Nederland \u00e9\u00e9n groep zijn. Dat gaf een kilte. Waren we weer eens over ‘hen’ aan het praten, die er zelf, op een of twee uitzonderingen na, niet bij waren. Scheffer gaf aan waarin hij van Hirsi Ali verschilde: zij denkt nu al te weten dat de moslims nooit een onderdeel van deze samenleving zullen worden. Scheffer zegt dat hij niet uitsluit dat het wel kan, we zullen zien hoe het gaat. Misschien valt het mee, tenslotte is de cartoonaffaire in het Midden Oosten ontploft, en niet hier. ‘Ik zeg altijd tegen moslims: je kunt niet doen alsof het alleen jouw islam is, het gaat ook over mijn toekomst’. <\/p>\n
Een moslim in de zaal: alsof moslims zich de hele dag met de islam bezig houden. Waar het om gaat zijn de sociaal-economische problemen die gewoon bij migratie horen. En laten we ons niet vergissen: individualisering, internationalisering en secularisering vinden ook plaats in de moslimgemeenschappen.
\nVerstandig woord. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Verder was er weer een dame in het publiek die nog eens begon over hoe beledigd zij werd door vrouwen met een hoofddoek. Daar werd nauwelijks op gereageerd. Die hebben we nou wel gehad. En een meneer die vond dat de allochtonen nu al in de derde generatie waren en zich nog steeds niet hadden geintegreerd, waarop iemand anders zei: hoe kom je er bij om de derde generatie nog allochtonen te noemen, hoe lang blijft een Nederlander een allochtoon, en Dijkstal zei dat hij een groot respect had voor de prestaties van een groot deel van de tweede generatie die al een enorme inhaalslag hadden gemaakt. En het had over de fantastische initiatieven op locaal niveau. Zeker blijven er nog problemen over, zei hij, alleen begrijp ik niet dat een handjevol rotjongens niet aangepakt kunnen worden met 40.000 politieagenten. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Dijkstal, die op temperatuur begon te raken: ‘Als ik hoor zeggen: what this country needs is leadership, denk ik altijd, jawel, maar niet jij. Wat we nodig hebben is verbindend leiderschap’. <\/p>\n
Nee, echt inspirerend was het niet. En voor de mevrouw die zich zo goedbedoelend afvroeg waarom de migranten er zelf niet bij waren, met die oude vraag: hoe bereik je ‘ze’. Het is zo simpel. Ga er heen. Wie de moeite neemt om zelf contact te maken, en zich aansluit bij een van die vele initiatieven die Dijkstal noemde, zit midden in een discussie. Een warme, echte discussie. Over echte problemen. Waardoor je ook weet over wie we het hebben, en veel van de vragen die nu in abstractie worden gesteld in de praktijk beantwoord worden. Of moslims wel passen binnen onze democratie? Dan doen ze in overgrote meerderheid al. Daar hoef je niet op te gaan zitten wachten. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(Hans Dijkstal tijdens de discussie in de Rode Hoed) Den Haag. Eerste Kamer. Dat was nog eens een interessante zitting, over de Toeslagenwet. Mies had een doorwrocht betoog gehouden, Diane had zich er bij aangesloten. Op de VVD na waren … Lees verder