Koudekerke. Onderweg van Rotterdam naar Vlissingen: wat een uitgebreide vlaktes groen, wat een ruimte, wie zegt toch dat Nederland vol is. Tas met leesvoer en de laptop mee. Moet nog wat nota’s wegwerken en mijn verhaal voor het debat met Van Ardenne afschrijven en oppoetsen, nota over Palestina voor de SP van Harry van Bommel en mij moet ik actualiseren voor die in het partijbestuur besproken gaat worden. Met Anneke mee naar Zeeland, half werk, half uitrusten. Zeg ik toch ook altijd: vakantie is als je rustig kunt werken.
\n
\nWerk vanochtend weblogje bij. Zo gauw de naam Hirsi Ali valt kan ik rekenen op dubbele porties reuring. De linkse kerk is bezig met een hetze, 1-0 voor Hirsi Ali, is een bijdrage die nog redelijk netjes is. Dan denkt iemand dat ik Hirsi Ali als ‘afvallige socialist’ het liefste vermoord wil hebben, en met Ellian erbij – hoe lang is mijn hitlist? Een ander neemt Farah Karimi even mee, van Groen Slinks, die terroristenpartij, afschieten die bende. Er wordt in sommige breinen veel geschoten. Normaal komt dat niet door mijn selectie heen, maar als voorbeeld laat ik ze nu toe, uit wat voor mensen bestaat de Ayaan fanclub, hoe denken mensen die nu woedend zijn omdat ze betrapt is op leugens, is er iemand bij die gewoon nadenkt en daar conclusies aan verbindt? Is in ieder geval nog niet langs gekomen. De agressie, dat haar dit wordt aangedaan, richt zich niet alleen op de boodschapper, maar op iedereen die een kritisch geluid over de heldin heeft laten horen. <\/p>\n
Ik lees het boek van Joan Didion uit, over het jaar na de dood van haar man, met wie ze veertig jaar getrouwd was. The year of magical thinking <\/em>– er is ook een vertaling in het Nederlands. Didion beschrijft het proces van haar ontreddering analytisch, in detail. Hoe ze vroeger misprijzend dacht over het boek van een andere weduwe, van Dylan Thomas. Zelfmedelijden, dacht ze destijds vernietigend. Toen was ze twee en twintig. Nu overkwam het haar zelf. Samen aan de eettafel. Zij mengde de sla. Hij praatte tegen haar. En toen opeens niet meer. Dood. Ze beschrijft hoe ze zijn schoenen niet weg kan gooien. Voor het geval hij terug komt. Ze weet dat het een soort van gekte is, dood is dood. Toch kan ze die schoenen niet wegdoen. Time is the school in which we learn. <\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Koudekerke. Onderweg van Rotterdam naar Vlissingen: wat een uitgebreide vlaktes groen, wat een ruimte, wie zegt toch dat Nederland vol is. Tas met leesvoer en de laptop mee. Moet nog wat nota’s wegwerken en mijn verhaal voor het debat met … Lees verder